Haukur Alfreðsson er ekki ýkja mörgum kunnur sem kvikmyndagerðarmaður. Þekktari er hann sem söngspíra og gítarleikari hljómsveitarinnar Morðingjarnir. Þeir eru sprækir og voru fyrir skemmstu að gefa út afbragðsskífuna „Áfram Ísland!”.
Maðurinn er feykilunkinn kvikmyndagerðamaður og sló stuttmynd hans „Steingrímur”, rækilega gegn á mínu heimili á síðasta ári. Er það kveikjan að því að ég vildi gera Hauk og myndinni skil. Mig langar að þið horfið á hana því að myndin er hreinasta afbragð. Gerð af mikilli natni og væntumþykju við viðfangsefnið svo að áhrifin verð mikil. Lúmsk og snjöll lítil mynd sem ætti ekki að láta neinn ósnortinn.
Myndin Steingrímur, er lítil og látlaus saga, lýsing á nokkrum dögum í lífi söguhetjunnar Steingríms. Ert þú mikið fyrir “litlar” myndir. Er það format sem heillar þig? Ef svo er, getur þú nefnt litlar myndir sem þú heldur upp á?
Litlar myndir geta verið æði. Reyndar eru mínar uppáhaldsmyndir svona samsærismyndir sem pabbar okkar fíla. All the President’s Men, The China Syndrome, JFK og þannig. En litlu myndirnar geta verið frábærar. Straight Story eftir David Lynch held ég mikið upp á t.d. Alice Doesn’t Live Here Anymore eftir Scorsese er frábær. Jim Jarmusch gerir skemmtilegar litlar myndir. Mystery Train, Coffee & Cigarettes, Night on Earth o.s.frv. Svo eru litlu myndirnar að koma sterkar inn þessa dagana. Verst að það kostar þúsundkall í bíó þannig að ég sé færri en ég vildi. En litlar myndir eru líklega ekki það sem ég myndi setja nr. eitt hjá mér…..því miður. Rambó fjögur er góð. Hún er voða stór!
Skrifaðir þú söguna í myndinni? Hver var innblásturinn til að láta hana snúast um mann sem fer reglulega í heitapottinn?
Ég skrifaði söguna sjálfur og ef ég á að vera fullkomlega hreinskilinn þá var hvatinn af þessu verkefni fyrst og fremst sá að mig langaði að nota heitu pottana í Sundhöllinni því þeir eru visually mjög flottir. Ég stundaði þá af kappi á þessum tíma og velti vöngum yfir því hvernig ég gæti troðið þessu inn í lokaverkefnið mitt. Upprunalega pælingin var samt hálftíma til 45 mínútna þríleikur með þemanu “að hjálpa ókunnugum”. Þrjár myndir með þessu þema og þetta átti að vera sú fyrsta, en svona þrískiptar myndir eru bara svo næntís concept. Svona eins og Fear Factory-myndböndin.
Nú eru flesti skotin í myndinni afskaplega minimalísk og einföld og það sama má segja um hljóðrásina. Hverju varstu að reyna að ná fram með því?
Já, það var viljandi gert. Sérstaklega með skotin, og að hafa þau alveg kyrr. Nú er það þannig að amatör-kvikmyndagerðarmenn eins og ég og samnemendur mínir eru oft mjög heitir fyrir flottum skotum, þ.e.a.s. hreyfiskotum tekin á dolly eða krana, svaka smooth og alvöru. Mig grunaði að það yrðu menn (mér fremri í þessum málum) sem myndu alveg covera þann pakka, sem þeir gerðu. Mig langaði bara að ramma þetta allt fallega inn og halda stöðunni. Realismi er líklega orðið sem ég er að leita að, en ég held að svaka flott hreyfiskot hefðu gert þetta mun stærra og grand, á meðan tilgangurinn var tilbreytingarleysi. Engin ástæða til að nota krana til að skjóta gamlan mann að borða bjúgu.
Ég þykist vita að peningasjóðurinn sem þú hafðir til grundvallar hafi verið afar lítill. Hvernig fékkstu alla þessa landsþekktu leikara til að leika í þessu litla verkefni? Hvernig ber maður sig að? Varstu með einhverja sérstaka leikara í huga fyrir ákveðin
hlutverk og gekk vel að manna þau eftir þínum óskum?
Peningasjóðurinn var ekki stór. Reyndar er ég eilítið feiminn við þessa spurningu því að ég skulda enn nokkra peninga fyrir þessari mynd.
Ég byrjaði bara á því að gera lista yfir þá leikara sem ég vildi helst fá, og hafði svo samband við þá. Þeir voru allir elskulegir og það var mér til happs að ég er latur og vildi eyða sem minnstum tíma í tökur, þannig að ég undirbjó mig frekar vel og öll myndin er tekin upp á tveimur 8-18 dögum og einum 8-hádegis. Allir leikararnir voru stutt á setti, nema Gunnar og Erlingur, en allir áttu þeir það sameiginlegt að vera almennilegheitin út í eitt. Það þykir ekki góður siður að gefa upp hver kom í staðinn fyrir hvern, en meirihluti leikaranna voru þeir sem ég hafði fyrst í huga.
Annars var heilt atriði sem ég gat ekki skotið. Atriði þar sem tveir myndarlegir mormónar frá Salt Lake City heimsækja Steingrím. Talaði við tvo alvöru mormóna (sem voru einmitt frá Salt Lake City) og þeir voru mjög almennilegir en mjög efins. Mælti mér mót við þá niðri í bæ og fór með þeim heim til sín, þar sem fleiri og eldri mormónar bjuggu einnig. Var boðið til sætis í stofu fullri af mormónum sem spurðu mig margra spurninga um lífið og tilveruna, af hverju ég væri að gera þessa mynd, af hverju ég vildi fá mormóna o.s.frv. Að lokum komust þeir að þeirri niðurstöðu að myndin hefði ekki nægilegan mormónskan boðskap til þess að þeir gætu tekið þátt með góðri samvisku, en vildu glaðir lána mér föt og fleira. Ætlaði þá að nota Íslendinga í atriðið (Hauk Magnússon í Reykjavík! og Jónda Grapevine) en hætti svo við allt saman. Haukur var jákvæður en man ekki hvort ég gekk svo langt að tala við Jónda. Held eftir á að atriðinu hefði verið ofaukið og að ég hefði endað á því að klippa það út.
Sérð þú eftir að hafa ekki haft hærra um myndina skömmu eftir að hún kom út eða sérðu fyrir þér að gera henni hærra undir höfðu og troða henni einhverstaðar að í náinni framtíð?
Eftirsjá er lítil sem engin. Ég hefði getað sent hana útum allt en er ansi hræddur um að hún hefði horfið í stórum haug af frambærilegum myndum. Kannski voru það mistök, ég útiloka ekki neitt. Myndin er rétt tæplega eins árs þannig að ég hef ennþá sjens ákveði ég að gera eitthvað. Er það málið kannski?
Nefndu hvað þú heldur mest upp á í Steingrími. Segðu mér hvað eftir á að hyggja hefði betur mátt fara.
Ég er ekki nægilega sáttur við hljóðvinnsluna. Mynin er án tónlistar og mynd þarf að vera ansi vel klippt og unnin hljóðlega séð til þess að púlla það. Ekkert “score” til að fela misfellur á þeim bænum. Fyrir utan það er ég frekar sáttur. Auðvitað er eitt og eitt skot á stangli sem stingur í augun, en þau trufla mig eflaust meira en aðra áhorfendur.
Hvaða verkefni hefur þú tekist á við eftir Steingrím?
Núll og nix. Bara verið að pönkast úti í horni. Þó er allavega eitt verkefni í smíðum, stutt og gott, sem ég kann ekki alveg við að upplýsa strax. Ég er satt best að segja að drukkna í sæmilegum hugmyndum, en þar til ég fæ gjörsamlega útúrklikkaða hugmynd þá ætla ég að sitja á rassinum. Sæmilegar hugmyndir eru ekki þess virði að framkvæma þær.
Nú er nýja Morðingja platan nýkomin út. Það er ekkert til að vera stoltur út af, er það?
Plata ársins, engin spurning. Mun fá hæstu einkunn í öllum blöðum og heimsfrægð hreinlega hlýtur að vera á næsta leiti.
Horfið á stuttmyndina „Steingrím” með að smella í þessa línu
Recent Comments