Bloggið um veginn

Það lítur út fyrir að auglýsingin mín hafi virkað, þökk sé góðu fólki. Aldrei að segja aldrei. Ég kannski auglýsi eftir lítið notuðum, ódýrum saunaklefa næst - sem hengja má utan á húsið mitt með aðgengi úr svefnherberginu mér að kostnaðarlausu. Og koma svo …

Í öðrum fréttum eru prófin búin, við tekur vinna út desember með óvæntum glaðningi í formi nýrra kjarasamninga, sem reyndar aðeins rétt dekka hallann sem er farinn að myndast á heimilisbókhaldinu. Ef þeir dekka hann yfirleitt.

Vinna á eftir, svo jólaglögg. Húrra!

Ég veit þetta er líklega ekki til neins en það sakar ekki að reyna:

Skrifstofa óskast, að lágmarksstærð 10m². Ég hef ekki ráð á að borga meira en 15 þúsund krónur á mánuði. Sólarhringsaðgangur er krafa. Skiptir litlu hvar húsnæðið er, en æskilegt að það sé í miðborginni. Þarf ekki að reykja innandyra en leyfi til slíks spillti ekki fyrir.

Hef beðið eftir skrifstofu hjá ReykjavíkurAkademíunni í tvö ár núna og nenni einfaldlega ekki að bíða lengur.

Hrúgist svo inn tilboðin.

Við þurfum að horfast í augu við sannleikann.

Áðan mallaði ég nefnilega einhvern þann furðulegasta kaffibolla sem ég hef lengi bragðað. Svo komst ég að því hvað var að kaffinu: það var óvenjugott! Gömul fíkn er að skríða upp á yfirborðið og eftirbragðið er mig lifandi að drepa. En ég veit að ef ég laga meira þá fer ég í kerfi, og lok prófatarnarinnar mun hylla undir nýtt upphaf, endurvakningar sterkustu fíknar ævi minnar frá því fyrir þrem árum, þegar ég hvorki gat vaknað né sofnað nema drekka kaffi og vaknaði sérhverja nótt í fráhvörfum. Endurhvarf til þeirrar tíðar þegar ég drakk hátt í tvær könnur á dag með tilheyrandi svitaköstum, þegar ég laumaðist oft á dag á Café Milano í leit að styrkjandi einsog fíkill sem ráfar inní húsasund eftir fixi, þegar korgur var ekki óþverri heldur matur - ljúffengur kaupbætir einsog aldinkjöt í safa.

Svo nú gildir að vera sterkur. Andskotinn veiti mér æðruleysi og bjargi mér frá að seilast í könnuna!

Í dag flaug þröstur inn á safn. Eftir skamman eltingarleik náði ég að taka hann upp og koma honum útfyrir. En þegar ég opnaði lófann haggaðist hann ekki. Ég lagði hann niður á gangstéttina og losaði litlu klærnar úr höndinni. Enn fór hann ekki neitt, bara lá þarna einsog beinlaust viðrini, starði á mig opinmynntur og másandi. Hef aldrei séð eins lafhrætt dýr. Þrösturinn baðst undan brauðmylsnunni sem ég stráði allt í kringum hann svo ég fór aftur inn. Fimm mínútum síðar fannst hann í felum undir bekk. Kortéri síðar var hann farinn.

En núna þarf ég víst að innföra mig í litterær analysu eð hætti Åsfríðar Svenssen. Alltaf þegar ég lít þessa bók, Tekstens mønstre, finnst mér hún öðru fremur skírskota til textaskrímsla, og þá langar mig að lesa eitthvað skrímslakyns, t.d. Sólskinsfólkið. Eða Dostojevskí, því margar bækur hans eru skrímsli í vissum skilningi. Bara allt annað en þessa bók. Lyriske strukturer eftir Kittang og Aarseth (krúttin) virðist mér aftur álíka athyglisverð og gallsteinataka hjá Birni Bjarna. Literary Theory: The Basics eftir Bertens er aftur nægilega fróðleg, en eftir því þurr.

Það er því útlit fyrir að desember verði venju fremur skemmtilegur í ár.

Við Þrúnn Þralls (laumufæreyingur) ætlum raunar að stofna stúdíegrúppe svo þetta verður ekki eintómt hark fram á skófluna. Það má alveg henda gaman að þessum eðjótísku frönsku litterorum inn á milli.

Kannski ólíkt flestum þá er ég ánægður með veðrið núna. Massíf snjókoma og hörð suðaustanátt. Þá er gott að eiga bjór og súrmeti, og nokkur velvalin lög til að kynda undir einhverslags jólastemningu. Þetta síðastnefnda sækist raunar seint.

Prófin á leiðinni, og svo þessi jól með öllu sínu tilheyrandi hérna uhh. Það er eitthvað skrýtin tilhugsun, einsog jafnan þennan árstíma. Sumir hlutir breytast einfaldlega aldrei. Kann ekki alveg að útskýra það.

Ég óska eftir að bylurinn haldi út jólin.

Ef fólk vill kvarta undan mér þykir mér betra að það sé gert við mig. Ég vil ekki frétta það annarsstaðar. Ég er hreinskiptinn og seinþreyttur til leiðinda. Mér finnst gagnrýni aldrei sár nema hún komi aftan frá.

Ótengt en svipað: Ef fólk hefur eitthvað að segja mér má það bara gjöra svo vel að segja mér það. Feisbúkkleikir eru ekki valkostur við samskipti og ef tjáningarþörf lætur á sér kræla eru orð sem endranær til alls fyrst.

Og þriðja: Ef fólk hefur ekkert við mig að segja þá er betra að segja ekkert.

Allt þetta á einum degi. Hvað heldur fólk eiginlega, að ég skalli það í andlitið ef það kemur hreint fram? Ég er farinn að halda að ég sé einhvers konar viðrini. Í alvörunni, bara segið það eða sleppið því. Ég bít ekki.

Fólk að vinna við upplýsta höfnina utan við gluggann minn.

Handrit sent í ýmsar áttir til yfirferðar.

Einn með sjónvarpinu á föstudagskvöldi.

Held ég hafi aldrei verið eins einmana.

Nei, þetta er ekki ljóð eftir Jón Gnarr

Í dag komst ég að því að ég tók myntkörfulán fyrir bílnum mínum.

Ég man að ég var spurður með mikilli söluræðu hvort ég vildi ekki taka slíkt lán, minnist þess þó ekki að hafa verið svo vitlaus að jánka, en hvað man maður svosem. Það eru jú heimskupörin sem stöðugt minna á sig fremur en hitt.

Þá þýðir ekki að gráta það heldur sætta sig við orðinn hlut. Það verður ekki endursamið um lánið nema með ærnum tilkostnaði þannig að ég borga þetta bara, og í sjónmáli er sársaukalaus leið til að halda þessu á floti næstu mánuði.

Nei, kæra dagbók. Hér verður hvorki grátur né gnístran tanna fyrir annan eins tittlingaskít.

Harpa Jónsdóttir, sem skrifaði svo fallega um bókina mína í hittífyrra, á enn inni þakklæti mitt. Núna hefur hún búið til skólaverkefni um Póstkort í vesturbæinn úr sömu bók - aðgengilegt á vef Námsgagnastofnunar tileinkuðum Degi íslenskrar tungu. Verð að játa að það er skrýtið að sjá sjálfan sig á svona verkefnablaði. Hafi hún enn á ný bestu þakkir fyrir að koma mér á framfæri.

Annars er afskaplega auðvelt að verða reiður þessa dagana, pirraður eða vonsvikinn, og ekki bætir myrkrið úr skák. Ef ég kveiki loftljósið inni hjá mér fer öryggið af íbúðinni þannig að ég verð að láta mér nægja lampa - og flíspeysu þegar vindurinn gengur á að austan. Ekki að það sé upphaf eða endir á neinu volæði, það tekur því ekki einu sinni að kvarta. En þegar hlutirnir eru einsog þeir eru finnur maður meira hvað það er sem mann vantar (lesist: langar í) en hvað maður hefur. Og ég held í grunninn að það sem mig vanti (langar í) sé minna borgarlandslag. Ég held mig langi að taka mér langt frí.

Eigendum sumarbústaða utan almennra sumarbústaðabyggða tilkynnist því hérmeð að mig er að finna í símaskránni, vilji þeir lána mér bústaði sína án þóknunar.

Þegar of mikið leitar á hugann þá er hreinlega ágætt bara að hunsa það. Fá sér kaffi, opna bók og hlusta á Emilíönu Torrini. Oftast er bara of grunnt á öllu því sem ég vildi síður hugsa um, og oftar en ekki endar það á þessu bloggi, nógu illa framsett til að það skiljist ekki.

Mig langar mest að hætta þessu, og mig langar líka aftur til Finnlands.

En hvað á maður svosem að gera?

Það er stemning að róta um eftir nauðsynjum í kompunni í vinnunni með vitin full af rottunni sem fannst dauð þar fyrr um daginn eftir vikudvöl í 40 stiga hita á celsíuskvarða. Kvöldvaktin tók þá einróma ákvörðun í kjölfarið að láta hreingerningarstúlkuna vita af atburðum dagsins svo hana grunaði nú ekki að brögð væru í tafli þegar hún kæmi morguninn eftir.

Ingibjörg Sólrún sér ekkert athugavert við skilmála IMF. Heldur ekki Seðlabankinn. Sem þýðir að annað hvort skilja þau ekki skilmálana eða þau eru að ljúga. Björgvin G. neitar að tjá sig um skilmálana. Þau neita öll að tjá sig um skilmálana. Annað hvort er þetta alltsaman svona frábært að við komum til með að skíta kandífloss og einhyrningar skeina okkur, eða þá að við erum raunverulega það fokkd að ráðamenn vilja vera komnir í öruggt skjól þegar hausar fara að fljúga.

Það er snjór úti einsog til þess eins að minna mig á viss leiðinleg hugrenningatengsl, og kalt vatn er skyndilega orðið munaðarvara á þessum heimili; sjálfsagt allt frosið í lögnunum því meira að segja klósettið virkar ekki (hvar eru einhyrningarnir?). Kaffið mitt mallar því úr kýsilangandi íslensku heitavatni.

IMF fara að krúttast hingað bráðum að slá okkur létt á kollinn með töfrasprotanum sem breytir Íslandi í Nautnaeyju Gosa. Eina verðið fyrir krásirnar, vindlana og ölið er að við breytumst í asna á miðnætti og verðum seld í hakkebuff fyrir slikk einhversstaðar þar sem eftirspurn er eftir hakkebuffi. Því þannig virkar kapítalisminn og hin „heilbrigða græðgi“. Eða hafiði kannski aldrei séð Gosa?

Annars mæli ég með því að þið lesið Surt, vin minn. Hann er þó ekki kominn til að brenna heiminn, því heimurinn logar þegar. En það eru mikilvægar spurningar sem brenna á honum. Lesið líka Ingólf og Eirík.

Fyrsta lestin var allt í lagi. En hefði ég verið með belti hefði ég hengt mig með því í þeirri seinni, með fyrirheitnalandið þjótandi hjá glugganum.

Velti því fyrir mér á flugvellinum hvernig það væri að vera einn af þessum gaurum sem láta panta sig sérstaklega um borð í vélina, hvort fólk tefðist mikið ef hans hátign Vídalín sæi sér því miður ekki fært að heiðra farþega með nærveru sinni.

Fannst skyndilega fyndin tilhugsun ef milljarðamæringur keypti upp heila flugvél á ímynduðum nöfnum bara til að láta starfsfólk lýsa eftir þeim öllum við hliðið. Svo fannst mér það virka einsog hálfíslenskur gjörningur og undireins varð hugmyndin hallærisleg.

Flugvélin sjálf var svo aftur súrrandi geðveik. Snertiskjáir á hverju sætisbaki, úrval afþreyingarefnis gríðarlegt allt frá sjónvarpsþáttum til kvikmynda, íslenskunámskeiði til tölvuleikja, nú og svo vantaði auðvitað ekki kynningarefni um Ísland. Glænýir og fínir stólar - við höfðalagið var letrað „The throne of Óðinn was called Hliðskjálf. This one we just call: Your seat.“ Naumast glamúr fyrir fljúgandi bjórdós í yfirstærð.

Bjóst hálft í hvoru við að finna áletrunina „Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate!“ við landamærin. Svo var ekki í þetta skiptið. Kannski þeir skelli því upp á fimmtudag?

En já, ég er semsé kominn „heim“. Áhugasamir setji sig í samband.

Já, lífið er undarlegt. Ég hef hannað gólem í eigin mynd sem að sama tíma á morgun verður í flugvél, fótalúinn eftir brölt með ferðatösku og þriggja tíma lestarferð, með fyrirheitna landið að baki í bili. Mér finnst liðinn mánuður síðan ég stóð meðal túrista í Leifsstöð einn dimman mánudagsmorgun. Og samt finnst mér ég hafa verið hér of stutt. Til þess er góleminn, svo ég geti verið hér áfram.

Á morgun skrifar góleminn ritgerð um Augu þín sáu mig eftir Sjón. Að því loknu drekkur hann fríhafnarbjór og drekkir hugmyndum sínum um hið fullkomna líf í kreppuétnu helvítinu heima. Á meðan verð ég hér að raka lauf með elskunni í tímalausu rými, látandi mig dreyma um að gólemhelvítið heima geti aflað mér gráðu sem fyrst svo það geti flúið og við verðum aftur eitt, í draumnum þar sem augu hennar sáu mig, og allt var eins og það átti að vera. Að eilífu, og aldreimeir neitt annað. Bara ég, hún og beinagrind af einhverslags hugmynd um tilveru utanum tilganginn eina.

Draugasögur um að IMF séu komnir berast mér með vindgnauði yfir Atlantshafið, gegnum firði Noregs, gegnum skóga Finnlands - og svo langt sem það náði virðist lífið búið einsog við þekktum það. Ætli rotturnar séu ekki flestar flúnar núna. Ég kann sannarlega að velja tíma til heimkomu. Eins gott að vekja góleminn.

Maðurinn er í eðli sínu nákomnastur sjálfum sér þegar hann situr reykjandi inni á Sohwi með pintu af karjala og bloggar um eðli mannsins.

Nákomnastur er hann náttúrunni þegar hann stendur nakinn á palli saunaklefans í skóginum að nóttu til, með bjór í hönd, og horfir reykjandi yfir ríkidæmi sitt: stöðuvatnið og lendurnar í kring - rétt fyrir viðbragðið sem sendir hann hlaupandi niður bryggjusporðann í loftköstum útí vatnið. Þegar hann siglir á seglbát til annarrar strandar til þess eins að leggjast í grasið og horfa upp gegnum trén.

En nákomnastur er hann takmörkum ímyndunarafls síns þegar hann tínir dauðar leðurblökur af flugnapappír í kofanum, skutlar hræjunum út í skóg og tekur til við að raka laufblöðin á lóðinni, meðan sólúrið segir þrjú, vindhaninn segir stopp, og heimalandið brennur fjarri hugskotssjónum mannsins; meðan íkornar skutlast með vetrarforðann, mýsnar gera hreiður í laufhrúgunum og snarkandi arineldurinn sendir iðandi mökk gegnum skorsteininn upp til himnanna.

Slíkt er eðli mannsins.

Lái það enginn manninum að vilja ekki koma aftur heim. Því rótlaus er maðurinn. Efist enginn um rótlausa náttúru mannsins, því nákomnastur er hann henni.

Kaupþing rúllaði í nótt, ef búið var að ganga frá sameiningunni valt Spron vænti ég líka. Er minn banki þá einn eftir? Ég hef hvergi séð neinn velta vöngum um stöðu Byrs í öllu þessu - sem var reyndar rekinn af sveitarfélögum síðast ég vissi. Á sama tíma halda Bretar dauðahaldi í innistæður IceSave með hryðjuverkalögum. Kaldhæðið að fyrir rúmri viku „óraði engan fyrir þessu“.

Nei, ég held það verði bara gott að komast úr þessu eitt andartak, sama hvað það kann að kosta mig í biskupum og brókarsýktum dætrum þeirra. Ég er búinn að fá nóg í bili.

Ég sé bara pappír þegar ég blaða í evrunum mínum, tel þær, kasta yfir höfuð mér og hlæ kapítalistalega með sjálfum mér. En mér er sagt að á þeim megi lifa í mánuð á Spáni, að húsaleigu undanskilinni. Þær kostuðu 56 þúsund krónur. Fyrir mann sem reykir hvorki né drekkur ætti að vera einfalt mál að lifa á þessu hér í jafnlangan tíma. En til allrar hamingju reyki ég bæði og drekk í algjöru óhófi. Til þess er fríhöfnin að bjarga mér um það.

Og nú fyrst ég hef tekið peninga útúr raunbankanum á ímynduðu gengi get ég farið að lækka eigin stýrivexti til að fjárfesta innistæðu mína í gleðibankanum í kvenlegum atvinnutækjum Finnlands. Miðað við núverandi gengi á ég nefnilega minni séns í erlenda markaði hér heimavið, og innlendi markaðurinn heillar ekki beinlínis. Framleiðslan ætti að verða gífurleg innspýting fyrir þjóðarbú sjálfs mín.

Ég verð þar í 10 daga. Bölvun og blessun sem það samtíðis er.

Það sem ég er andvaka yfir núna er þetta:

Ég get með góðu móti komist af með 30 þúsund krónur fyrir mat og bensíni í þrjár vikur á Íslandi. Samsvarandi upphæð nemur 200 evrum. Það kemur til með að fleyta mér eitthvað áleiðis þá 10 daga sem ég verð í Finnlandi, en að lokum neyðist ég til að taka útúr hraðbanka. Við vitum öll hvað getur gerst þá. Eina sem enginn veit er hvað þær geta komið til með að kosta þegar að því kemur.

„Íslendingar sem eru staddir erlendis finna fyrir óvissu með gjaldmiðilinn. Íslensk kona í Þýskalandi reyndi að taka út 300 evrur fyrr í dag. Korti hennar var hafnað. Hún fékk þær upplýsingar í bankanum að vegna veikingar krónunnar gæti hún ekki tekið út svo háa fjárhæð. Annar Íslendingur sem staddur er í Ungverjalandi getur aðeins tekið út sem nemur 13.000 krónum. Á Strikinu í Kaupmannahöfn kostar bjórinn 1250 krónur.“ [tengil vantar - ég finn ekki fréttina lengur]

En það sem ég er andvaka yfir núna er þetta:

Hversu langt verður uns krónurnar duga mér eins skammt hér heima og þær gera í Finnlandi? Hvað sýsla þeir nú, hinir háu herrar? Af hverju þarf ég að hafa áhyggjur af peningum sem aldrei voru til?

Annað mér hugleikið: Má skapa kerfi sem er svo einfalt og gegnsætt að lausnin blasir við um leið og vandamál verða til?

Hver ætlar að útskýra þetta fyrir mér?

Seðlabankinn beitir sérstakri heimild til að festa gengi krónunnar við 131 per evru, gerandi evru að óopinberum gjaldmiðli landsins. Þar sem svona hókus pókus virkar ekki á opnum markaði geri ég ráð fyrir að Seðlabankinn einfaldlega kaupi þennan gjaldeyri og selji okkur ódýrar en hann var keyptur. En hvað gerist svo í millitíðinni þegar ég staulast útí sparisjóð með kreppufélaganum Jóni Erni og fæ mínar skömmtuðu evrur á genginu 154 krónur stykkið, sem aftur lækkar niður í 139 krónur fimm mínútum síðar með þeim afleiðingum að 1500 krónur sem ég borgaði aukreitis eru horfnar? Hvernig heldur gengið áfram að rúlla eftir að það hefur verið fest? Er það vegna þess að gjaldeyrisskortur á Íslandi eykur verðgildi evrunnar því fleira fólk sem ákveður að taka kostaboði Seðlabankans? Af því að bankarnir eru því sem næst orðnir evrulausir?

Spyr sá sem ekki veit.

Kurteisi er höfuðdyggð við munnlega samningagerð, meira svo en ella. Með kreditkorti má kaupa friðþægingu, en ekki ást.