Spýtukubbur

Þrátt fyrir að vera sprenglærður á flestum sviðum háskólanáms, master, doktor, traktor og allt það þá er ég ekki með á hreinu merkingu nokkura hugtaka. Allavega varð ég töluvert ringlaður þegar ég hlustaði á fréttirnar í gær eða fyrradag.
Fréttin var um að tugi kvenna á Spáni láta lífið vegna heimilisofbeldis á ári hverju.
Nefnd voru fjögur dæmi um sorglegan endi á lífi nokkura kvenna.
Tvö dæmin voru á þá leið að tvær voru stungnar til bana og aðrar tvær skotnar. “Létust af völdum heimilisofbeldis”. Bíddu, er þetta eitthvað annað en að morð?
Er það þannig að af því að þær er sambýlis - eða eiginkonur morðingjans, þá á dóu þær af völdum heimilisofbeldi? Líkt og þær hafið dáið af einhverji pest eða veikindum. Það hljómar alla vega betur en morð.

Ég er óttalegur sauður, en hvernig eru þessi dæmi ekki lýsing á hreinum og klárum morðum?

HOT WATER MUSIC - Minno af plötunni Forever & Counting: ein af mikilvægustu hljómsveitum allra tíma á marga vegu. Þessi plata er númer 2 sem eftirlætis HWM platan mín. Hljómurinn á henni er ekki nógu góður en lagasmíðarnar yfirskyggja það. Eitt af auðveldustu og poppuðustu lögunum á þessari plötu. Angurvært en fullt af jákvæðum neista. Töff trommur og trademark dúel söngur sem rífur í hjartað á manni. Maður heyrir svo mikið HWM í listamönnum dagsins í dag, sama hversu ólíkir þeir eru innbyrðis.
“if you hear this i hope it eases some troubles you left with i’m not sure what to say but i think i would’ve known that last day you said you had the goals to come out on top to set you up to live untouched by all the things that kept you from keeping up…
too bad you’re not around for us to see but i still feel you around like you never left us”

CAM’RON - Triple Up af Killa Season: eitt besta lagið af þessari plötu sem er tiltölulega misjöfn að mínu mati þar sem of mörgum stílbrigðum og nálgunum er grautað saman á sömu plötuna. Eins og með alla meginstraumsrappara sem hafa náð langt og geta leyft sér allt, þá er þessi plata allt of löng og maður missir áhugan. Mjög kúl andrúmsloft í þessu lagi. Eins og maður sé að keyra um með mikilvægustu gaurum borgarinnar á leiðinni á fund við aðra álíka gaura með heimsyfirráð í huga.

RAISED FIST - Reduction of Hate af Stronger than Ever: Fyrsta plata Raised Fist í fullri lengd. Þarna spiluðu þeir hardcore undir miklum áhrifum frá youth crew anganum sem og tíunda áratugs straight edge. Ekki sérlega merkilegt tónlistarlega séð þó að maður hafi fundið fyrir ofsanum sem átti eftir að tífaldast og öðlast sitt eigið líf síðar meir.

FROM ASHES RISE - Reaction af Nightmares: Stórgott band sem hefur þó alltaf fallið í skugga Tragedy, sérstaklega í kring um þessa plötu því hún minnir um margt á Tragedy þó að drunginn sé ekki jafn mikill. Deila m.a. meðlimi með Tragedy. “Reaction” er hreinn og klár smellur. Fullkomið ný-crust, melódískt, grípandi, epískt og innspírandi. Gengur fullkomlega upp. Hreinasta afbragð.
“Into the sky, Suicide, No Turning back.To the victors go the spoils,to the victims go the spoils”

SAVES THE DAY - The Way His Collar Falls af I’m sorry I’m Leavin: Frekar óþólandi, gleymanlegt og ómerkilegt lag frá þessar ágætu sveit sem eiga sinn bita af sögunni, sannarlega. En ekki eykur þetta lag þeirra hróður. Þessi plata er ómöguleg. Þeir valda ekki þessum órafmagnaða fíling.

16 HORSEPOWER - Alone and Forsaken af Folklore: Vel heppnuð sögumannstónlist. Klárlega undir áhrifum frá Nick Cave, Tom Waits o.fl þungavigtarmönnum. Þetta lag er alveg óhemju gott, skapar dulúðlegt og myrkt andrúmsloft eins og tónlist fyrir syndir og óhugnalega atburði. Ég mæli hiklaust með þessu.

PARADISE LOST – Dying Freedom af Icon: Einn af hápunktum Paradise Lost. Mér finnst þetta býsna vanmetin hljómsveit, þ.e.a.s mér finnst Shades Of God og Icon ekki fá þann verðuga sess sem þær eiga skilið. Þetta lag er múdí og grípandi með gítarlíd sem setur mann í álög. I Adapt ræddu m.a. að taka lag eftir þessa sveit. Það hefði orðið magnað.

LLOYD BANKS - Take a Picture af DJ Whoo Kid & Lloyd Banks - Mo’ Money In The Bank Part 4: Hvað er Lloyd Banks alltaf að troða sér inn í þessi skrif mín? Þetta er leiðindar lag af leiðindar plötu. Djöfulsins jólasveina hip hop. Ekkert varið í þetta. Svona menn mega ekki fá pening. Ég verð bara að spóla yfir þetta lag…

THE AVETT BROTHERS - If it’s the Beaches af The Gleam: frekar meinlaust svona enn eitt “gay with a guitar” dæmið en The Avett Brothers gera þetta betra en margir. Áreynslulaus og áheyranleg tónlist en þeir gæða sitt efni meiri dýpt með vel staðsettum aukahljóðfærum, angurværð og jafnvel smá drunga hér og þar. Í þessu lagi er t.d. hljóðsmölun í formi símsvaraskilaboða. Píanóið er líka alger snilld. Minnir mig á að ég verð að hlusta meira á þessa plötu.

LLOYD BANKS - Been Around the World af DJ Whoo Kid & Lloyd Banks - Mo’ Money In The Bank Part 4: Alltaf skal þessi mannandskoti enda hérna. Það er af því að þessi “tegund” af hipphoppurum kunna sér ekki hóf og hafa alltaf 2000 lög á hverji plötu. Þetta er reyndar eitt af betri lögunum á þessari plötu og eitt það stytsta. Það er vel til fundið. Svo talar líka meistari Dan Aykroyd í enda lagsins. Það er kick ass.

Mögulega hefði ég átt að deila þessu með ykkur fyrr en ég virðist vera býsna góður í því að detta ekki á bossann. Ég er nokkuð viss um að það sé satt. Ég man bara ekki í svipann eftir neinu atviki þar sem ég dett á bossann í kjölfarið á því að vera einfaldlega að labba einhverstaðar. Ég hef nokkrum sinnum verið nálægt því en aldrei misst það. Hver er galdur spyrð þú.
Regla númer eitt: ef þú heldur eða hefur áhyggjur af því að þú munir detta - þá aukast líkurnar á því að þú gerir það. Það er staðreynd.
Ekki vera stíf/stífur.
Notaðu svipaða tækni eins og þau sem renna sér á hjóla- og snjóbrettum - vertu aðeins bogin(n) í hnjánum. Það hjálpar þér að halda jafnvægi og dreyfa þunga líkamans. Hallaðu þér frekar örlítið fram heldur en að vera þráðbein(n) eða þeim mun verra, halla þér aftur á bak. Það er betra að detta fram fyrir sig heldur en aftur fyrir þig. Þetta vita skeitarar manna best.
Þar sem það er fljúgandi hálka er einfaldlega best að beygja sig fram - vera kúptur og renna sér bara. Allar tilraunir til að ganga tignarlega enda í heimsókn á slysó.
Regla númer tvö: þú ert ekki að fara að detta.

Gangi ykkur vel!

Nei ég ætla nú ekki að gera sögulega- og mannfræðilega úttekt á þessu frábæra fólki en mér áskotnaðist magnþrungin mynd á dögunum sem ég vil leggja fyrir lesendur bloggsins, þá sérstaklega Reyðfirðingana. Þannig er mál með vexti að ég þekki bara annan manninn á henni. Til hægri er meistari Alli Scheving.

Smellið á mynd til að stækka hana

Ég er nægilega gamall til að muna að í þorpinu okkar voru nánast eingöngu malavegir á sínum tíma. En ég man ekki eftir Alla við dagleg lögreglustörf. Hans staður í minni heimsmynd er sem duglegur hreppsstarfsmaður og var hann grimmur á þungavinnuvélum eins og gröfunni alfrægu og svo heflinum sem var ekki jafn frægur. Hann barðist við að halda malarvegum við, nú eða leggja í stað þeirra, bundið slitlag. Alli hló mikið og var hvers manns hugljúfi. Hann var alltaf einhvernvegin, alstaðar í bænum, á gröfunni eða með skóflu í hönd hér og þar, og heilsaði mér alltaf. Einnig var ég svo lánsamur að bera í hann Dagblaðið árum saman og þannig gat spjallaði ég annað slagið við hann um bæinn, lífið og tilveruna. Kona hans Anna, var ekki síður hress þó að mig gruni að kveikiþráðurinn í henni hafi verið styttri en í Alla því stundum hafði hún hátt þegar þau voru að rökræða eða ala upp dætur sínar, Snædísi og Freydísi. Ég gekk með þeim í skóla. Freydís er nær mér í aldri þannig að ég kynntist henni meira en Snædísi. Freydís var kát og með fáranlega smitandi hlátur. Ég vona að hún hafi haldið honum við.
Alli var stundum við löggæslu á sveitaböllum Reyðfirðinga en eins og ég segi þá man ég ekki eftir honum við dagleg lögreglustöf. Nú spyr ég hins vegar, hvaða meistari er með honum á myndinni og hvar á Reyðarfirði er hún tekin.

BLOODGROUP 
Stiky Situation

 2007

Bloodgroup kom eins og ferskur andblær inn í íslenskt
tónlistarlíf á síðasta ári og það er staðreynd óháð
því hvort fólk sé sammála um ágæti tónlistarinnar eða
ekki. Fersk segi ég því að tónlistarsenan var farin að
eiga bágt enda er tilgerðarlegt gáfumannapopp og
elektróhipsterdrasl gjörsamlega að flæða yfir bakka
sína um þessar mundir.
Tónlist Blóðhópsins er grípandi. Smitandi
orku-elektró-danstónlist sem erfitt er að standast
þegar sá gallinn er á manni. Þó er það Blóðkrökkunum
til tekna að þrátt fyrir að þér sé ekki dans í huga þá
ferð þú ósjálfrátt að dilla sér við taktfast danspopp
þeirra. Það í raun segir allt sem segja þarf um þessa
plötu því þetta er ásinn í ermi þeirra og
umfjölluninni þar með lokið en starf mitt hér er að
greina plötuna örlítið nánar.
Þrátt fyrir ungan aldur sveitarinnar og nokkura
meðlima þá svífur yfir vötnum andi mikillar
útsjónarsemi, yfirvegunnar og stjórnunnar.  Platan
hefur yfirbragð reyndra tónlistarmanna. Tel nokkuð
óhætt að fullyrða að hér sé lítið um tilviljanir og
óðagot í gangi því að platan myndar sterka og
einbeitta heild svo manni dettur í hug að stefna hafi
verin tekin til að mynda sæmilegan heildarsvip á meðan
hlustað er en þó auðvitað með uppbrotum hér og þar til
að halda hlustendum við efnið.
En hér kem ég að mest áberandi veikleika plötunnar.
Þrátt fyrir viðleitni til að halda hlustendum við
efnið þá gengur það allskostar ekki alltaf upp.
Mögulega eru sum laganna það áreynslulaus í hlustun að
maður gleymir stundum að maður sé að hlusta. Auðvelt
er að detta inn í plötuna við fyrstu hlustun sökum
gríðarlegs stuðs og heilalímingar en það gerir það að
verkum að hún skllur ekki nægilega mikið eftir sig svo
maður sé að leita til hennar aftur og aftur á
mismunandi tímum dags og í mismunandi sálarástandi.
Hins vegar greini ég að þau reyna að brjóta upp
teitisismann með lögum sem búa yfir þungu og jafnvel
dreymandi andrúmslofti, sbr. Rain, The Carpenter og
Red Egypt sem er að öðrum lögum ólöstuðum besta lag
plötunnar. Það er dansvænt og heilalímandi en hefur
yfir meiri dýpt og dulúð að ráða en önnur lög sem eru
instant smellir á plötunni. Af smellum á Bloodgroup
nóg af. Moving Like A Tiger þekkja allir, fádæma vel
heppnað lag, Hips Again fer beint í skothelda bankann
ásamt Ain’t Easy sem kætir partýskrílinn en líður hjá
án mikillar áreynslu og kallar ekki á mig á ný, þar
sem ég hlusta heima í stofu ásamt hund og ketti. Gæti
nefnt fleiri lög í þessum dúr en þið ættuð að kynna
ykkur þau sjálf.
Aðalsöngkonan Lilja fer hér mikinn með góðri og
skynsamlegri raddbeitingu (engar óþarfa slaufur) og
kynþokkafull rödd hennar hentar seyðandi viðfangsefni
textanna en getur á örskotsstundu breyst í
hvatningarsöng sem þröngvar klúbbastemmninguni upp á
mann svo maður þorir ekki að yfirgefa dansgólfið og fá
sér sæti.

Í heildina er þetta skotheld stuðplata sem hefur
nú þegar sannað gildi sitt og vakið athyggli á
hljómsveit sem mikið spunnið er í. Hljómsveit sem
geislar af sjálfstrausti og áræðni. Fyrir mína parta
heldur hún mér ekki við efnið þegar ég hlusta heima
eftir erilsaman dag í vinnunni því það er erfitt að
feta gullnan meðalveg stuðsins og alvörunnar. Það er
áskorun allra hljómsveita í þessum geira og flóknara
en margan spámanninn grunar. Ég  hlakka til að heyra
hvað gerist á næst ef þau virkja djúpa hlutann enn meira.