Spýtukubbur

Ég var hrifinn af Kanada úr fjarlægð, árum saman. Síðan ég var polli. Svo brá ég mér þangað árið 2008 og staldraði við í 11 mánuði. Ég hafði af því mikið yndi. Leið vel, leist vel á og skemmti mér vel. Svo fór ég aftur til Íslands. Nú er ég aftur kominn til Kanada. Um þessar mundir er ég ferðamaður og gestur. Tók mikið mas og þras til að koma innflytjendaeftirlitinu í skilning um það. Um að ég væri ekki ólöglegur. En það hafðist. Sem betur fer. Ég var orðinn ansi lúginn en hélt kúlinu.

Núna er ég í Toronto með kærustu minni, Söru. Okkur líður vel. Fyrstu 3 dagarnir fóru í að koma jafnvægi á tímann. Ég jafnaði mig á tímamismuninum. Það er þó enn þannig að ég vakna upp úr 7 á morgnanna dag hvern. Það er fínt. Dagana nota ég í skrif fyrir blogg mitt www.halifaxcollect.blogspot.com, heimalærdóm vegna háskólanáms míns en meirihluti tímans fer í knús, hangs og notarlegheit. Það má. Það er svona hveitidagabragur af þessu. En alvaran er handan við hornið og bankar upp á hvað á hverju og þá fer maður að pækla og stokka af miklum móð.

Ég neita því ekki að drjúgur tími fer í hokkígláp og Olympíuleikana. Einnig fór ég á súsíveitingastað einn sem nefnist Sushi On Bloor sem er staðsettur Annex hverfinu. Í fáfræði minni tróð ég upp í mig stórum slurk af wasabi og það leið næst um yfir mig. Mig svimaði svo mikið að ég hafði áhyggjur af framtíð minni í örskamma stund. Djöfulsins geðveiki. Þetta þótti frúnni sniðugt, en ekki mér.

Aukinheldur fórum við á tónleika með Death Threat, Trapped Under Ice, Revenge, Plus Minus og Fortune Teller í Poor Alex Theater. Það var stuð. Mun skrifa gagnrýni á Halifax Collect.

Við fórum síðan í bíó og sáum Crazy Heart með Jeff Bridges. Hún var góð en verðskuldar ekki allt þetta ofur-lof sem ausið hefur verið á hana. Þetta er týpísk “lítil mynd” sem lýsir af raunsæi líðan og lífi söguhetju sem er í eldri kantinum, glímir við áfengissýki og tilvistakreppu í ljósi fornrar frægðar í músíkbransanum. Kallinn leikur vel en það er ekkert nýtt í gangi enda krefst handritið lítils af honum. Takturinn í myndinni er góður, hún er notarleg, hugljúf og skemmtileg. Mér finnst eins og gagnrýnendur þurfa að fara að gera aðeins meiri kröfur í gerð Hollívúdd “indie” mynda. Þetta er orðinn mjög vænleg formúla en þetta er langt frá því að vera snilld.

En já. Ég er í fantafíling og líður vel og bý mig undir frekari tilfæringar á næstu vikum. Ég vil þakka öllum sem hjálpuðu mér, stóðu við bakið á mér og héngu með mér áður en ég hélt út. Takk.

Afi Ölver gaf mér á dögunum Yashica 2000 myndavél. Nánar tiltekið FX-3 Super. Hún tekur á filmu þessi elska og er ég að prófa mig áfram og hef gaman af. Hann gaf mér líka 4 gamlar filmur. Hér að neðan eru nokkrar myndir af fyrstu filmunni.