Spýtukubbur

Einu sinni fór ég til sálfræðings þar sem ég var orðinn gramur, bitur, þreyttur og ónýtur. Við fórum lið fyrir lið í gegn um þá hluti sem gætu verið að valda mér hugarangri og hvað af þessu væri einfaldlega hægt að losa sig við. Hann nefndi að vinir geta íþyngt manni. Hann bað mig um að skrifa niður þá vini og kunningja sem nöldra óþarflega mikið, valda manni vonbrigðum, eru stöðugt með svona besserwisser innskot, eru að “hnýta” í mann þegar þeir gætu sleppt því og bara hugsað það í staðinn, sem eru alltaf að minna mann á hvað maður gerði miður, alltaf að eiga síðasta orðið ef það er eitthvað neikvætt og svona …
Ég gerði það og á endanum var ég kominn með ansi hreint fjölmennan lista fólks sem reynist mér meira íþyngjandi en ekki. Alla vega svona hlutfallslega of oft í þessu fáu skipti sem ég hitti eða á í samskipti við það. Þið þekkið þessa vini, elskið þá en oftar en ekki falla þeir í katagóríurnar hér að ofan en maður lætur sig samt hafa það. En ég er hættur því.
Ég get sagt ykkur að uppbyggilega vinalisti minn telur ekki miki fleiri en fingur annara handar og hef ég kosið að sækjast í þeirra félagsskap.
Til hinna sem ég veit að hafa tekið til sín hversu lítið ég er í “sambandi” og hversu lítið ég er around og oft er ég óþarflega fámáll og sinnulaus gagnvart ykkur. En það er ekki persónulegt. Ég bara má ekki við meiru á þessum tímapunkti í lífinu. Veit ekki hvað þessi punktur verður langur. Ég elska ykkur öll og óska þess að ég reynist ykkur vel í þau fáu skipti sem leiðir okkar mætast. Stundum er það hittingur stundum er það einfaldlega bissness. Farðu vel með þig.

Ég er enn gramur, bitur, þreyttur og ónýtur. Er bara meðvitaðari um það, fókuseraðri og búinn að minnka áhrif þessa á líðan mína. Það er posi. Þess vegna ætla ég að Jimmy Eat World og hafa það notalegt í smá stund áður en ég les kafla úr Child, Family, School, Community.

Pís