Á hinn bóginn eru krúttin andskoti bíræfin. Þau eru jafnvel meiri skúrkar en Svíarnir frá í sumar. Þau öfluðu sér öll hjóla, sum hver glænýrra, á ótrúlega skömmum tíma. Þegar ég spurði hvar þau fengu þau og hvað þau hefðu kostað fékk ég að vita að þau hefðu „hirt þau af götunni“. Það er einmitt nákvæmlega þar sem maður fær glæný fjölgíra hjól með voldugri grind og dempurum á samskeytum sem manni hefði aldrei dottið í hug að máli skipti að dempa. Til að kóróna allt keypti Hollendingurinn svo lás á sitt hjól með öryggiskerfi sem ýlir uns hann stimplar inn réttan kóða.

Sjálfsbjargarviðleitni þeirra er greinilega fáum öðrum takmörkum háð en því lítilræði að horfa á erlendar bíómyndir.

Ég staldraði við hjá Rolf að ræða um mögulegar leiðir til að bæta við mig einingum svo það er allt í góðum farvegi. Núna sit ég við ána, á stað sem heitir Bodegaen. Einkunnarorð barsins eru eins bókstafleg og hugsast gæti: „over vandet – under broen“. Pallurinn utan við er einsog bryggja og rétt undir brúnni sem heldur uppi hluta Striksins svokallaða. Þar gáfu sig miðaldra Danir á tal við mig og spurðu útí mína hagi. Það hrista alltaf allir hausinn þegar ég segist búa í Gellerup. Þau sögðu einn vel valinn bankahrunsbrandara og óskuðu mér svo góðs gengis.

Meðan ég beið eftir strætó í dag rakst ég á risastórt nýtt veggsprey, inná milli allra „Tove suger pik“ plús símanúmer í strætóskýlinu: FUCK RACISTER! Mér fannst það vera réttur punktur yfir tiltekið i.

Guði sé lof fyrir skólann að bjarga mér úr þessu hversdagslega limbói þarflausra athafna og hugsana. Þá hef ég kannski eitthvað til að skrifa um af einhverju viti. Ef maður hefur ekkert að gera þá gerir maður heldur ekkert. En eftir því sem verkefnastaflinn hleðst þá ræðst ég kannski loksins í það verkefni að kaupa mér danska bók til að æfa mig á. Ég er ágætur í dönsku en það hrekkur ennþá nokkuð langt frá öllum „gáfulegri“ samræðum. En mér gengur ágætlega að tala við Danina á næsta borði. Þau tala fallega árósku.

Það tók mig átta daga, margar strætóferðir, uþb 3000 króna símreikning og tæknimann sem skipti um innstungu hjá mér til að fá netið heim. Nenni varla að nota það eftir að ég fékk það.

Svo var vesen í uppsiglingu með áætlaðan einingafjölda á önninni og skrifstofan kom alveg af fjöllum. En mér skilst það sé lítið mál að greiða úr því. Þá var ég nýstiginn uppúr magakveisu sem að líkindum hefur eitthvað að gera með veirusýkt vatn í Árósum.

Það í bland við misheppnaða íbúðaleit – vegna þess að mér hundleiðist niðurnídda hverfið mitt, fólkið sem ég bý með og fjarlægðina frá öllu skemmtilegu – var alveg að gera mig geðveikan. En núna ætla ég að reyna að taka hlutunum af meiri ró.

Svo er ýmislegt jákvætt í farvatninu líka ólíkt grunnvatninu. Ég hitti Jón Bjarka óvænt í miðbænum og Jón Örn er kominn aftur til Danmerkur. Svo byrjar skólinn senn og í dag fékk ég keypta ginflösku af bestu sort á sem nemur 2500 krónum íslenskum.

Ég held áfram að fá unglinga innum gluggann að sníkja sígarettur og í gær talaði ég við einn sem heitir Achmed. Hann gerðist svo djarfur að koma alla leiðina inn og spyrja um sígarettur og hvort hann mætti skoða fésbókina sína hjá mér. Hann fékk þrjár sígarettur uppúr krafsinu og sýndi mér tyrkneska stelpu í Óðinsvéum sem hann er skotinn í.

Svo rak ég hann út svo ég gæti sett punktinn við fyrsta Smugupistilinn minn. Hann ætti að birtast á næstu dögum.

Það hjálpar dönskunni minni að enginn hjá Jyske Bank kann eða vill tala ensku (ég tala alltaf ensku á stöðum þar sem ég óttast hræðileg tæknihugtök sem ég skil ekki einu sinni á íslensku). Þar var mér boðið upp á „byrjendareikning“ sem minnir óhugnanlega mikið á Startkortin hjá Sparisjóði vélstjóra í gamla daga. Þau virka bara í hraðbönkum Jyske Bank en eiga að virka í verslunum líka. Rosalega smart bisnessmódel að láta innflytjendur fá hálfgagnslaus kort.

Hlaupið milli kontóra dregur svolítið úr manni vindinn. Til að geta sótt um íbúð á kampus (mynd meðfylgjandi færslu skoðist með orðunum „eigum við að ræða það eitthvað eða?“) þarf ég stúdentakort. Til að fá stúdentakort þarf ég kennitölu. Til að fá hana þurfti ég að fara í ráðhúsið og borga 52 krónur. Stúdentakortið fæ ég eftir eina til tvær vikur. Sem þýðir að þá get ég sótt um íbúð á kampus. Sem þýðir að áreiðanlega kemst ég aldrei í íbúð á kampus. En maður gerir þetta nú samt.

Danir eru ekki sérlega alræmdir fyrir dagbókarlífsstílinn þótt þeir ættu að vera það, og ég hef þegar orðið fyrir barðinu á þessum stórfurðulega ofurskipulagða lífsmáta þessa rúmu viku hérna. Ég ætlaði að hitta vini úr fornleifafræðinni í vikunni en svo í gær fékk ég skilaboð þess efnis að þau yrðu á tilteknum stað á föstudaginn klukkan þetta og ég væri velkominn ef ég kæmist. Aðrir vinir skipuleggja hálfa eða heila viku fram í tímann. Og þeir afsaka sig í bak og fyrir alveg miður sín ef þeir voga sér að hringja samdægurs. Ef ég býð einhverjum í bjór heyri ég skrjáfið í dagbókinni hinumegin símans. Dagbókin er heilög.

Það er ekkert skrýtið að stelpan hjá Jyske Bank hafi beðið mig að koma aftur á morgun nákvæmlega klukkan þrjú til að sækja reikningsupplýsingarnar mínar og að náunginn hjá Telia Stofa hafi skráð heim til mín tæknimann á bilinu 12 og 15:30 næsta þriðjudag. En það er undarlegt að ungt fólk skipuleggi tímann sinn svona nákvæmlega. Það mætti halda að það væri beinlínis streituvaldandi að fylgja svo nákvæmu plani fyrir sérhvern dag. En einhvern veginn virka Danir alltaf afslappaðri en maður á að venjast.

Rigningin undanfarna viku hefur samkvæmt Politiken valdið því að vatn hefur runnið frá óæðri stöðum og flætt yfir grunnvatnið. Eftir minni vanalegu heppni varð ég ekki var við fréttaflutning af þessu svo ég hef drukkið og baðað og tannburstað mig uppúr E-Coli smituðu vatni í tvo daga. Frekar hefði ég drukkið frágangsvatn Jónínu Ben. Sjálfsagt meira um það á Smugunni von bráðar.

Einhversstaðar heyrði ég svo að Meistarar og lærisveinar væru í fjórða sæti metsölulista einhverrar bókabúðarinnar. Það gladdi mig. Pétur Gunnarsson og Þórunn Hrefna mættu svo í Kastljós um daginn að ræða bókina. Ég hef ekki séð þáttinn en ég get ekki ímyndað mér annað en þau hafi verið flott. Leitt fyrir sjálfan mig að vera ekki á staðnum til að fylgja verkinu eftir. En ég á raunar flugmiða ef Kiljan vill fá mig. Það væri tækifæri til að sækja allt draslið sem ég gleymdi á Íslandi.

Á næsta ári verða þingkosningar í Danmörku og Radikale Venstre eru byrjuð að bombardera strætóskýli með skilaboðum um að innflytjendur séu þarfaþing og kennarar frekar töff. Ég hef ekki séð auglýsingar frá öðrum flokkum en þess verður varla langt að bíða fyrst þau eru komin af stað, og að sjálfsögðu fylgist ég með þótt möguleikarnir á að ég fái nokkru sinni að kjósa til þingsins séu ærið litlir.

Mikið andskoti venst annars vel að reykja aftur á börum. Á Ris Ras er hægt að leigja vatnspípu og það gerist nær aldrei að minnst ein sé ekki í notkun hverju sinni. Þetta líst mér á.

Indverskur vinur Christians vinar míns, Abhishek nokkur, er að leita sér að litlu einbýlishúsi. Ef hann finnur svoleiðis, sem er ekki alveg það einfaldasta, get ég fengið íbúðina hans í Risskov, sem er á besta mögulega stað. Þarmeð væru heimilisvandræðin leyst. En á meðan held ég áfram að leita.

Núna sit ég skítþunnur á Ris Ras eftir heljarmikið partí á kampus í gær og nenni engu. Það sem hefst með rauðvínsflösku inni á doktorskontór með Mathiasi, Bergdísi og fleirum er líklegt til að enda einmitt svona. Mér er skapi næst að fara á kojufyllerí og vídjó en veðrið er eiginlega of gott til þess.

Mest langar mig samt til Kaupmannahafnar að sjá Sissekellinguna, en ég hef plön á mánudaginn svo það er ekki alveg inni í myndinni – þá klárar Moesgårdliðið prófin og ég hef mælt mér mót við þau nokkur. Ég á hvort eð er eftir að fá stúdentakortið mitt og án þess kostar túrinn helmingi meira. En ég er þó kominn með kennitölu, svo ég er orðinn hálfur Dani. Húrra fyrir því.

Kannski maður leggi sig bara í grasagarðinum með nokkra kalda. Það þykir ekki rónalegt hér í Danmörku. Svo er höfnin og ströndin og skógurinn og áin. Endalausir möguleikar til að setjast undir sólinni og finna andvarann leika um þunnan kroppinn. Svo er alltaf hægt að skoða meira. Þegar Christian kemur frá Skanderborg að helgi liðinni ætlar hann að sýna mér fallegu blettina í gettóinu. Já, þeir munu víst vera nokkrir, þótt þeir séu ekki auðsæilegir svona á yfirborðinu.

Svo kemur Jón Örn bráðum til Danmerkur. Ég sé fyrir mér þriggja daga fyllerí með honum og Sissekellingunni í Kaupmannahöfn af því tilefni. Nema þeir vilji leggjast í gettóinu. Það eru til verri staðir.

Í gærkvöldi sannreyndi ég að tölvan mín er ekki í lagi eftir bjórgusuna svo ég hringdi í strákinn. Hann ætlar að kanna hvort hann sé tryggður fyrir bjórhryðjuverkum og láta mig vita. Að öðrum kosti borgar hann bara reikninginn þegar tölvan kemur aftur úr myrkviðum Kaupmannahafnar. Fyrir vikið þarf ég að kaupa bakpoka svo ég geti dröslað gamla pésanum mínum um. Ég hafði þá forsjálni að flytja hann töskulausan með mér hingað.

Eftir mikið strætóvesen hef ég enn ekki farið í Rúmfatalagerinn en ég rakst þó á hverfi skammt frá Háskólanum og Gamla bænum sem mig langar að stefna á að flytja í. Það heitir Hasle og er það fallegasta sem ég hef séð utan miðbæjarins hérna. Áreiðanlega kostar eftir því að búa þar en ég ætla að kanna möguleikana, svona áður en ég æfi Eastwoodröddina ef vandræðaunglingarnir í Brabrand eru ekki að grínast með peningaleysið. Annars er ólíklegt að maður lendi í nokkru ef maður talar dönsku og hegðar sér ekki einsog algjör túristi.

Veðrið er loksins orðið gott aftur, 21 gráða og hálfskýjað. Sjávargolan gerir að verkum að ég get vandræðalaust gengið um í jakka án þess að verða of kalt þegar sólin hverfur. Konan sem þreif klósettið mitt kom aftur í dag og þreif restina af íbúðinni. Hún virtist ekkert kát með það og var ekkert sérlega vandvirk heldur. En hún náði mestu drullunni. Þá þarf ég bara að kaupa hreinsilög og ná afgangnum sjálfur. Skrifborðið er einnig komið í lag og gluggalásinn verður lagaður í dag. Stráknum frá Alþjóðaskrifstofunni virtist brugðið yfir virkinu sem ég bý í enda þurfti ég bæði að hleypa honum inn um framhliðið og út aftur. Þetta hafa menn uppúr því að hola fólki niður í þessum fínu íbúðum þeirra án þess að hafa nokkra einustu hugmynd sjálfir um hvernig er umhorfs.

Ef ég hefði ekki verið í góðu skapi hefði ég boðið hann velkominn í gettóið. Ég flyt út undir eins og ég get, sem gæti orðið eftir nokkurn tíma, bara eitthvert þar sem eru sæmilegar íbúðir. Mig langar til Hasle en sé það svosem ekki alveg gerast. En maður veit þó aldrei.

Þá hef ég skráð mig inn í landið og fæ kennitölu á föstudag. Og ég er líka kominn með síma: (+45) 4114 8333. Símanúmer er nauðsynlegt til að fá internettengingu svo ég sótti um hana undir eins og ég hafði fengið númerið. Sit núna á Undermasken að venju. Rigningin hefur ekki skánað og það er ansi deprímerandi eftir blautan dag að koma heim í algjöran viðbjóð. Á eftir kaupi ég hreingerningarvörur og mat. Ef kontórinn kippir þessu ekki í liðinn á morgun þá þríf ég bara sjálfur. Ég get ekki búið svona lengur. Svo sendi ég kontórnum bara reikning.

Á leiðinni á skólaskrifstofurnar í dag rakst ég á Rúmfatalagerinn við Silkeborgvej, eða Jysk sengetøj einsog hann heitir víst á dönsku. Þangað fer ég á morgun að kaupa sæng og meðfylgjandi. Sé því fram á þriðju nóttina undir Ikeateppinu mínu.

Eitt gleymdi ég að minnast á en það voru tíbetsku munkarnir tveir í vélinni hingað út. Það væri ekki í frásögur færandi nema annar ferðaðist á fyrsta farrými en hinn á lókal. Samt voru þeir saman. Samkvæmt trúnni mega þeir þó ekki eiga neitt hefur mér alltaf skilist. Þess vegna fannst mér svolítið fyndið að sjá munk ferðast á fyrsta farrými með allt sitt fótapláss og toppþjónustu, meðan félagi hans hýrðist aftur í og borgaði 600 krónur fyrir eitthvað ógeðslegt croissant með skinku og osti.

Að vísu eru flestar fréttir sem berast til Íslands frá Árósum úr hverfinu mínu. Bílsprenging fyrir fimm eða sex vikum og bankarán í fyrra og sjálfsagt fleira til. En ég skil ekki að krakkarnir á kollegíinu óttist húðlitinn á öðrum nágrönnum sínum. Þarna er fólk margvíslega tónað (tanað?) en ég hef ekki nokkra ástæðu til að halda að þeim sé ekki drullusama um einhverja háskólanema, hvort sem þeir hanga í virkinu sínu eða hætti sér á kebabbúlluna.

Allt er þetta jafnmikið inni og úti. Það þarf ekki meira hugrekki til að fara til arabíska rakarans á horninu en það þarf kænsku til að brjótast inn í rottuholurnar sem hýsa stúdenta. Það eru alvarlegri hlutir til að óttast, einsog að verða fyrir strætó. Eða að verða milliliður í skotárás mótórhjólafábjána á basarinn. Það ætti þó ekki að hindra neinn í að rölta út á kvöldin enda eiga voðaverkin sér engu síður stað um hábjartan dag. Það er svipað og að óttast að fá eldingu í hausinn; ef það gerist þá gerist það svo skyndilega að við því er ekkert að gera. Á hinn bóginn er Danmörk hálfgert Boltaland við hliðina á flestum öðrum löndum svo fyrir mér er allur ótti innistæðulaus.

Í öðrum fréttum sá ég Orlando Bloom í Kaupmannahöfn í gær, eða það gæti ég svarið. Að minnsta kosti myndi ég ekki halda að neinn myndi gera sér far um að líkjast honum svona mikið. Svo í dag sá ég einn frægan danskan leikara sem ég man ekki hver er í svipinn, svo ekki var það eftirminnilegt. Og núna rétt áðan fannst mér ég sjá Jesper Christensen. Sjálfsagt er ég að ímynda mér þetta allt saman. En það er þó tilbreyting frá Hilmi Snæ á Næsta bar eða einhverjum has been þingmönnum á vappi um miðbæinn.

Innskot:
Ég er núna á Ris Ras. Einhver strákur hellti bjór yfir tölvuna mína á Undermasken og hún brást við með því að drepa á sér. Eftir að ég kom henni í gang fór hún að eipa og blikka á mig skjánum. Hún drepur á sér við og við, en ég er að vonast til að þurfa ekki með hana í viðgerð. Þá þarf að senda hana til Kaupmannahafnar, og það gæti tekið tvær vikur. En ég er með símann hjá stráknum ef þetta verður kostnaðarsamt.
Innskoti lýkur.

Allt fór samkvæmt áætlun til að byrja með í gær. Ég hitti Steinunni á Panorama bar í Leifsstöð og Sissekellingin tók á móti mér á Kastrup. Þaðan fórum við á Höfuðbana þar sem við settumst á tröppurnar og fengum okkur nokkra. David og Christian tóku svo á móti mér á Banagarði nyrðri og þaðan lá leið okkar uppí Brabrand.

Lítill austurlenskur strákur deildi vagni með okkur og bauðst til að leiða okkur að kollegíinu. Hann skoðaði myndina á möppunni sem ég fékk og opnaði hugarkortið, svo gekk hann hratt á undan með sífelldum bendingum og sagði „kom her nu“ og „den vej her“ og „lige herover“ í svona 5 mínútur meðan hann leitaði að húsinu. Svona svipað og í öllum Hollywoodmyndum þar sem hvíti aðkomumaðurinn má sín lítils gagnvart speki 8 ára drengs í óbyggðum Ástralíu eða Kenýa. Sjálfsprottin staðalmynd.

Íbúðin sjálf var, og er, viðbjóðsleg. Mold og gras á gólfinu, saur í klósettinu og þar sem lásinn á eina glugganum, sem er meira einsog rennidyr út í garð, er brotinn hefur fyrri leigjandi sett kústskaft í staðinn. Það voru göt á veggnum og för á gólfinu eftir bókahillur sem höfðu verið fjarlægðar. Risastór en vitagagnslaus skúffueining liggur við fótalag rúmsins. Rúmið sjálft er þó nýlegt en án sængurfata, hvað þá kodda eða sængur, svo það var ekki alveg glatað að sofa á því í nótt mitt í öllum viðbjóðinum, undir teppi sem ég var nógu forsjáll til að hafa með mér.

Aðrir leigjendur sem deila með mér eldhúsinu eru brjálaðir, og hræddir. Þetta eru allt krakkar um tvítugt. Þeim hefur skilist að Brabrand sé hættulegasta hverfi Árósa og ekki eru íbúðirnar til að létta þeim áhyggjurnar. Sturtan í einni íbúðinni virkar ekki. Klósettið virkar ekki í annarri. Frágangur er hryllilegur, og það eru engar búðir í göngufæri frá kollegíinu. Mér finnst þetta nú ekki svona svart, en þetta er engu að síður ógeðslegasta vistarvera sem ég hef búið í.

Ég myndi skrifa gáfulegar um þetta allt saman en ég óttast að tölvan drepi á sér, svo ég læt hér við sitja í bili.