Þetta er helvítis skeppnuskapur
Þar sem fólki er töluvert umhugað um kynlíf þá fór ég á stúfana til að finna eitthvað efni sem gæti jafnvel hjálpað ykkur á þeim vetvangi. Þetta er ekkert Flöskudagsflipp. Farið varlega þarna úti og veljið love sex umfram lauslæti. Mamma segir…
Posted Feb 14, 2007
Comedian Lauren Weedman shows us her version of “the basics” when it comes to sexual positions.
Og þess vegna ætla ég að halda áfram að kynna ykkur fyrir Inverskum poppkúltur. Síðast var það Súperman og Spæderman í einni sæng saman. Nú þetta.
Takk Ákason.
Fékk þessa tilkynningu frá félögum mínum sem er að standa í þessari menningarstarfsemi og hvet alla til að stinga inn nefinu og sýna þessu stuðning nú eða bara til að skemmta sér og svala forvitni:
Gott fólk
Fram koma
sjö
eðalsveitir úr pönk- og rokkgeiranum:
REYKJAVÍK!
CELESTINE
DYS
WE MADE GOD
SLEEPS LIKE AN ANGRY BEAR
BRATPACK
TENTACLES OF DOOM
REYKJAVÍK! verða ferskir og velspilandi, nýkomnir af litlum
evróputúr.
CELESTINE skartar Ólafi Arnalds sem vakið hefur mikla athygli fyrir
sóló verkefni sín sem eru bæði nýstárleg og falleg. Í CELESTINE
ber
við annan tón en sveitin er líklega þyngsta hardcorehljómsveit
landsins þessar mundir. Breiðskífa er í vændum. DYS eru gamlir
hundar
úr róttæku anarkistapönki grasrótarinnar, nýlega byrjaðir aftur
að
spila eftir nokkuð hlé þar sem pönkhjúkkan Siggi Pönk flutti
aftur til
eyjunnar fögru. WE MADE GOD slógu í gegn á Airwaves og var lýst
sem
svo að þeir tækju áhrif inn í sýrurokk sitt bæði frá Sigurrós
og
Deftones. Þeir lofa breiðskífu sinni - As We Sleep - hið fyrsta.
Aðrir
gamlir hundar, í þetta sinn úr emo-hardcore geiranum, koma saman í
SLEEPS LIKA AN ANGRY BEAR en meðlimir voru m.a. í Spildog á
sokkabandsárum hardcore senunnar. Nýjasta kynslóð hardcorepönkara
tekur síðan þátt í formi bæði BRATPACK og TENTACLES OF DOOM.
Hátíðin hefst klukkan 20.00 og ætti að vera lokið um klukkan
23.00
Aðgangur er einungis 500 kr en samt hefur hátíðin fjárhagslegt
markmið; að borga fyrir prentun nýs, glæsilegs bæklings sem Saving
Iceland er að gefa út á ensku og þýsku og er ætlaður til að
benda
erlendu ferðafólki á þá skelfilegu staðreynd að landið sem
það kom til
að heimsækja liggur undir árásum orkufyrirtækjanna.
Á hátíðinni verður ýmislegt gert til að skapa stemningu;
hljómsveitirnar verða færðar niður af sviðinu þannig að skilin
milli
hljómsveitar og tónleikagesta verða engin. Myndvarpi mun varpa
kvikmyndum á veggi Hellisins (tónleikasalar TÞM)- kvikmyndin
Powatsiquatsi varð fyrir valinu. Tónlistardreifingin Gagnauga verður
með söluborð og alla diska og vinylplötur á niðursettu verði auk
þess
sem Andspyrnudreifingin og Kommadistró Íslands verða með
dreifingar-
og söluborð. Þar að auki verður sérstakt borð með rúmlega
hundrað
kassettum úr safni hollenskrar pönkkvensu gefins. Fyrstir koma
fyrstir
fá.
Sjáumst þarna
Hera, 5 mánaða. Mynd eftir Pál Hilmarsson
Blessunin er eins árs. Það þykja mér merkileg tímamót. Besta vinkona mín í heiminum búin að hafa þetta af. Tíminn líður svo hratt það er alveg ótrúlegt. Ég man þegar hún flutti til mín fyrst. Ég gætti þess að segja mömmu ekki frá því að það væri komin nýr íbúi í Hjálmholtið. Ég vissi að hún myndi reyna að hafa vit fyrir mér enda er það eitt af hlutverkum hennar í lífinu.
Ég man þegar bróðir minn sagði mér að hann vissi af nýfæddum hvolpum. Ég sagði að það væri alveg frábært, hundar væru magnaðar skeppnur. Það var alls ekki í mínu plani að fá mér hund. Ég plana nefnilega aldrei neitt þannig að já… Lífið hélt áfram. En ég vissi ekki að bróðir minn væri að búast til sálfræðihernaðar sem dundi á mér komandi vikur með kerfisbundnum hætti. Sjáiði til, bróðir mínum langaði svo í hund. Maðurinn er endalaust svag fyrir hundum.
Vikuna á eftir kom hann í heimsókn með mynd af gotinu. Haugur af hressum hvolpum að andskotast í hvor öðrum og öllu sem hreyfðist. Ef það hreyfðist ekki… þá hreyfðu þeir það. “Jæja Birkir. Sjá þessi kvikindi maður. Þér langar í svona! Djöfull væri ég til að eiga hund. Þeir eiga eftir að rjúka út”: Ég jánkaði því. Fallegir hvolpar við hestaheilsu.
í aðra viku áttum við eftir að eiga svipuð samtöl þar sem bróðir minn kom með nýjar myndir og við töluðum um hunda og hann gerðist kræfur í því að segja mér að ég yrði að taka einn. “Hvað er þetta maður… ert þú ekki dýravinur landsins nr. 1!? Hvað ef einhver fífl taka hvolpana. Viltu það? Það er engin betri í að taka svona hund, hippinn þinn”.
Ég sagði nei. Ég hefði ekki aðstöðu fyrir svona og væri á undarlegum stað í lífinu og hundi væri betur borgið einhver staðar annar staðar. Ég var hvort eð er ekkert að fá mér hund dude.
Til að gera langa sögu stutta þá líður tíminn og svo kemur bölvaður bróðir minn með enn eitt herbragðið. Nú var það myndband af hvolpi sem er einn í stóru búri… engin búinn að velja þennan hvolp. Engin gassagangur í honum, heldur bara einhver yfirveguð blíða. Hann sýndi mér önnur myndbönd af því þegar systkinin voru öll saman og allt vitlaust auðvitað en þessi eini hvolpur var rólegri en hinir. í nýjasta myndbandinu stóð hún á afturlöppunum með framfæturnar á rimlunum og horfði djúpum augum inn í lynsuna.
“Það vill engin hana því hún er ekki jafn flott og fjörug og hinir hvolparnir”.
Jájá segi ég. En á þessum tímapunkti er ég byrjaður að hugsa mikið um hvolpinn. Það er eitthvað við hana. Er hún döpur eða bara yfirveguð? Hvernig var ekki hægt að velja hana? Hún hefur sjarma sem varðveitist í lítilli digital myndavél.
Örfáum dögum seinna hringir bróðir minn. “Hei! Ég er að fara með eitthvað drasl í húsið þar sem hvolpurinn er. Þú verður alla vega að heilsa upp á hann, þó það væri ekki nema það maður”.
Ég slæ til. Lítil stelpa kemur með hana til mín í fanginu. Mömmutíkin hoppar eins og óð í kring um okkur, dillandi rófunni af vinsemd en passasöm um hvolpinn. Ég tek hana í fangið. Hún er pollróleg, horfir á mig og sleikir. Á þessu sekúndubroti hætti ég að að sjálfum mér. Við erum að fara heim saman…engin spuring. Það er engin glóra í því… en líf mitt er glórulaust og þetta er í spilunum. Við erum að fara heim litli hvolpur. Gerum þetta!
Síðan er liðið eitt ár.
Spólum aðeins til baka. Hera er 12 vikna eða eitthvað svoleiðis og mamma býður drengjunum sínum í mat. Ég kem með Heru í fanginu. “Biiiirkir…nei! Hvað er þetta? Ertu að passa þessa?? Nei þú ert ekki að fá þér hund! Þú ert alltaf með eitthvað svona…! Þú átt tvo ketti!! Þú hefur engan tíma fyrir svona….”
10 mínútum seinna er mamma byrjuð að lauma í hana veislumat aðeins ætluðum mannfólki. Hún snýst í kring um hvolpinn. Hvolpurinn pissar og kúkar á gólfið ítrekað. Mamma gefur henni mjólk. í næstu heimsók er komið hvolpanammi. Nokkrum vikum seinna er kominn taumur sem nær út um allan garð. Það er komið rándýrt bein í garðinn. Já mamma mín. Hundurinn er ómögulegur. Hahahaha. Síðan þá er Hera búin að gista 3 helgar hjá mömmu og Frilla og fara einu sinni með þeim út á land. Jájá.
Hera hefur fært mér mikið. Góðar stundir, fræðslu og strúktúr í tilveruna. Hún er hvers manns hugljúfi, blíð, hefur aldrei slegist við neinn, sleikir kettina og sjarmerar kaldasta fólk upp úr skónum. Það er gassagangur þegar aðstæður kalla á slíkt, þá stenst henni engin snúning í ruglinu. Hún er prúð og yfirveguð. Var inn í bíl alla leiðinna til Víkur án þess að stoppa þegar hún var 5 mánaða án þessa að kæmi frá henni hljóð. Hún er inn í búri þegar ég er í skólanum eða að vinna, án þess að kvarta eitt aukatekið orð. Þetta er ekki mér að þakka. Hún fæddist svona… hún chillar jafn hart og leikur sér af nánast glórulausri gleði.
Það þarf þolinmæði þegar búa á með hvolpi sem á eftir að kenna mannasiði og alls konar fullorðinsdót. En nú er hún eins árs og reynslunni ríkari. Næsta ár verður mikill skóli líka. Alltaf að læra eitthvað nýtt… læra að hún kann ekki margt.
Þegar ég hugsa til þess að við eigum eftir að vera að bardúsa einhvern andskotann og takast á við lífið 10 - 15 ár í viðbót, færist yfir mig bros. Hundaprump, gleðipiss, tyggjóát, rusl úr baðherbergisruslakörfunni, æsilegur fótbolti, spjall síðla kvölds, skokk um hverfið, frisbí, vídeógláp og ís-át.
Megi þú lifa vel og lengi elsku freðhausinn minn!
Kærar þakkir til ykkar allra sem eruð búin að hjálpa okkur síðastliðið ár með hitt og þetta og allt milli himins og jarðar.
Hér að neðan ætla ég að setja haug af Herumyndum. Frá fyrstu vikum hennar í Hjálminum til dagsins í dag. í tiltölulega réttri röð. Smellið á myndir til að sjá stærri útgáfur.
EINS ÁRS
Ég get svarið það. Sá kymi nútímapopps sem er hvað mest gegnsýrður af sorpi, lágkúru, yfirborðskennd og smeðju er MTV r’n'b og “hip hop”. Ég set fyrirvara á skilgreininguna hip hop því mikið af þessu er orðið svo mikið rusl að alvöru hip hop velunnarar samsama sig nákvæmlega ekkert við þetta. Alla vega, talandi um svona ofur-popp sem gekk upp þá ber helst að nefna meistarastykkið Crazy in Love með Beyonce Knowles. Það lag verður seint toppað í þessum geira sökum fullkomnunnar.
En ung dama sem er með listamannanafnið Amerie er ekki langt undan og velgir áðurnefndum smell undir uggum með laginu 1 Thing sem mér finnst alveg óaðfinnanlega töff og vel heppnað. Trommusmölunin er afbragð, hlýr gítarinn og framúrskarandi söngur, ég er sérstaklega svag fyrir svona háum og mjóum röddum…
En hlustið á þetta.
Helvíti hressilegt á dögunum. Tónlistarspekúlantinn hann Arnar Eggert hafði samband við mig og vildi fá mig í þáttinn sinn á Rás 2 sem heitir Metall. Allra handa metalnördaþáttur með afskaplega fræðilegu ívafi. Nú ég tók þessu boði auðvitað enda höfum við Arnar skeggrætt um músík árum saman. Þetta kom bara andskoti vel út. Góður dúett þó ég segi sjálfur frá.
Það má hlusta á upptöku af þættinum hér http://dagskra.ruv.is/streaming/ras2/?date-from=2007-11-22
í kjölfarið vil ég benda fólki á að setja þennan þátt í dagatalið hjá sér og hlusta reglulega.
Arnar er drengur góður. Vona að bókin hans Öll Trixin í Bókinni um Einar Bárðar eigi eftir að seljast vel. Ábyggilega stórskemmtileg og merkileg lesning.
Nú er ég ekkert sérlega pólitískt þenkjandi og hef ekki mikla þekkingu á stjórnmálafræðum. Ég er ekki flokksbundinn. Ég hef almennt litla sem enga trú á að pólitíkusar séu að hugsa um fólkið… alþýðuna. Ég hef samt trú á þeim sem pólitíkusar. Það er líka allt annað mál.
Frjálslyndi flokkurinn hefur oft geta höfðað til mín vegna út-á-landi’isma síns, vegna verkalýðslegrar tilhneigingu og fyrir það að tala máli sjómanna og fjölskyldna þeirra. Þetta höfðar til mín. Flokksmenn voru bendlaðir við rasisma í fyrra að mig minnir. Ég vildi ekki kaupa að þeir væru rasistar enda þykir mér það alvarleg ásökun. Hélt bara að þeir höfðu orðað sitt mál óvarlega og myndu sjá að sér og þetta myndi ekki koma fyrir aftur. Ég er nefnilega svo mikill jólasveinn að trúa því að fólk sem er vel lesið og hafi farið út fyrir landssteinana sé í raun umburðarlynt og leyfi öllum að njóta vafans. Ég leyfði Jóni að njóta vafans.
En það er ekki lengur tilfellið. Ég tel mannin vera á villigötum og hafa svipt hulunni af því sem hann mögulega er: þjóðernissinni… borderline fasisti. Þjóðernissinnin í honum er óhollur og ég trúi að með máli sínu og sannfæringarmætti á hann eftir að særa fólk.
Máli mínu til stuðnings vil ég endurbirta grein sem maðurinn sendi dagblaðinu 24 Stundir. Félagi minn í netheimum sýndi mér þessi skrif og nú ætla ég að sýna ykkur þau og leyfa ykkur að gera upp ykkar hug. Minn hugur er sá að þessi maður á ekki heima í stjórnmálum og að hann og fylgjendur hans séu svartur blettur á Frjálslyndaflokkinn.
Greinin:
Samkvæmt fréttum er straumur útlendinga til landsins svo mikill að yfirvöld hafa ekki reiðu á því hvað margir útlendingar hafa sest hér að. Við upphaf skólaárs kom í ljós að hópur barna af erlendu bergi var ekki kominn með kennitölur. Kerfið ræður greinilega ekki við síaukinn aðflutning útlendinga. Þá berast fréttir af því að í sumum yngstu bekkjardeildum í grunnskóla í Reykjavík séu allt að 40% nemenda af erlendum ættum.
Ég staldraði við þessar fréttir um fólksfjölgun og aðflutning útlendinga til landsins og reiknaði út að ykist straumur útlendinga til landsins svo sem verið hefur undanfarin ár þá yrðum við orðin 400 þúsund í landinu árið 2015 og útlendingar eða nýbúar um 80 þúsund. Þessi þróun gæti orðið hraðari. Finnst okkur það eftirsóknarvert?
Væri ég atvinnulítill Pólverji mundi ég ekki hugsa mig tvisvar um og flytja til Íslands. Enginn má engin skilja orð mín svo að ég sé á móti Pólverjum eða öðru kristnu fólki úr okkar heimshluta. Sem dæmi þá er mér afar vel við Dani, Svía og Norðmenn en væri það eftirsóknarvert að hingað flyttust 50 þúsund Norðmenn, 100 þúsund Svíar og 60 þúsund Danir. Þó spyrnt sé við fótum gegn auknum straumi innflytjenda til landsins þá hefur það ekkert með virðingarleysi fyrir öðrum þjóðum eða kynþáttafordóma að gera það hefur með það að gera hvernig við viljum sjá landið okkar og þjóðfélagið þróast.
Svisslendingar hafa grónustu lýðræðishefð í heimi. Krefjist 3% kjósenda í Sviss þjóðaratkvæðagreiðslu þá verður hún að fara fram um öll löggjafarmálefni. Í Sviss hefur fólk búið við þessa lýðræðishefð í rúm 100 ár. Skoðað í baksýnisspeglinum allt að 100 ár aftur í tímann sést að fólkið í Sviss hafi alltaf kosið það sem var landinu hagkvæmast hverju sinni. Nýlega var kosið um innflytjendalöggjöf í Sviss. Í fréttum fréttamiðlana segir að fólkið í Sviss hafi valið eina hörkulegustu innflyjtendalöggjöf sem þekkist. Af hverju? Af því að venjulegum Svisslendingum ofbýður þó að meirihluti stjórnmálaflokka þar í landi hafi ekki haft afskipti af málinu frekar en hér.
Í vor hafnaði Alþingi að nýta sér undanþágu sem tæk var til að koma í veg fyrir aukinn innflutning fólks til landins. Magnús Þór Hafsteinsson alþingismaður úr Frjálslynda flokknum og varaformaður þess flokks flutti þá athygliverða ræðu og varaði við afleiðngum af þessu ábyrgðarleysi, aðvörunarorð sem sýna sig nú að áttu fullan rétt á sér. Hvers vegna töldu allir stjórnmálalfokkar nema Frjálslyndi flokkurinn eðlilegt að galopna landið fyrir útlendingum? Var það ábyrg afstaða?
Við íslendingar höfum verið heppin með að stór hluti fólks sem hingað hefur komið er harðduglegt fólk. Það breytir því ekki að við viljum hafa okkar velferðarsamfélag fyrir Íslendinga. Við viljum ekki missa algjörlega stjórn á þróuninni. Ég vil ekki fá hingað fólk úr bræðralagi Múhameðs sem hefur sín eigin lög og virðir ekki lágmarksmannréttindi og misbýður konum. Ég vil ekki fá til Íslands hópa sem eru til vandræða allsstaðar í Evrópu. Ef til vill má ekki segja þetta þar sem pólitískur réttrúnaður er allsráðandi og hvert frávik frá honum fordæmd. Það er hættulegt ef fólk talar sífellt um hluti sem skipta litlu máli en láta stóru málin, framtíðarmálin framhjá sér fara eins og þau væru ekki til.
Sættum við okkur við það er okkur sama um að fimmti hver íslendingur árið 2020 tali ekki íslensku? Þekki ekki sögu þjóðarinnar? Við erum svo lítið sandkorn í þjóðahafinu að mesta ógn sem sjálfstæð íslensk þjóð og íslensk menning hefur nokkru sinni staðið frammi fyrir er núna. Það er okkar hlutverk að velja leiðina áfram. Fyrir Ísland og íslendinga.
Jón Magnússon hrl.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Hann er mikið fyrir það að segja “við” og “við íslendingar” í þessum skifum. En hann talar svo sannarlega ekki mínu máli.
JUSTICE
Escapades
[Reflections] 2007
Justice skaut upp á stjörnuhimininn ansi fljótt og var það aðalega vegna þess að þeir voru að taka gamla skólann í gegn og klárlega undir áhrifum frá Straight Ahead með grúv Underdog í vasanum og útkoman var þessi “get-low” fílingur sem Mental gerðu landlægan, þá sérstaklega í Bandaríkjunum. Til að átta sig á áður nefndum fíling er bara best að hlusta á fyrstu tvær útgáfur sveitarinnar, sjötommuna Look Alive og plötuna Elephant Skin. Báðar þessar útgáfur eru afbragð og varð ég fljótlega Justice-maður upp úr þessu. Stóðst ekki kraftinn og spilagleðina.
Hróður þeirra jókst mikið á þessum tíma enda tiltölulega myrkt tímabil í hardcore þar sem mikið af ungu fólki sem var að skríða inn í menninguna var meira umhugað um týskustrauma samtímans og textagerð var innihalds- og skeytingarlaus. Sem sagt, ekki mjög örvandi tími fyrir alvarlegan gaur eins og mig. En Justice ruddust inn á barinn með byssur réttlætis hátt á lofti.
Þegar Justice gáfu svo út aðra sjötommu sína, Up and Down var komið breytt hljóð í kútinn. Þeir voru klárlega leitandi, búnir að hægja töluvert á tónlistinni og hún bauð upp á meiri melódíu. Vel heppnuð útgáfa sem olli þó nokkrum titringi í aðdáendahóp sveitarinnar.
Justice taka svo þessa pælingu á annað stig á Escapades, nýjasta plata þeirra í fullri lengd. Tónlistin er enn einfaldari, grúvar enn meira, tóninn er kraftmikill og lifandi og aðrir áhrifavaldar þeirra eins og Into Another og þá sérstaklega Supertouch skýna stundum óhóflega í gegn. Þegar ég hlustaði á Escepades fyrst þá fór þetta mikið í taugarnar á mér og einnig þessi grúv-væðing… mér fannst hún draga bandið niður og finnst það enn upp að vissu marki. Gamla Justice hljóp af krafti í fangið á manni þannig að maður fann fyrir högginu en nýja Justice dansar einhvernvegin í kring um mann. Það er samt ekki svo að segja að þeir séu alfarið að “stela”, gítarlínur margar hverjar eru ferskar og skera í gegn og svo er söngvarinn sér á báti. Mér þykir reyndar alveg magnað hversu mikinn kjark söngvarinn hefur. Röddin er mjög framarlega í hljóðblönduninni og hann syngur skýrt svo að hreimurinn heyrist glögglega og einnig takmarkanir hans sem söngvara. Hversu “lélegur” hann er þykir mér sjarmerandi. Ennig verð ég að minnast á trommarann sem stelur algerlega senunni enda þéttari en andskotinn á nunnusamkomu.
Það hlakkaði í mér að skera upp dóm um Escapades því hér var komin plata sem mér líkaði takmarkað við. Mér þykir nefnilega skemmtilegra að skrifa dóma sem eru ekki listamönnum í hag heldur en að skrifa lofgjarðir. En svo fór Escapades að vinna á þegar ég hlustaði ítrekað og á endanum var ég farinn að syngja kafla og kafla á meðan ég raðaði í pokana í Bónus. Það hefur einhverja þýðingu. Ég var grúfandi í biðröðinni í Laugardalsvídeo. Það þýðir eitthvað.
Justice hafa hreðjar og tóku stórt stökk með Escapades. Ég er ekki alveg sannfærður um að það hafi alveg gengið upp en sjarmann fæ ég ekki flúið. Ef þetta hefði verið löng sjötomma þá hefði ég gefið Escapades fullt hús stiga. Ég hefði sett Up and Down, Going Down og Guilty á hlið A. Það hefði verið hnökralaust. Verður forvitnilegt að sjá hvað þeir gera næst.
Eftir frekar þurra viku sem einkenndist af stressi, vonbrigðum og niðurgang var ferðinni heitið til höfuðstaðar Norðurlands. Hljómsveitin mín spilaði tónleika síðastliðið föstudagskvöld í félagsmiðstöð einni á þessum ágæta stað. Mætingin var geysilega góð og starfsfólkið til fyrirmyndar. Hresst, jákvætt og hjálpsamt og krakkarnir bera greinilega mikla virðingu fyrir húsnæðinu. Þarna var allt í röð og reglu þrátt fyrir að rúmmlega 100 ólíkar manneskjur voru þarna saman komnar. Ég hef unnið í þessum bransa í 5 ár og ef þessi fjöldi var kominn saman í minni félagsmiðstöð þá gat ég reiknað með skemmdaverkum og leiðindum.
Föruneitið kom í bílum - hljómsveitin ásamt vinum og allt var eins og best var á kosið. Fín hljómur, gríðarlega góð tónleikaaðstaða og efnilegar hljómsveitir sem spiluðu á undan okkur. Seldum ágætlega af disknum okkar og öðrum varning. Tónleikahaldarinn, hinn 16 ára ofurpimp, Steini reddaðu okkur aðstöðu til að leggja okkur. Reyndar var það mamma hans sem lánaðu okkur tómt herbergi nálægt miðbænum og kunnum við henni bestu þakkir fyrir. Fékk mannskapurinn sér í tönn ásamt nokkrum vel völdum heimamönnum og ber þar helst að nefna Viðar… Hann er gamall kunningi minn frá tímum dauðarokksins og gerði garðinn frægann í Shiva o.fl. hljómsveitum fortíðar. Hann er núna 68 ára gamall og á 23 börn þannig að það eitt að hann heiðraði okkur með nærveru sinni, voru bara forréttindi.
Akureyri var hin besta skemmtun enda valin manneskju í hverri stöðu… föruneitið vandað og frítt. Flatbökusendillinn fær prik í kladdann fyrir gríðarlega góða þjónustu. Einhverjir pöntuðu pizzu og allt í fínu með það. Rúmum klukkutíma síðar mætir sendillinn aftur, óbeðinn með fullt af afgangspizzum úr bílnum, okkur að kostnaðarlausu. Þvílíkur andskotans meistari!
Veturkonungur var mættur á svæðið að morgni laugardags. Ís á pollum, fjúkandi snjórinn og nánast enginn á ferli úti. Einhverja hluta vegna elska ég svona napurt og hart veður. Hann var farinn að blása hressilega og því enn kaldara en ella. Snjór snjór snjór. Kann að meta hann. Komum þó við hjá Viðari og fjölskyldu. Þau eru búin að koma sér vel fyrir í ungu hverfi ásamt tveimur dætrum sínum. Auðvitað átti hann ekki te en ég fékk mandarínu og skonsu.
Þegar ég er að keyra út á landi finnst mér mikilvægt að hlusta á gott útvarp… helst talútvarp, menningu og fræðslu. Það er einhver stemmning sem grípur mig við þessar aðstæður og hún verður að vera til staðar. En það er ekki á allt kosið. Kom mér sérlega á óvart hversu veik og handahófskennd útsending ríkisútvarpsins er. Ég komst ekki í gegn um einn fjórða úr þætti án þess að útsendingin dytti út og leita þurfti að áheyranlegri tíðni á nýjan leik. Oft þurfti maður að keyra slatta af kílómetrum til að komast inn á útsendingarsvæði. Þetta kom mér á óvart. Virkilega pirrandi. Er ekki almenningur búinn að vera að ausa peningum í þetta apparat áratugum saman? Hljóta að geta dúndrað upp sendum sem sparka í rassgat allstaðar á þjóðvegi 1, í það minnsta.
Þátturinn Orð Skulu Standa á Rás 1 er fullkominn þegar maður þeysist um landið. Það er Karl Th. Birgisson sem hefur umsjón með þættinum. Við erum að tala um spurninglaleik um orð og orðanotkun. Ekkert glys, engin síbilja og engar auglýsingar ef ég man rétt. Tvö tveggja manna lið takast á, liðstjórar eru Davíð Þór Jónsson og Hlín Agnarsdóttir. Mjög fróðlegt og skemmtilegt dæmi.
Veðrið var orðið býsna vitlaust þegar við dröttuðumst í öðrum gír yfir Holtavörðuheiðina, en skyggnið var þess eðlis að ég sá ekki á milli stikanna í kantinum. Hafði reglulega gaman af því. Þegar veðrið er svona þá verð ég alltaf að fara út og rabba við herlegheitin sem ég og gerði að þessu sinni. Tók móður náttúru ekki meira en hálfa mínútu að skreyta mig með snjó og sýna mér hver ræður. Það var hressandi.
Áhöfnin í skrjóðnum mínum ákvað að stoppa í Borganesi til að fá okkur í skoltinn. Vafasama veitingahúsið Dússabar varð fyrir valinu enda skoraði staðurinn hátt á þessari síðu fyrr á þessu ári þegar við fengum dýrindis núðlur á Menningarnótt. Konan sem afgreiddi okkur þá var því miður ekki á svæðinu þegar okkur bar að garði. Huggulegir rónar af ýmsum þjóðernum voru mættir á kantinn og ræddu sín á milli um vandamál heimsins. Afgreiðslufólkið, einhverjir unglingsskrattar voru sofandi að er virrtist. Ég held að það hafi tekið afgreiðslupjakkinn rúmar 10 mínútur að átta sig á því að við vorum þarna til að borða… enda sátum við við borðið og biðum af áfergju. Merkilegt í ljósi þess að þau voru ekki að afgreiða neinn.
Kláralega vantaði menningarnæturkonuna því að núðlurnar voru vonbrigði. Skammturinn var þó stór og saðsamur.
Þó svo að Dússabar hafi ekki skynið jafn skært í þetta skiptið þá klikkaði hann ekki í sjarmadeildinni. Ein af tröppunum út á pall er ennþá bjórkútur og baðherbegin eru alveg jafn illa máluð og alltaf, bókhald og heimilistæki sem ekki eru í notkun liggja en frammi í veitingasalnum.
Bless bless Borrganes í bili. Vittu bara að ég er skotinn í þér.
Ég vil þakka Guðna og Helgu fyrir að hafa gert mér kleypt að fara norður með því að sjá um hundinn Heru í minni fjarveru.
Enn fremur vil ég þakka föruneitinu öllu og þeim Akureyringum sem ég kynntist í ferðinni.
Ég elska Út Á Landi.
Áður en ég hitti Trash Talk og fékk að kynnast hversu mikil eðal menni þeir eru þá hafði ég mikinn áhuga á þeim sem hljómsveit og fylgdist náið með þeim. Þeir voru með einhverja geðveiki í gangi sem þeir virtust hafa takmarkaða stjórn á og það gaf þeim sjarma, gerði þá hættulega og ég hugsai með mér að ef þeir næðu að beysla þetta allt saman og auka skerpuna þá myndu hausar springa í alvöru.
Svo fór ég á tónleikaferðalag með hljómsveit minni og við vorum svo heppnir að fá tónleika með Trash Talk og fleirum góðum. En þar endaði eiginlega heppnin ef svo má segja. Pittsburgh, Pennsylvania: við spiluðum á undan Trash Talk og allt gekk á afturfótunum. Við slitum strengi hægri vinstri sem olli vandræðalegum töfum og svo rifnaði bassatrommuskynnið og þá ákváðum við bara að hætta þessu enda allt “momentum” farið úr okkur. Mjög vonsviknir fórum við í sitt hvora áttina til að díla við það sem gerðist.
Trash Talk fór á sviðið og gjörsamlega rústuðu þessu dæmi, voru frábærir en spiluðu ekki nema 5 lög eða eitthvað svoleiðis. Það er mjög stutt sett því að meðal lengd Trash Talk laga er svona í kring um mínútu. Svo tilkynna þeir að þeir séu hættir að spila því að þeir vilji gefa hljómsveitinni minni sinn sviðstíma. Mér fannst þetta svo rómantískt og stórmannlegt að ég varð klökkur en sagði að þetta væri rugl “we had our run” sagði ég og gerði mig breiðann. Drengirnir í Trash Talk tóku þetta ekki í mál og sögðu að við hefðum komið langa leið og ættum skilið að spila meir. Til að lágmarka biðtímann á milli hljómsveita sögðu þeir okkur að nota bara allar græjurnar þeirra, stökkva upp á svið og gera það sem við gætum. Eftir að ég sá einlægann og vinalegann glampann í augum þeirra allra þá gat ég ekki sagt annað en já, við skulum spila. Þeir sögðu að þeim hafi hlakkað til að sjá okkur og þetta væri þeirra leið til að gera það og auðvitað setja plástur á ömurlegt kvöld okkar.
Svona bera herramenn sig. Svona eru alvöru nice guys. Þarna er ekkert óþarfa egó á ferðinni heldur hjálpsemi og skilningsríki. Stundum er hardcore draumur. Eins og draumur ínn í martröð. Það þarf víst ekki að tíunda það að ég þakkaði þeim áður en við hófum leik, votur í augum og hrærður.
Það er mér því sönn ánægja að tilkynna að Trash Talk verða bara betri og betri og að ég sé ekki bara að djokka þá af því að þeir voru góðir við hljómsveitina mína heldur eru þeir búnir að taka upp besta efni ferils síns til þessa. Þannig að það að djokka þá gefur mér tvöfalda ánægju. Nýja Plata þeirra, Plagues sem er rétt óútkomin, á eftir að gára vatnið svo um munar. Ekki hér á Íslandi, en alstaðar annar staðar þar sem hc/punk hreyfingin þrýfst. Þetta er helvítis harka eins og sagt er. Spennið beltin, hér lagið Leepers To Feed, nýjasta frá Trash Talk:
http://www.deathwishinc.com/listennow/32/ (notið þessa slóð)
Til að hlusta á lagið, smellið á plötuhulstrið lengst til vinstri, þá mun koma upp á skjáinn lítill spilari sem inniheldur lagið.
Góðar stundir.
Hrós dagsins hljóta Hvergerðingar fyrir að sýna kænsku, framsýni og hugrekki (ég get svarið það, það flokkast undir hugrekki að segja “nei” á þessum síðustu og verstu…) og leggjast gegn framkvæmdum Bitruvirkjunar. Einnig fær Drífa Jónasdóttir afbrotafræðingar, hrós fyrir að senda Ólafi Áka, sveitastjóra sveitarfélagsins Ölfuss, tóninn. Hún lætur hann finna til tevatnsins í Fréttablaðinu. Ég kann ekki að skrifa tevatninu, en það er annað mál. Ég sem ætlaði einmitt að flytja til Hveragerði á þessu ári en hætti við þegar jólasveinarnir í Háskólanum sættu sig við umsóknina mína og hleyptu mér inn.
Ég vil líka hrósa Íslenskum auðkýfingum fyrir að hafa keypt hlutfallslega fleiri Range Rover lúxusjeppa en Danir og Svíar samans. Samkv. fréttunum í gær tókst þessum tveimur milljónaþjóðum ekki að kaupa nema 1/3 af þeim fjölda jebba sem Íslendingar fengu sér. You do the math. Við munum öll brenna. Gaman af þessu. Geðveiki er skemmtileg. Efni í bíómynd.
BITTER END - Climate of Fear
[Malfunction] 2007
www.malfunctionrecords.com
Ein af þessum ungu hljómsveitum sem er svo langt frá því að vera feimin við að sýna hvaða hljómsveitir hafa haft áhrif á þá og komast upp með það vegna þess að þeir gera þetta vel og af mikilli ákefð og öryggi. Þegar ég tala um ófeimnina þá er ég að skírskota í þá staðreynd að ef þú ert sæmilega skólaður í eldra hardkori sem er hart og jafnvel crossover böndum 9. og 10. áratugarins þá getur þú beinlínis heyrt hvaða hljómsveitum The Bitter End eru að apa eftir eða fá lánað hjá. Mér dettur í hug Cro Mags, Killing Time, Biohazard og jafnvel Suicidal Tendencies og Anthrax. Þeir eru ekki að púlla partýslammið ala Municipal Waste heldur er þetta frekar alvörugefið dæmi sem er svolítð nýtt af nálinni í hardcore-legu samhengi allavega. Hvernig söngvarinn flytur textana og syngir er hrikalega sjarmerandi og krúsjal snerilhljómurinn - glært skinn og reverb í mxinu, líkt og tímavél. Allt er þetta gott og blessað svo ég tali nú ekki um dansmöguleikana sem fylgja svona tónum, ég sé fyrir alveg kolbilaða tónleika. Ef eitthvað af því sem ég er að segja er að heilla þig þá mæli ég með því að þið finnið þessa gutta á netinu og hlustið á þá.
En þeim tekst þrátt fyrir þetta ekki alveg að grípa mig. Það vantar eitthvað til þess að ég muni eftir þeim þegar ég er að hugsa hvaða disk ég ætti að hlusta á næst. En það breytir því ekki að ef þeir væru local band þá væri ég alltaf til í að berja loftið fyrir þá og rífa í hljóðnemann, textar um samfélagslega örvæntingu, afglöp mannkyns, stress og ofbeldi.
Lögin eru ekki nægilega eftirminnileg þannig að maður leitar ekki til Climate Of Fear þegar maður þarf að fylla í eyður hversdagsins.
Lög til að spekka: Vigilance, The Higher, House of Denial.
THE GREAT DECEIVER - Life Wasted on the Living
[Deathwish Inc] 2007
Ástæðan fyrir því að ég og örugglega 90% sem hafa hlýtt á The Great Deceiver gáfu þeim gaum var sú staðreynd að í hljómsveitinni er Thomas Lindberg er söngvari sveitarinnar en hann gerði garðinn frægann í ofurbandinu At The Gates. Færri vita reyndar að hann syngur einnig fyrir Disfear, Skitsystem o.fl góðar sveitir en þær eru það langt út á jaðrinu að það rýkir ekki almenn vitneskja um þessai bönd eins og tilfellið er með At The Gates. Ég gæti skrifað pistil um þennan ágæta listamann og miðað hitt og þetta við störf hans í áður nefndri grúppu en ég ætla að skerpa á því sem skiptir máli hér, Life Wasted on the Living með The Great Deciever.
Metalhetjur nokkrar sotfnuðu hljómsveitina með það í huga að fá frí frá sínum aðalhljómsveitum og fá útrás fyrir tónum sem ekki áttu upp á pallborðið í aðalböndum þeirra. Fyrstu tvær skífur The Great Deciever, Jet Black Art og Cave-In voru ágætar. Maður heyrði svo ekki var um villst að þarna væru vanir menn á ferð og lögin hnitmiðuð, þung og virkuðu vel en tónlistarlega sköpuðu þeir sér enga sérstöðu. Á þriðju plötu þeirra, A Venom Well Designed var komið annað hljóð í kútinn enda komnir á mála hjá Peacville og því meiri peningar og tími í spilinu. Þarna fóru þeir að standa í tilraunastarfsemi á öllum sviðum ferlisins og útkoman var sundurlaus plata með nokkrum góðum lögum. Á fjórðu plötu þeirra, nr. 2 fyrir Peaceville, Terra Incognito keyrði hins vegar um þverbak í tilraunastarfsemi og viðleitni til að ná vinsældum. Afraksturinn var beinlínis léleg og óinnblásið saman safn af lögum sem mynduðu jú betri heild en fannst á A Venom Well Designed en einfaldlega léleg plata í heildina.
Þannig að ég átti ekki von á miklu þegar ég skellti nýju plötunni á fóninn.
Hér er um mun sterkari heild að ræða og loksins tókst þeim ætlunarverk sitt, að vera frumlegir, leitandi og góðir… allt á sama tíma. Frumlegheitin felast aðalega í því að gítarleikararnir leika sér mikið með hljóðbreyta og ýmsa effekta, fyrst fannst mér þeir gera of mikið af því en eftir ítrkaða hlustuna á plötuna þá hef ég komist að því að hún getur ekki án þessara sérkenna verið. Svo vel tekst til. Þetta gerðu þeir jú á fyrri verkum sveitarinnar með sorglegum árangri og lagasmiðarnar voru ekkert til að hrópa húrra fyrir.
Lagasmíðarnar hér eiga hins vega skilið húrra og eru lög eins Running With Scissors, Annihilation of Liberty, A Life Transperent og In the Wake of Progress gleggstu dæmin um það. Tónlistin er mun hnitmiðaðari, áhrifameiri og eins og áður segir græðir heildin á því. Þetta er ekki þessi “brútal” metall sem fólk er svo svag fyrir, þetta er heldur ekki hardcore, þetta er blanda af ýmsu án þess að það sé augljóst. Eina sem er augljóst er að þetta er sænskur metall sem notar góð frumefni úr ný-kröstinu, en síðar nefndu árhifin gera það að verkum að mörg laganna eru sjúklega grípandi og anthemic (afsakið en ég fann ekki íslenska lýsingarorðið fyrir þessa stemmningu). Það sem er sænskt við tónlistina er að þeir nota svíametlaslykkjur (sem er orðin fræðigrein á heimsvísu núna…) hér og þar en sem betur fer aðeins sem krydd í smá tíma frekar en heilu og hálfu lögin. Guði sé lof. Sú nálgun svínvirkar. Annað sem gerir Life Wated on the Living svona vel heppnaða er industrial fílingurinn í henni, samanþjappaður hljómurinn er líka kaldur en eins á ég sagði fyrr í þessum pistli þá er platan samt sem áður grípandi og það er rífandi gangur í öllum löginum.
En að söngspýrunni viðfrægu, hr. Tompa. Hann er ekki að breyta út af vananum, sama rífandi röddin og í öll þessi ár, mjög brútal en þó skírmæltari en oft áður. Hins vegar er hann frekar takmarkaður miðað við hversu lifandi tónlistin er… hann er fastur í sömu tónunum út plötuna. Þetta dregur plötuna alls ekki niður en ég get ekki varist þeirri hugsun að ef hann færi á nýjar slóðir þá gæti það lyft tónlistinni enn hærra. Hann má eiga það blessaður að textarnir nú eru betri en eldri textar hans í öllum þeim böndum sem hann hefur starfað í. Fullyrði það.
Ég átti ekki von á að þessi plata væri svona góð og traust. Það er ljóst að The Great Deceiver er nú fyrst komnir á þann stað sem þeir hafa leitað af svo lengi og er Life Wated on the Living traustvekjandi vitnisburður um það.
Sæl verið þið öll sömul.
Vonandi gefið þið ykkur tíma til að lesa það sem ég hef að segja því það er í raun sáraeinfalt og ópólitískt.
Það eru öfl í þessu landi sem vilja græða og græða og með eins skjótum hætti og mögulegt er með hvaða leiðum sem er að er virðist. Ekkert að því að græða og græða en ég set spurningarmerki við “með hvaða leiðum sem er”. Það felur í sér að náttúran er á höggstokknum í nafni græðinnar. Þetta er gömul klysja og þið eru mögulega komin með leið á henni. En þetta er einfalt. Við erum ein af ríkustu þjóðum jarðar, hér búa sára fáir en samt eru þessar fórnir færðar og oftast í skjóli þess að hér sé verið að búa til auð fyrir sveltandi landsbyggðina.
Því miður þá sé ég þetta ekki þannig, herra Peningur. Hér er nóg af pening, honum er bara illa varið og landsbyggðin fær að kenna á því. Það þýðir svo ekki að koma með einhverja pillu sem er stífla til að segja að þið séuð að gera eitthvað í málinu. En þannig gengur þetta hér á landi og lítið í því gert.
Nú á að reisa fleiri stíflur. Bitruvirkjun kalla þeir hana, á Hengilssvæðinu rétt hjá Hveragerði en þessir kónar gleymdu því víst að allt svæðið var skilgreint sem útivistarparadís af umhverfisráðherra árið 2005.
Annað í þessu, það þarf að leggja vegi til og frá stíflunni, mikið af vegum sem fara í gegn um eða í kring um land fólks sem hefur búið þarna kynslóðum saman en það var aldrei spurt. Eins og það sé ekki til.
Svo það besta í þessu er að Orkuveita Reykjavíkur sem er framkvæmdaraðilinn, sér um umhverfismatið! Það er í meira lagi óheilbrigt. Auðvitað vitum við hvernig það mat fer.
Nú er mál að linni! Nú er komið nóg!
Við getum sent bréf til Skipulagsstofnunar sem þeir verða að lesa og taka til gerina sem formlega athugasemd almennings við þessum framkvæmdum. Sama bréf á að senda á Ölfushrepp. Ef nægilega margir skrifa þá verður að taka vilja almennings til greina og framkvæmdin mun þurfa endurskoðun.
Nú skrifum við þeim línu!
Þetta þarf ekki að vera fræðileg útekt á umhverfisáhrifum eða pólitískar vangaveltur. Segið bara af hverju þið séuð að gera athugasemd við það af hverju svona ríkt land sé að horfa fram á stíflur út um allar jarðir nú eða að þið finnið til með fólkinu sem býr í sveitunum og fær ekkert um það ráðið hvort að það sé verið að stífla eða leggja vegi yfir eða í kring um landið þeirra.
Einnig er bara gott og gilt að segja að þið séuð föðurlandsvinir og viljið láta náttúruna eiga sig, leyfa henni að dafna þar sem svona örvæntingafullra aðgerða er ekki þörf á þessum timapunkti í sögu þjóðar!
Bréfið ykkar þarf ekki að vera langt. Talið bara frá hjartanu. Bara það að þið hafið sagt ykkar skoðun, sama hversu “fátækleg” og óupplýst hún kann að hljóma, verður til þess að bréfið ykkar verður talið með sem athugasemd. Ef þið treystið ykkur ekki til þess þá er neðar í þessum email punktar með staðreyndum um málið sem þið getið afritað og sett í bréfið ykkar eða bara umorðað hluta þeirra.
Hvað sem þið gerið… skrifið bara eitthvað í staðin fyrir að gera ekki neitt.
Ávinningur: málið verður endurskoðað… við kaupum tíma!!
Sendið þetta fyrir klukkan tólf í nótt því þá rennur frestur til athugasemda út.
Sendið á:
Skipulagsstofnun: skipulag@skipulag.is
Ölfushreppur: olfus@olfus.is
Afrit til umhverfisráðherra: tsv@althingi.is
Eftirfarandi verður að koma fram eftir athugasemdarskrifin:
Nafn
Kt.
Heimilisfang
Póstnúmer
Sveitarfélag
ÉG VONA AÐ FLEST YKKAR TAKIÐ FRÁ 5-10MIN AF DEGINUM Í DAG TIL AÐ STANDA MEÐ NÁTTÚRINNI.
Fyrir neðan er svo að finna punkta sem þið getið nýtt ykkur máli ykkar til stuðnings.
Eigið góða helgi og vanadi bjarta og fallega framtíð
kv
Birkir Fjalar Viðarsson
>>>>>>>>>>>>>>
Orkuveitan er enn að stækka athafnasvæði sitt á Hengilssvæðinu. Nú er í gangi massaátak meðal almennings til að andmæla tilgangsleysi þessarar eyðileggingar til hagsbóta fyrir eitt erlent stórfyrirtæki.
http://www.hengill.nu
Hér er uppdráttur að bréfi sem hægt er að laga til, prenta út og senda á ábyrga aðila:
Skipulagsstofnun Laugavegi 166 150 Reykjavík
samt
Sveitafélagið Ölfus Hafnarberg 1 815 Þorlákshöfn
27. október 2007
Efni: Athugasemd við fyrirhugaðar virkjunarframkvæmdir - Bitruvirkjun,
allt að 135 MW jarðvarmavirkjun í Sveitarfélaginu Ölfusi og Grímsnes- og
Grafningshreppi.
Ég undirritaður mótmæli harðlega fyrirhuguðum virkjunarframkvæmdum
Orkuveitu Reykjavíkur á svokölluðu Hengilssvæði með eftirfarandi atriði
í huga:
1. Hengilssvæðið og dalirnir austan, vestan og sunnan þess hafa lengi
verið ein helsta útivistarparadís ibúa höfuðborgarsvæðisins og er
skilgreint sem útivistarsvæði, staðfest af umhverfisráðherra í janúar
2005. Nú, þegar verið er að þétta byggð á höfuðborgarsvæðinu svo
gríðarlega sem raun ber vitni, byggja á öllum auðum blettum og fækka
útivistarsvæðum í þéttbýli, er brýnna en nokkru sinni að ibúar
höfuðborgarsvæðisins eigi kost á að njóta óspilltrar náttúru í hæfilegri
dagsferðar fjarlægð frá heimilum sínum. Þetta svæði er eitt örfárra í
nágrenni höfuðborgarsvæðisins þar sem hægt er að ganga um í friði og ró,
njóta ótrúlega fjölbreyttrar náttúrufegurðar fjarri amstri dagsins og
síaukinni bílaumferð á höfuðborgarsvæðinu.
Ég mótmæli því harðlega að stórfyrirtæki verði heimilað að svipta
ibúa höfuðborgarsvæðisins og afkomendur þeirra þessum lífsgæðum til þess
eins að þjóna hagsmunum erlendra auðhringa í áliðnaði eða annarri
stóriðju. Þar af leiðandi mótmæli ég einnig að hluta svæðisins verði
breytt í iðnaðarsvæði skv. fyrirhugaðri breytingu á aðalskipulagi Ölfuss.
2. Ein helsta tekjulind íslensku þjóðarinnar nú er ferðaþjónusta.
Erlendir ferðamenn koma fyrst og fremst til Íslands til að njóta þeirrar
náttúrufegurðar sem landið hefur upp á að bjóða. Við auglýsum landið sem
óspillta náttúruperlu og á þeim svæðum sem það loforð stenst standa
ferðamenn á öndinni yfir þeirri fegurð sem við þeim blasir.
Hengilssvæðið er einn þessara staða og vinsælt að fara þangað í
dagsferðir með erlenda ferðamenn, ýmist gangandi eða á hestbaki. Margir
ferðamenn gera stuttan stans á landinu og þá er nauðsynlegt að geta sýnt
þeim óspillta náttúru sem næst höfuðborgarsvæðinu.
Ég mótmæli því harðlega að stórfyrirtæki verði heimilað að svipta
ferðaþjónustuna tækifæri til að sýna erlendum ferðamönnum óspillta
náttúru í nágrenni höfuðborgarsvæðisins og legg til að svæðið verði
friðað til frambúðar.
3. Framkvæmdaraðili virkjana á Hengilssvæðinu er Orkuveita
Reykjavíkur, en hún er einnig sá aðili sem lét gera umhverfismat og ber
kostnað af því. Þetta eru ámælisverð vinnubrögð þar sem stór
hagsmunaaðili er í raun dómari í eigin máli. Ég mótmæli slíkum
vinnubrögðum harðlega og geri þá kröfu að óvilhallir aðilar sjái alfarið
um mat á umhverfisáhrifum og íslenska ríkið beri kostnaðinn.
Umhverfismat sem framkvæmt er og kostað af hagsmunaaðila framkvæmdar
getur aldrei verið marktækt.
4. Einnig geri ég alvarlega athugasemd við kynningu og tímalengd
hennar þegar svo stórar framkvæmdir eru annars vegar sem snerta nánasta
umhverfi og lífsgæði ríflega helmings íslensku þjóðarinnar. Sex vikna
frestur til athugasemda er allt of skammur og allt kynningarferlið til
þess gert að sem fæstir veiti málinu athygli og hafi skoðanir á því.
Með von um árangur,
“Fullorðnir elska tölur. Þegar þú segir þeim að þú hafir eignast vin, spyrja þeir ekki um það sem máli skiptir. Þeir segja ekki: Hvernig hljómar röddin hans? Hvað finnst honum skemmtilegast? Safnar hann fiðrildum? Fremur vilja þeir vita: Hvað er hann gamall? Hvað á hann marga bræður? Hvað er hann þungur? Hvaða tekjur hefur faðir hans? Á þennan hátt halda þeir að þeir hafi kynnst honum til hlítar.
(The Little Prince, Anoine de Saint-Exupery, 1945)
Hér er gott að búa. 3 álver á leiðinni, Seðlabankinn á vaxtafylleríi, stjórnmálamenn segja Bónus og Krónunni að passa sig…sko… sáu þeir ekki hvernig fór fyrir þrjótunum í olíusamráðinu? Djöfull fengu þeir að kenna á sveðjum réttlætisins. Vá. Þessir kappar eru alveg í keng núna og þurfa að byrja frá byrjun með heljarinnar sammara og áður óþekkta réttlætiskennd eftir að hafa fengið að skoða glæpi sína í nýju ljósi.
Svo er fleira gott í gangi.
Fiskvinnsla í Raufarhöfn er búin að segja up 10 manns. Óheppin. Hins vegar eru starfsmenn Malarvinnslunnar í Mývatnssveit alveg stálheppnir. Þeim var líka sagt upp - 10 hausar, var boðin vinna á Egilsstöðum í staðinn. Þvílík lukka. Egilsstaðir eru bara nokkur skref í burtu. Það er ekki eins og Mývatnssveitungar vilji vera heima hjá sér. Þeir ættu að fara í Hérað í fíling. Vinnan og keyrsla til og frá vinnu, göfgar manninn.
11 starfsmönnum í frystihúsi Breiðdalsvíkur sagt upp undanfarið.
Hitamálið á pöllunum er áfengi. Áfengi. Það verður að fara að tækla það. Það er alvöru mál. Tölum meira um það. Utandagskrárumræðu takk. Fleiri blogg. Þetta er mikilvægt. Mjööög mikilvægt.
Og finnst þér myndirnar hans Muggs frábærar? Þá ertu fáviti. Ætlar þú að kaupa 10 Litla Negrastráka og gefa barninu þínu? Þá ertu fáviti. Hún á að vera í áróðursdeild/politík hlutanum í bókabúðinni, ekki barnadeildinni. Fávitar.
Æji já. Þessi dagur lofar ekki góðu. Og þó, það ætti að lifna við honum seinni partinn en þess fyrir utan er allt einhvernvegin frosið og jafnvel í bakk-gír.
CéU kemur samt með smá von í þetta allt saman með sinni dúnmjúku, sálar- afróbít tónlist. En þetta er auðvitað ekki tæmandi lýsing. En mig langar að að þið hlustið aðeins á hana.
Þar sem ég er ekki jafn snjall og aðrir notendur á kaninku þá get ég ómögulega hlaðið upp mp3 skjali á bloggið þannig að krækjurnar að neðan verða að duga:
Céu á myspace http://www.myspace.com/ceumusic
Heimasíða Céu http://ceumusic.com/
Recent Comments