Bloggið um veginn

Það er kannski ástæðulaust að loka blogginu, en það er samt ástæða fyrir því eins og öllu öðru.

Ég hef nóg annað að hugsa um eins og er, og það er alltaf nóg að gera þótt ég hafi ekkert um það að segja.

Þannig að ég ætla bara að vera einfaldur bókavörður í bili. Ég hef ekki áhuga á öðru.

Og það er gott að taka réttar ákvarðanir. Í erli daganna er hætt við að maður geri margar skyssur. Stundum má vera feginn yfir að vera ekki algjör hálfviti öllum stundum.

Í millitíðinni, lifið heil.

Kieslowski er nokkuð magnaður.

Ég endaði á að gera ekkert í gær. Ég reyndar sá ljóðarisann, sem sjá má á síðu Baunar, en eftir það var ég helst til niðurrigndur og kaldur til að halda áfram. Afboðaði komu mína á eigin upplestur í Friðarhúsi - hvar Baun virðist einnig hafa verið - og sleppti ljóðahátíð Nýhils. Eins og ég er nú óheimakær þá kom yfir mig þessi öskubuskutilfinning, ef ég færi ekki heim þá og þegar myndi bíllinn breytast í grasker og ég yrði fastur. Og það er engin ástæða til að festast í bænum þegar þar er engin prinsessa til að máta á mig Eccoskóinn.

Á ekki svo ósvipuðum nótum kom kona á safnið um daginn að spyrja eftir bókum um stöðu barna á nítjándu öld, vegna rannsóknar á vondum stjúpum í ævintýrum. Ég hef átt nokkrar en það verður að segjast að engin þeirra var neitt sérstaklega vond. Þá má svosem taka það fram líka að lífið hefur nú sjaldnast verið eins og ævintýri að neinu öðru leyti þannig að kannski er það bara vel sloppið.

En í gær gegnum rigningarsuddann á leið á bókasafnið fannst mér ég þegar vera á heimleiðinni. Blautt fólk í anddyrinu að drekka kaffi undir ljóðalestri Bandaríkjamanns, allt skemmtilega samstarfsfólkið sem ég hitti og venjulega gaufið í geisla- og mynddiskasafni stofnunarinnar. Það er skrýtið að þykja svo vænt um vinnustaðinn að þegar ég kom heim fannst mér ég aðeins hálfur heima hjá mér.

Eins og það er nú alltaf huggulegt að hjúfra sig uppi í rúmi með sjónvarp og trogfylli af mat. Í gærkvöldi var það Kieslowski Blár. Ég geymdi Hvítan og Rauðan fyrir kvöldið í kvöld.

Dagskráin mín í dag er eftirfarandi:

1. Sjá ljóðarisa í Hverfisgötu
2. Sinna eigin atriði í Friðarhúsi
3. Klára kvöldið í ljóðapartíi Nýhils

Plan eitt er samt að leggja einhversstaðar þar sem ég festist ekki inni.

Já, það er víst nóg af vinstrisinnuðu listapakki í hundraðogeinum sem mígur hvert utan í annað og mótmælir virkjunum í frístundum sínum, heyrirðu það Kristín Svava! Segðu svo ekki að skoðanabræður Egils séu ómálefnalegir.

En svona á öðrum nótum þá hlakka ég til að endurbættur Listaháskóli rísi við Laugaveginn, því rétt eins og Egill vil ég færa djammið í úthverfin en hlandið í miðbæinn - svona til að auðga menningarlífið. Það skyldi þó enginn þeirra réttsýnu skoðanabræðra hans kvarta undan því þótt menn gengju örna sinna hver yfir annan á Laugaveginum, sjálfri hlandnýlendu vinstrisinnaðra náttúrujarmara Íslands?

Ég meina hey, allt fyrir menninguna ekki satt? Því allt er betra en „hjallastefnan“, meira að segja þessi hvimleiða úrkynjun sem hvað ofan í annað ryðst óboðin inn í hversdagslíf Egils, eða svo gæti maður haldið. Með eða á móti, hland eða hjallar; góðir Íslendingar, verið óhræddir meðan menningarvitinn lýsir upp leið vora gegnum húmið í örugga höfn rúnklausra formbyltinga! Kæru Íslendingar, ég … ég á ekki til orð.

Áðan var ég staddur á McDonald’s við Smáratorg. Þar sá ég konu hella sér yfir starfsmann vegna þess að hún fékk hamborgarann sinn í venjulega brauðinu á myndinni, en ekki í kornóttu brauði eins og mynd af einhverjum öðrum hamborgara sýndi. Fyrir sumum er ekkert vandamál of lítið.

Á leiðinni heim tók ég eftir því í fyrsta sinn að Kópavogur er líklega skuggalegasti bær á Íslandi. Allar þessar dimmu brýr með húsum ofan á og brúm gegnum húsin með húsum ofan á; eins og litla Tókýó, bara án menningar. Kópavogi hefur gjarnan verið stillt upp sem valkosti við Reykjavík. Ég sé ekki alveg hvernig það getur passað.

Til þess að stilla upp valkostum þurfa hlutirnir að vera sambærilegir. Ef mig langar í hamborgara þá er KFC ekki valkostur, en ef mig langaði í kjúklingaborgara væri McDonald’s valkostur við KFC. Ef ekkert skiptir máli nema nálægð við Faxaflóa þá er Kópavogur vissulega valkostur við Reykjavík, annars ekki. Báðir staðir eru bæir í sama skilningi og appelsínur og bananar eru hvort tveggja ávextir.

En kannski vilja sumir bara búa undir brú eins og hver önnur tröll.

Eftir að hafa hlustað á best of hef ég komist að því að hann er alveg óhemjuleiðinlegur lagahöfundur og útsetjari, hvað sem hæfileikum hans líður. Lagið (I) Get Lost er fullkomið dæmi. Bara bætið við eurotrashtakti í huganum.

Hér gerast merkilegir hlutir á hverjum degi, a.m.k. hlutir sem teljast merkilegir innan þess afmarkaða veruleika sem bókasafnið og -bíllinn er. Fastagestirnir hérna eru betri en nokkurt sjónvarpsefni. Ef mér þætti ekki vænt um óstaðlaðan veruleika væri hér komin prýðileg hugmynd að þáttum handa Skjá einum.

Ég fæ stundum á tilfinninguna að fólk trúi ekki á að hið sérstæða sé til innan þess almenna lengur. En hérna í Vogahverfinu er allt svo sérstakt að ástæða er til að tala þess heldur um hið almenna meðal þess sérstæða. En það er nú heldur lítið sem teljast mættu almenn einkenni fólksins hér, nema helst það að allt er það fólk, og að ég kann afskaplega vel við það langflest.

Ég kemst sjaldan í tæri við þetta annarsstaðar en í vinnunni, en ég efast ekki um að þetta er alstaðar þar sem menn leita að því. Einn stærsti kosturinn við bókasöfn er einmitt sá að þar kemur fólk saman og myndar einskonar samfélag sem annars væri ósýnilegt. Þess vegna myndi ég heldur vilja búa hér en í Laugarneshverfi til dæmis, þar sem fátt er eftir lengur sem sameinar fólkið, nema 10-11 geti í einhverjum skilningi talist vera samkomustaður.

Ég hef alltaf borið mikla virðingu fyrir Nat King Cole. En hvernig maðurinn gat sungið Haustlauf án nokkurrar tilfinningar, glottandi eins og hann sé í tannkremsauglýsingu, fer gjörsamlega framhjá mér.

Þar tekur Eva Cassidy hann í rassgatið að heita má.

Guðmundur Andri á ansi hreint fínan pistil í Fréttablaðinu í dag, sem lesa má hér. Ef til vill verða margir til að álykta að notkun hans á nýju þolmyndinni endurspegli máltilfinninguna, en þess heldur er „Það var platað mig“ ef til vill lymskulegasta diss sem sést hefur á síðum blaðanna lengi.

Stundum verð ég pirraður út í fólk. Það gildir jafnt í vinnunni sem annarsstaðar. Þegar manneskja segir í umvöndunartón að framkvæmdirnar við safnið hefði átt að tilkynna í Morgunblaðinu - af öllum furðulegum stöðum - hvernig annars eigi hún að vita upp né niður hvað sé að gerast á safninu hverju sinni, þá fýkur í mig. Blessunarlega kann ég að halda mér saman ólíkt sumum. Næst fæ ég skeitara sem stinga upp á að tíðindi verði gröffuð utaná helvítis bygginguna.

En auðvitað er þetta bara hártog. Maður finnur þolinmæðina hverfa smám saman við misgóð tíðindi yfir daginn og lánþega á tveggja mínútna fresti sem - sumpart eðlilega - spyrja hvort við séum að flytja, hvort búið sé að reka okkur, hvort sprengja eigi húsið í tætlur, hvað sé eiginlega að þessum nýja meirihluta að fara svona með okkur; við að passa upp á að krakkar slasi sig ekki í brakinu, að heimiliskettir lokist ekki í gámnum og þiggja umvandanir frá fólki með bros á vör og uppgerðarskömmustu.

Maður tekur að skynja velsæmislínuna þrengri þegar líða fer á daginn. Annars er þetta fínt. Og auðvitað á fólk skilið að fá skýr svör og meira en viðunandi þjónustu - rétt eins og alla aðra daga. Það þarf bara aðeins að kyngja milli svara stundum.

Stoppið mig þegar þið fáið leið á leiðinlegu vinnubloggi. Líf mitt er vinnan þessa dagana.

Parísardaman geðþekka skoraði á mig að fylla út svona lista. Ég skora á Silju, Halldór og Alla að fylla út líka (á sínum eigin síðum!).

1. Lykt og minningar. Er einhver sérstök lykt sem vekur hjá þér minningar? Segðu frá.
Lyktin af Half & Half píputóbaki minnir mig á tvær vikur sem ég var veikur. Fyrri vikuna gat ég ekki talað, þá síðari gat ég rétt náð að reykja eina sígarettu án þess að líða útaf sökum slappleika. Undir eins og ég komst á lappir virkjaði ég pípuna sem ég hafði nýverið keypt.

2. Lög. Vekur eitthvað ákveðið lag góðar minningar? Titill og minning, ef þú treystir þér til að deila því með öðrum.
Don’t Look Back in Anger með Oasis vekur upp ljúfsára minningu af fyrsta vangadansinum á skóladansleik í sjöunda bekk.

Ég var skotinn í stelpu en hún ekki í mér, svo þegar ég bauð henni upp í dans þverneitaði hún. Þá sá önnur stelpa á mér aumur og bauð mér að dansa, einmitt við þetta lag.

Á leiðinni heim sá ég halastjörnu og óskaði mér. Þá var ég þegar orðinn skotinn í hinni.

3. Hvað með lag sem vekur upp slæmar minningar? Viltu deila því með öðrum?
Muriel með Tom Waits. Það var ástarsorg sem entist mér svo lengi að ég var nánast farinn að þrífast á henni. Þegar upp var staðið var erfiðara að jafna sig á laginu en stelpunni, og nú þegar ég heyri það vekur það ekki upp neinar tilfinningar, aðeins minningu um ástand sem ég skil ekki lengur.

4. Matur. Særir einhver matur fram ákveðna minningu?
Kálbögglar minna mig á þættina um Línu Langsokk sem sýndir voru í Ríkissjónvarpinu hér í eina tíð, af því einu sinni hittist þetta tvennt á sama tíma. Hobnobs súkkulaðikex minnir mig á þegar bróðir minn eldri lá á sjúkrahúsi í heila viku, án þess ég muni hvað amaði að honum. Kjúklingur minnir mig á sunnudagsboðin hjá ömmu, þegar slíkt þótti hátíðarmatur. Bjúgu minna mig á hina ömmuna. Hamborgarhryggur á jólin ’91, einu jólin sem ég fékk ekki hamborgarhrygg. Þá var afi nýdáinn og við bræður vorum geymdir hjá fyrrnefndu ömmunni meðan foreldrarnir fóru norður í land til að vera viðstaddir. Ég man vel hvað ég fékk í jólagjöf og gæti talið það upp hvenær sem væri.

5. Föt? Áttu einhverja flík, eða þegar þú sérð ákveðna flík, fær það til að hugsa um ákveðinn tíma, stað eða manneskju?
Fyrsti frakkinn minnir mig alltaf á fyrsta árið í menntó, eitt mesta mótunarár í lífi mínu. En hann er ónothæfur inni í skáp svo það telst varla með.

Sixpensarinn minnir mig alltaf á Finnland. Ég hafði nýverið keypt hann þegar ég var sendur þangað með ungliðum VG til að sækja ráðstefnu. Sú ferð situr ennþá í mér og mun líklega gera það um ókomna tíð.

Brúni hatturinn minnir mig á dimissio úr MS, sá svarti á jarðarför langömmu.

Blái jakkinn minn minnir mig á heiftarlegasta rifrildi sem ég hef átt við mömmu mína, gráu jakkafötin á fyrsta fylleríið í tíunda bekk, regnfrakkinn á Kaupmannahöfn.

Þær eru fleiri en þetta dugar.

Það er misjafnt hversu alvarlega fólk tekur því sem ég segi bæði hér og annarsstaðar. Við umkvörtunum mínum vegna breytinga á Sólheimasafni hefur mér nú boðist staða íslenskukennara við Fjölbrautarskóla Suðurnesja. Ég ætti ekki annað eftir en að keyra til Keflavíkur á hverjum morgni.

Vinsamlegast hafið fyrirvara á röflinu í mér.

Þessa stundina sit ég í Bókabílnum utan við safnið mitt góða, hélt ég ætti ekki eftir að sitja fleiri vaktir í þeim eðalvagni en þannig er nú það; auk þess var okkur alltaf sagt að nettenging við Bókabílinn væri ómöguleg, en við höfum leyst það mál með kapli, og þar að auki hefur okkur nú boðist 3G tenging í bílinn. Aldrei að segja aldrei er líklega lærdómur dagsins.

Óskar Bergsson hefur starfað lengi í Framsóknarflokknum og kann því þau gildi og hugsjónir sem flokksmenn hafa staðið fyrir. Það eru þau gildi og hugsjónir sem skilað hafa íslensku atvinnulífi og samfélagi í fremstu röð. Þegar þörf er á festu í efnahags- og atvinnumálum þá hefur verið leitað til framsóknarmanna. Svo er einnig nú og því er samstarf Sjálfstæðismanna og Óskars skynsamlegasta lausnin. #

Hversu geðveikur er hægt að vera?

Í staðfestum fréttum fékk ég að heyra í dag að þriðji ísbjörninn var skotinn í vor, án þess það rataði í fjölmiðla. Það var þessi sem „reyndist vera kind“ og moggabloggið gerði grín að. Svo var fjórði tilkynntur líka en reyndist vera hestur. Engar staðfestar fréttir eru af því hvort hann hafi sömuleiðis verið skotinn.

Hugmyndin er að ríkisstjórnin verði áfram tekin trúanlega í hvert sinn sem hún opnar kjaftinn. Talandi um, það er nokkuð langt síðan síðast bárust fréttir af fangaflugi í Keflavík, er það ekki?

Gömul kona sagðist á safninu í dag ætla niður í bæ, sjá hvort hún yrði ekki borgarstjóri. Mín vegna mætti leggja niður kosningar í borginni og taka upp faglegar ráðningar. Í bókstaflegri merkingu, alls ópólitískri. Þá kannski fengju fagleg sjónarmið að ráða för í stað þessa typpatogs. Það er engin né er nokkur þörf fyrir pólitík innan sveitarstjórna, ekki frekar en í menntaskólum, hvað þá helvítis háskólanum.

Safnið mitt er annars rústir einar núna, horfði upp á síðustu leifar ársins 1963 fagmannlega tættar í sundur í dag. Halló nútími, og þín óumdeilanlega fagurfræði. Við skulum endilega gera bókasöfnin að félagsmiðstöðvum fyrir þá sem mest þurfa að flýta sér, fyrst staðan í borginni er alstaðar sem litið er sú að fagmennska sé úreld. Hvað er fólk sem þarf að flýta sér svo mikið að það getur ekki beðið í tvær mínútur eftir afgreiðslu að gera á bókasafni?

Djöfulsins asi sem er á sumu fólki.

(afsaka misvísandi fyrirsögn …)

Ekkert er á hreinu þessa dagana, allt hálffljótandi í loftinu. Vetrarafkoman er tryggð, en það er ekki víst að ég verði áfram í Sólheimunum. Þannig ganga kaupin á eyrinni víst fyrir sig.

Ekki að það verði sama Sólheimasafnið þannig séð, en hin fjölskyldan þar verður áfram sú sama.

Já, það verður spennandi að sjá næsta kafla Ásta og ævintýra ungbókavarðarins, og hvernig málin þróast þegar líða tekur á haustið. Það verður allavega þónokkuð um lestarstöðvar og uppröðun bóka. Það virðist mér vera krassandi blanda.

Helsti gallinn við þá sem krítísera „nútímalist“ sem eitthvert eitt fyrirbæri er að þeir virðast sjálfkrafa gera ráð fyrir að allir andmælendur þeirra hljóti að njóta allrar slíkrar listar en ekki einstakra verka. Í stað þess að uppbyggileg umræða um list geti átt sér stað á hún því til að hringsóla innan þeirra þröngu mengja sem viðmælendur hafa kosið sér, a eða b.

Í mengi a er stakið allt, sem er „nútímalist“, og sama gildir um mengi b nema með öfugum formerkjum; a er á allan hátt neikvætt en b er á allan hátt jákvætt, og mengin geta ekki skarast.

Þessi hugsunarháttur lyktar ekki síður af alræðishyggju en það gerir af þröngsýni, nema í þessu dæmi snýst það við hinu hefðbundna skema: Þeir sem ekki eru á móti í þessu tilviki eru með „nútímalist“, og guð forði smáborgurum frá því að slík sjónarmið fái að heyrast.

Þeir sem enn hneykslast á t.d. píkum mega alveg stundum leiða hugann að því að ekki aðeins var þeim og sömuleiðis öllum öðrum þrýst gegnum píku í upphafi ævi sinnar, heldur einnig því að hálft mannkyn gengur með slíka í klofinu og að meirihluta hins helmingsins þóknast gjarnan að komast í tæri við þær, ef ekki til að skapa þá til að leika sér, og ef einhver vogar sér að finna milliveg eða önnur not fyrir þær er það samstundis kallað rúnk.

Það finnst mér alltaf jafn fyndið.

Ég held það hljóti að vera einhvers konar rökvilla þegar fólk segir að enginn þekki sitt raunverulega sjálf, það sé í raun allt öðruvísi en hvernig það kemur fyrir. Málið er miklu einfaldara í mínum huga: Fólk er eins og það kemur fyrir, þótt það komi ólíkt fyrir í ólíkum hópum eða undir ólíkum kringumstæðum.

Þannig skiptir það mig engu máli þótt fæstir sjái fleira en eina hlið á mér. Ég þarf ekki að blanda saman öllum skapgerðum sem ég bý yfir öllum stundum til að búa til heilsteyptan karakter. Sumir þekkja mig einfaldlega sem fulla gaurinn. Mér finnst það fínt enda er ég jafnan fulli gaurinn undir sömu kringumstæðum.

En ég er ekki fulli gaurinn þegar ég tala við hinn helminginn yfir Skype. Ef allir ættu að þekkja þá hlið á mér þá mætti ég teljast afbrigðilega opinn. Það er einfaldlega svo einfalt. Og þessari færslu er auðvitað síst ætlað að afhjúpa annað en það að ég hef annan helming til að daðra við yfir Skype. Enda er ég afskaplega einfaldur maður.

Vill einhver útskýra fyrir mér konseptið bakvið hrásalat, t.d. þegar það er borið fram á diski, er þá ætlast til að maður éti þetta? Maður sér þetta í verslunum og finnst einhvern veginn eðlilegast að kaupa það til að henda í fólk eða spillta stjórnmálamenn (það er munur).

Að sitja heima á síðkvöldi framan við Tom Waits á dvd með bjór, fisk og franskar framan við sig og finna hrásalat í bakkanum er nefnilega meira en að segja það. Ef maður nennir ekki að finna bíllyklana, vippa á sig skónum og slengja frakka yfir herðarnar til að leita að einhverjum til að kasta salatinu í, þá er ekki mikið annað að gera en henda þessu.

Maður veit allavega hvað á að gera við Bangers n’ Mash og glas af Guinness inni á Slattery’s eftir sveitt miðbæjarrölt daginn eftir Tom Waits tónleika. Já, ég vil að þið öfundið, en ég kann ekki alveg til verka. Kannski dugar þetta.

Orð duga ekki til að lýsa Tom Waits, svo ég sleppi því bara alveg.

Dublin er hot stuff.

Og Guinness getur sannarlega ekki ferðast.