Bloggið um veginn

Nennir einhver að leiðrétta þennan mann? Mig skortir þrótt til að útskýra fyrir honum hvernig lýðræði á að ganga fyrir sig. Nema hann sé bara svona stoltur af því að búa í landi þar sem Flokkurinn ræður lögum og lofum.

Sumum finnst Steinar Bragi hafa boðað til blóðugrar byltingar með grein í dagblaðinu Nei á dögunum. Öðrum finnst Viðar Þorsteinsson hafa boðað til blóðugrar byltingar á Austurvelli á laugardaginn. Lesið greinarnar og metið það sjálf.

Það er skýlaus krafa þjóðarinnar að hreinsað verði úr Stjórnarráðinu, Seðlabankanum og Fjármálaeftirlitinu og endurstokkað á Alþingi - ef þingið er þá nokkurs virði ennþá í ríkjandi fyrirkomulagi. Lýðræði er ekki bara á fjögurra ára fresti og það er ólíðandi að kjörnir fulltrúar utan ríkisstjórnar séu hunsaðir, að þjóðin sé hunsuð.

Ef þessi einfalda krafa jafngilti því að boða til blóðugrar byltingar - sem hún er ekki, allt tal um slíkt er spuni og þvættingur - þá væri það einfaldlega það sem þyrfti. Það hefur sýnt sig undanfarnar vikur nákvæmlega hversu rotið kerfið er og fólkið sem stjórnar því - og lýðræði er hér ekki til. Ef fólkið fær ekki notið lýðræðis er kerfið gallað. Ef kerfið er gallað ber að breyta því.

Sættum við okkur við eitthvað minna?

Ætli ég sé einn um að finnast það hálftilgangslaust að skrifa eitt aukatekið orð á þessa síðu?

Eins og ég heyrði af mótmælunum í gær varð ég afar ánægður með að Íslendingar væru hættir að láta valta yfir sig. Svo varð mér ljóst að þegar fjölmiðlar segja að mótmælendur hafi grýtt þinghúsið þýðir það að einhverjir hentu eggjum í það (þó að þingið komi þessu nú lítið við). Og þegar fjölmiðlar segja að mótmælendur hafi gert aðsúg að lögreglu þá var löggan og einhverjir náungar sitt á hvað að pota í bumbuna hver á öðrum.

Næsta sem gerist er að þeir sem titla sig aktúal mótmælendur þvo hendur sínar af hinum sem „harðast gengu fram“. Semsagt þeim sem köstuðu eggjum og potuðu í bumbuna á lögreglunni þegar átti að handtaka fánastrákinn. Það skyldi þó aldrei þýða að eftir því sem mótmælin stigmagnast fari hinir aktúal mótmælendur í auknum mæli bara að halda sig heimavið með Herði Torfa á laugardögum, halda kannski gítarpartí og syngja saman með kaffi og meðþví?

Það er ekki hægt að boða fólk til mótmæla og skipa því svo fyrir. Það er ekki hægt að krefjast þess af fólki að það haldi stillingu sinni. Það er í eðli mótmæla að hlýða ekki skipunum og hafna yfirvaldinu. Og svo lengi sem æðsta valdið neitar að upplýsa almenning um ástandið munu aðgerðir fara harðnandi með hverri viku sem líður, og ef þeir þrjóskast enn við þarf einfaldlega að sýna þeim hvaðan valdið kemur: frá fólkinu. Og það er mikilvægt að sjálfskipaðir skipuleggjendur fjöldasamkoma átti sig á þessu. Það getur beinlínis verið hættulegt að hunsa það þegar ástandið er svona krítískt.

En það sem er sérkennilegasta við mótmælin í gær er ef til vill það að til sé fólk sem afneitar tengslum við uppþot sem aldrei átti sér stað. Hvernig verður þá fréttaflutningurinn - og viðbrögðin við honum - þegar raunverulegt uppþot verður?

Þrátt fyrir hallærislega dramatískan áróður fyrir einni tiltekinni heimssýn þá er myndin vel þess virði að horfa á. Það er margt þarna sem þarf að takast á við, með voninni um að hægt sé að breyta því hvernig heimurinn virkar, og hvernig við hugsum.

Þið getið séð myndina hér.

Aldrei hélt ég að ég ætti eftir að upplifa þetta. En fyrst Kaninn höndlar að kjósa svartan forseta ættu Íslendingar kannski að lifa af ríkisstjórn án Sjálfstæðisflokks svona einu sinni. Það er einsog það birti til einhversstaðar framundan við tilhugsunina eina.

Ég ætla ekki að hafa sérstaklega mörg orð um þessa síðu, bara benda á hana.

Ég vil aðeins segja tvennt.

1. Aðeins forsætisráðherra hefur heimild til að rjúfa þing. Þjóðin hefur það vald raunar líka, en til þess þarf að stíga útfyrir ramma laganna. Þeir sem trúa á lýðræðið setja það raunar ekki fyrir sig.

2. Mér hefur oft þótt ástæða til að krefja stjórnvöld skýringa, og jafnvel bola þeim burt fáist engar skýringar eða séu þær óásættanlegar. Fyrir utan linkind þjóðarinnar í garð stjórnvalda eru allar þær forsendur sem ég hef áður fundið þeirri skoðun minni, í fyrri eða seinni tíð, léttvægar orðnar miðað við lygar stjórnvalda nú, svo ekki sé minnst á þögn þeirra þegar þau vita ekki hverju skal ljúga næst.

Svo ég bendi á þessa síðu. Spurningin er ekki hvort hún verði hunsuð, aðeins hversu lengi verður hægt að hunsa hana, eða þá kröfu að stjórnvöld starfi með hagsmuni þjóðarinnar að leiðarljósi, í umboði hennar, og séu þar af leiðandi skuldbundnir þjóðinni um sannleikann hvar og hvenær sem hann liggur fyrir hvað sem kröfum alþjóðlegra risastofnana líður.

Að öðrum kosti er lýðræðið grafið. Ef það var það ekki fyrir löngu.

Ef þið hugsið um raunveruleg gæði, landgæði og framleiðslutæki, andspænis ímynduðum tölum á tölvuskjá sem standa fyrir peninga - sem eru ekki höfuðstóll neins nema sjálfra sín - þá er engin kreppa á Íslandi. Hér er allt óbreytt, því allt er enn á sínum stað. Vegið og metið aðstæður hverrar þjóðar fyrir sig, hvar standa þær? Spáið svo í hvort þetta sé ekki bara geðveiki, trú á einhvern pappírsseðil sem engu máli skiptir. Þetta er bara pappír þartil þú fjárfestir hann, og þegar trú fólks á pappírinn dvínar, hvar erum við þá? Akkúrat hérna. Og hvað, er Ísland þá á vonarvöl útaf ímynduðum tölum? Eða búum við þó ennþá að því að öll raunveruleg framleiðsla, öll raunveruleg eignamyndun, öll raunveruleg gæði, eru ennþá staðsett hérlendis, meðan óprenthæfar tölur hrapa í ritvinnsluforritum og töflureiknum spikfeitra smjörsleiktra bankamanna úti í heimi?

Nei, í alvörunni. Peningar eru ímyndun, þeir eru kjaftæði, þeir standa ekki fyrir ein einustu verðmæti í sjálfum sér. Þeir hafa ekki verið raunverulegur gjaldmiðill síðan þeir hættu að standa í sambandi við veruleikann, við upprunalega höfuðstólinn sem átti að tryggja innistæðu fyrir þeim. Peningar eru pappír sem ekki einu sinni er hægt að fjárfesta lengur. Ef allt ætti að vera eðlilegt tæki lífið við aftur. En horfið á trúðana reyna að bjarga því eina sem þeir trúa og treysta á: peningum. Þegar afkoma fólks byggist á hagtölum án þess að raunverulegur skortur sé á nokkru öðru en tölum á pappír, væntingum, vonum og vísitölum, þá er eitthvað mikið að gildismatinu.

Ég er reglulega spurður retórískt þessa dagana hvar frjálshyggjumennirnir séu, fyrir utan þennan eina sem þusaði eilíft í þenslunni en flýgur á hvolfi í kreppunni, og hingað til hef ég ekkert þorað að fullyrða. En núna segir mér svo hugur að einhversstaðar séu þeir hlæjandi með vindlareykinn standandi uppúr sér, því einhverjir þeirra fá vænti ég núna að horfa uppá draumalandið sitt rísa úr öskustónni, lágmarksríkið með öllum sínum félagslega darwínisma og mannúðarleysi.

Fyrsta skrefið var tekið í dag þegar stýrivextir voru hækkaðir um sex prósentustig svo standi nú í 18 prósentum. Geðveiki segir einn, óásættanlegt segir annar. En við hverju bjuggust þeir? Hvað segja þeir þegar IMF hækkar skatta? Óásættanleg geðveiki? Allavega munu frjálshyggjumennirnir firrtast við með okkur hinum, enda trúa þeir ekki á skatta eða aðra samfélagslega ábyrgð. Mig bara grunar að skattarnir eigi eftir að fara uppúr öllu valdi - og ekki til þeirrar þjónustu sem eðlilegt væri, heldur í vasann á þeim hinum sömu og hækkuðu þá.

Og hvað svo? Heilbrigðiskerfið, skólarnir, bókasöfnin, meðferðarheimilin og - fjandinn hafi það - jafnvel elliheimilin, öryrkjastyrkir, Tryggingastofnun. Hver veit hverju þeir taka uppá? Svartasta spáin er að hér verði bókstaflega ekkert eftir, og ég þori ekki að vera of bjartsýnn þegar sömu menn eru að verki og einkavæddu vatnsbólin í Bólivíu. En kannski finnst einhverjum þetta vera voða sniðugt allt, gargandi snilld einsog Íslendingar segja. Stjórnvöldum finnst ekkert athugavert við þetta. Vandamálið er að stjórnvöld hafa enga stjórn hérna og höfðu aldrei - umboðið kom frá okkur. Núna er umboðið meira eða minna selt til erlendra aðila.

Fjórtán árum eftir að 50 ára afmæli lýðveldisins var fagnað, fjórtán árum eftir að mér í barnaskóla var kennt að það stæði eitthvað á bakvið þingið, kjörna fulltrúa þjóðarinnar, forsetann, ættjarðarjarmið og fánann. Að þetta land væri byggt upp á einhverslags forsendum, og að lýðræði væri helgasta vé þjóðarinnar, að meirihlutavilji þjóða skipti máli. Þetta tók ekki langan tíma. Og hvað tekur við hérna? Í hreinustu hreinskilni þá vil ég bara ekki vita það. En það verður svart, það vitum við þó.

Fyrsta skrefið er allavega tekið. Segið svo ekki að þið hafið ekki séð þetta fyrir, það er allt aðgengilegt á netinu.

Nú vill Grétar Mar flæma sendiherra Breta af landinu. Hvers vegna í ósköpunum? Hvaða þátt átti sendiherrann í hruni bankanna? Sat hann kannski á leynimakki í sendiráðinu, plottandi sín ósköp, hlæjandi einsog illmenni? Eða er þetta kannski bara stereótýpískt fyrir sjálfbirgingshátt íslenskra slettireka sem aldrei geta litið í eigin barm. Nú er sko stríð, urr, og þjóðernishyggja par excellance, rorr, burt með Bretana!

Og hvað, til hvers eiginlega? Hvað er Grétar eiginlega að hugsa? Er maðurinn eitthvað skrýtinn? Er þetta það sem xenófóbíski fiskaflokkurinn ætlar sér að gera í stjórnarandstöðu, meðan ríkisstjórnin lýgur að okkur viðstöðulaust og án nokkurs einasta viðnáms? Meðan Gjaldeyrissjóðurinn tekur yfir! Þá vill hann reka einhverja skrifstofublók til síns heimalands! Hvað varstu að gera á þinginu öll þessi ár, Grétar? Hvað í ósköpunum hefurðu verið að gera? Og er þetta svo það eina sem þér dettur í hug? Vá!

Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hefur boðað til blaðamannafundar í Karphúsinu, Borgartúni 21, klukkan 15:00 í dag. Fundurinn er haldinn í kjölfarið á blaðamannafundi sem Ríkisstjórnin hefur boðað til í Ráðherrabústaðnum klukkan 14:15. #

Á meðan það er ennþá til eitthvað sem kallast þjóð á tyllidögum í þessu landi væri nær að hafa þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort við viljum láta selja undan okkur grunnþjónustu samfélagsins og kreista líftóruna úr láglaunafólki með ómannúðlegri skattaprósentu. Ef þessi helvíti hegða sér einsog hingað til getum við nú strax farið að tilbiðja guð okkar og deyja. En það er víst eftir stjórnmálamönnum að muna ekki hvaðan þeir þiggja umboð sitt, ekki einu sinni á síðasta degi lýðveldisins.

Ingibjörg Sólrún sér ekkert athugavert við skilmála IMF. Heldur ekki Seðlabankinn. Sem þýðir að annað hvort skilja þau ekki skilmálana eða þau eru að ljúga. Björgvin G. neitar að tjá sig um skilmálana. Þau neita öll að tjá sig um skilmálana. Annað hvort er þetta alltsaman svona frábært að við komum til með að skíta kandífloss og einhyrningar skeina okkur, eða þá að við erum raunverulega það fokkd að ráðamenn vilja vera komnir í öruggt skjól þegar hausar fara að fljúga.

Það er snjór úti einsog til þess eins að minna mig á viss leiðinleg hugrenningatengsl, og kalt vatn er skyndilega orðið munaðarvara á þessum heimili; sjálfsagt allt frosið í lögnunum því meira að segja klósettið virkar ekki (hvar eru einhyrningarnir?). Kaffið mitt mallar því úr kýsilangandi íslensku heitavatni.

IMF fara að krúttast hingað bráðum að slá okkur létt á kollinn með töfrasprotanum sem breytir Íslandi í Nautnaeyju Gosa. Eina verðið fyrir krásirnar, vindlana og ölið er að við breytumst í asna á miðnætti og verðum seld í hakkebuff fyrir slikk einhversstaðar þar sem eftirspurn er eftir hakkebuffi. Því þannig virkar kapítalisminn og hin „heilbrigða græðgi“. Eða hafiði kannski aldrei séð Gosa?

Annars mæli ég með því að þið lesið Surt, vin minn. Hann er þó ekki kominn til að brenna heiminn, því heimurinn logar þegar. En það eru mikilvægar spurningar sem brenna á honum. Lesið líka Ingólf og Eirík.

Plís byltið á meðan ég er í burtu að ríða og drekka bjór í saunaklefa, ókei?

Lesið svo grein Hauks Más og rifjið upp eilífu gildin.

Ef Ísland verður ekki yfirtekið þegar ég kem tilbaka verð ég hissa. Þaðan af síður er neitt einasta víst að ég komi tilbaka ef Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn verður kominn til að rústa því litla sem eftir er.

Ég sé ekki þörfina á að reisa minnisvarða um Tómas Guðmundsson til að stilla upp á áberandi stað í Reykjavík. Ástæðan er fjarska einföld.

1. Það er þegar til lagleg brjóstmynd af Tómasi Guðmundssyni. Lengi vel var hún höfð í Austurstræti eins og viðeigandi þótti, eða þar til borgaryfirvöldum þótti nóg um eftir að ítrekuð skemmdarverk höfðu verið framin á henni.

2. Brjóstmyndin stendur nú í anddyri Aðalsafns Borgarbókasafns Reykjavíkur í Tryggvagötu og nafn skáldsins er letrað í boga utan um stöpulinn. Hundruð manns sjá hana dag hvern svo staðsetningin má teljast ansi áberandi.

Fyrir utan þetta er bara svo margt annað sem skiptir meira máli. Hvað á að gera í samgöngumálum borgarinnar til dæmis? Er ekki kominn tími til að gera eitthvað í stað þess að benda á einhverja aðra meirihluta sem eru ekki starfandi lengur? Kannski sleppa því að skipta um meirihluta í hvert sinn sem oddamaður skreppur á salernið?

„Sigurjón er harðduglegur hugsjónamaður, einn af stofnendum flokksins, með góðan skilning á vanda sjávarbyggðanna. Sigurjón hefur aflað sér þekkingar á líffræði án þess að loka sig inni í fílabeinsturni fræðanna, til þess er hann of alþýðlegur og fróðleiksfús.” #

Þetta er svo skelfilega heimskulegt á svo marga vegu að ég veit ekki hvar ég á að byrja.

Óskar Bergsson hefur starfað lengi í Framsóknarflokknum og kann því þau gildi og hugsjónir sem flokksmenn hafa staðið fyrir. Það eru þau gildi og hugsjónir sem skilað hafa íslensku atvinnulífi og samfélagi í fremstu röð. Þegar þörf er á festu í efnahags- og atvinnumálum þá hefur verið leitað til framsóknarmanna. Svo er einnig nú og því er samstarf Sjálfstæðismanna og Óskars skynsamlegasta lausnin. #

Hversu geðveikur er hægt að vera?

Í staðfestum fréttum fékk ég að heyra í dag að þriðji ísbjörninn var skotinn í vor, án þess það rataði í fjölmiðla. Það var þessi sem „reyndist vera kind“ og moggabloggið gerði grín að. Svo var fjórði tilkynntur líka en reyndist vera hestur. Engar staðfestar fréttir eru af því hvort hann hafi sömuleiðis verið skotinn.

Hugmyndin er að ríkisstjórnin verði áfram tekin trúanlega í hvert sinn sem hún opnar kjaftinn. Talandi um, það er nokkuð langt síðan síðast bárust fréttir af fangaflugi í Keflavík, er það ekki?

Gömul kona sagðist á safninu í dag ætla niður í bæ, sjá hvort hún yrði ekki borgarstjóri. Mín vegna mætti leggja niður kosningar í borginni og taka upp faglegar ráðningar. Í bókstaflegri merkingu, alls ópólitískri. Þá kannski fengju fagleg sjónarmið að ráða för í stað þessa typpatogs. Það er engin né er nokkur þörf fyrir pólitík innan sveitarstjórna, ekki frekar en í menntaskólum, hvað þá helvítis háskólanum.

Safnið mitt er annars rústir einar núna, horfði upp á síðustu leifar ársins 1963 fagmannlega tættar í sundur í dag. Halló nútími, og þín óumdeilanlega fagurfræði. Við skulum endilega gera bókasöfnin að félagsmiðstöðvum fyrir þá sem mest þurfa að flýta sér, fyrst staðan í borginni er alstaðar sem litið er sú að fagmennska sé úreld. Hvað er fólk sem þarf að flýta sér svo mikið að það getur ekki beðið í tvær mínútur eftir afgreiðslu að gera á bókasafni?

Djöfulsins asi sem er á sumu fólki.

(afsaka misvísandi fyrirsögn …)

Ég verð í Ársafni þessa vikuna, svo allir þið árbæingar getið kíkt á mig hingað. Þetta er þá þriðja safnið (fjórða með Bókabílnum) sem ég vinn á, þótt það hefði átt að verða það fjórða (fimmta með Bókabílnum) - ég hef nefnilega staðist þá freistingu að taka aukavaktir á Aðalsafni hingað til. Að því sögðu sakna ég gamla Aðalsafnsins úr Þingholtsstræti, þar sem Snorri Hjartar var eitt sinn alfa og ómega, enda hafna ég því að „nýtt = töff“.

Gerðuberg var hinsvegar uppáhaldssafnið mitt sem barn, en þangað hef ég ekki komið í ein þrettán ár. Væri alveg til í að prófa að vinna þar, vona bara að fátt hafi breyst síðan þá … Hér er annars ágætt fyrir utan að ég þekki auðvitað ekki inn á staðbundna forgangsröðun verkefna. Líklega verð ég kominn með hana á hreint í lok vikunnar, svona einmitt þegar ég fer aftur á safnið mitt.

Lesendur mega velta fyrir sér hvers vegna ég skrifi um vinnuna mína - áhugaverð sem hún er - þegar viðbjóðslegir hlutir gerast allt í kringum okkur dag hvern. Já, líka hér á Íslandi. Það er ekkert eitt einfalt svar við því svosem, stundum bara veit maður ekki hvað hægt er að segja um tiltekin efni, eins og til dæmis grófa lítilsvirðingu stjórnvalda á mannslífum. Þá er þægilegra að skrifa um bókasöfn og ímynda sér að heimurinn sé eins og stjórnvöld vilja að við ímyndum okkur að hann sé.

Ekki að ég nenni að lifa í þeirri útópíu lengur en einn dag í senn.

Íslensk yfirvöld ráku úr landi pólitískan flóttamann sem hafði það eitt sér til saka unnið að bjóða sig fram til bæjarstjóra Nairóbí. Hann tapaði þeim kosningum og óttast er að hann verði myrtur við komuna „heim“ vegna stjórnmálaþátttöku sinnar.

Ekki aðeins á hann konu og barn hér heima heldur hefur hann einnig unnið sem sjálfboðaliði hérlendis á vegum AUS, starfað fyrir ABC barnahjálp í Kenýa og átt þátt í að stofna þar skóla.

Hann var handtekinn og sendur til Ítalíu í morgun vegna tæknilegrar heimildar til að vísa flóttamönnum aftur til fyrsta áfangastaðar - það er að segja: Paul Ramses millilenti á Ítalíu, og þess vegna má reka hann þangað. Munu þarlend útlendingayfirvöld fjalla um mál hans.

Ítalir eru ekki þekktir fyrir að standa sig vel í innflytjendamálum. Þar í landi eru ýmis vandamál tengd sígaunum, að því er ítölsk yfirvöld segja, og þar að auki eru þar talsverðir fordómar gegn dekkri kynþáttum. Íslendingar þurfa litlar áhyggjur að hafa af eigin móttökum þar í landi, en þeldökkir eru ekki jafn heppnir.

Á Ítalíu standa núna yfir eins konar hreinsanir. Á vef Morgunblaðsins í dag (3. júlí) kemur fram að „[i]nnanríkisráðherrann Roberto Maroni segir þetta nauðsynlegt í baráttunni gegn glæpum og til þess að bera kennsl á ólöglega innflytjendur svo unnt sé að reka þá úr landi“. Tylliástæðan sem er gefin er að „[þ]á muni þetta bæta lífsskilyrði þeirra sem búa löglega í búðunum, sem oft séu óheilnæmar“. Það var og.

Miðað við allt ofangreint, hverjar skyldi maður ætla að líkurnar séu á að vist Pauls Ramses á Ítalíu sé tryggð? Harla litlar. Í svarbréfi við umleitunum mínum um íhlutun í máli Pauls sagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, jafnframt því að hún harmaði hvernig komið væri, að „samkvæmt mannréttindasáttmála Evrópu [væri] Ítalía sem upphaflegt móttökuríki skuldbundið til að veita honum skjól ef hann er í hættu.“ En hvers vegna erum við of góð til að veita honum skjól? Hafa flóttamenn fram að þessu getað reitt sig á stuðning Evrópusambandsins? Það eru skiptar skoðanir um það.

Í öllu falli hefur manni verið vísað frá Íslandi án nokkurs rökstuðnings. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, svaraði ekki bréfi mínu til hans, en hann svaraði umleitunum Vísis - án þess þó reyndar að svara spurningum þeirra. Ástæður þess að Paul Ramses hefur enn á ný verið gerður landflótta eru því enn á huldu. Honum hefur verið vísað, frá konu sinni og nýfæddu barni, til lands þar sem staða hans er ótrygg. Verði hann sendur þaðan til Kenýa eru allar líkur á að hann verði myrtur. Ef Björn Bjarnason telur sig hafa firrt sig ábyrgð á málinu skjátlast honum gróflega. Spurningin er því ekki hver ber raunverulega ábyrgð í þessu máli, heldur hvort sá sem það gerir sé varanlega firrtur eða hættulega siðblindur, nema hvort tveggja sé.

Á morgun, 4. júlí á milli 12:00 og 13:00, verða mótmæli fyrir utan dómsmálaráðuneytið í Skuggasundi. Þar verður þess krafist að Pauli Ramses verði snúið aftur til Íslands og fjallað um mál hans hér. Mætið og látið í ykkur heyra.

Þá hefur ríkisstjórninni tekist að senda manneskju út í opinn dauðann. Ég sendi bæði dóms- og utanríkisráðherra bréf að forskrift Hauks Más (sjá einnig Brissó), en auðvitað svara þau ekki almúga með sínar ómerkilegu hvatir. Og hvar eru fjölmiðlar? Hvers vegna er ekki allt vitlaust?

Ég er þess reyndar fullviss um að það verða mótmæli úti um allan bæ vegna þessa. Hins vegar er það starf stjórnmálamanna að hunsa það eins og annað sem skiptir máli, enda snýst pólitík fyrst og fremst um að moka kavíar upp í rassgatið á sér og láta kampavínsstólpípu fylgja. Það og stríðsrekstur. Annað snýst pólitík helst ekki um.

Ég vil því bara nota tækifærið og óska stjórnvöldum til hamingju með fyrsta morðið sitt. Líklega er það merki um að íslensk pólitík er komin af gelgjuskeiðinu.