Bloggið um veginn

Kominn til Dublin. Mér virðist þetta reyndar vera meira bær en borg. Kann því bara vel. Fleet Street er eins og hvolpur hjá Reykjavík. Eftir allar sögurnar …

Þá kveð ég rigningarbælið í bili. Kem einhvern tíma um helgina held ég, annars man ég það ekki.

Fer reyndar ekki fyrr en annað kvöld en það verður ekkert bloggað hérna á morgun.

Þó ekki rúmfastur, með alltof sterkt kaffi, að hlusta á lög dagsins: Black Coffee með Julie London og This One’s From the Heart með Tom Waits og Crystal Gayle. Að þessu sögðu hvarflar að mér að ég gæti haft frá einhverju merkilegra að segja.

Tom Waits er á döfinni í næstu viku, írskir pöbbar og áin græna. Hugurinn verður þar en hjartað annarsstaðar, svo ég grípi til exhibitionisma (það eru ismar í þessari færslu!).

Kannski hef ég bara ekkert að segja.

Getur mann annað en sett hljóðan yfir öskrandi Steinsorgíu Pjeturs Hafstein? Þetta er svo mikið og viðvarandi að það minnir fremur á raðnauðgun en rúnk. Kommusetningin ein gæti dugað til að senda lesandann aftur til 1930, en stíllinn og orðfærið gætu helzt fengið mig til að trúa að Steinn hafi verið upp á sitt besta 1850 og að Pjetur sé Sigurður Nordal. Kannski það sé markmiðið að raðfullnægja sér sem bezt framan í lesendur? Og samt get ég ekki hætt að lesa …

Þeir sem fíla OK Computer betur en The Bends eru hluti af trendinu.

Þeir sem segjast fíla The Bends betur en OK Computer eru bara að segja það og eru þarmeð hluti af stærra trendi.

Svalir gaurar, gott stöff.

„Í FANGELSI FRÆGÐARINNAR
Kalli Bjarni gerir upp við Idol.
Ástin, fallið og upprisan.“

-Mannlíf, 2005

Hann getur samt haft ánægju af því að flörta á feisbúkkspjallinu í vinnunni, vitandi að hún finnur ekki lyktina af honum þar sem hún er, að manneskjan sem þó finnur fnykinn hinumegin við afgreiðsluborðið veit ekki að hann er með holdris, og það að lesandinn veit ekki hvað er satt og logið þegar sveitti maðurinn stimplar hugleiðingar sínar á bloggið.

Slíkt er megin sveitta mannsins.

Þú svafst of lengi til að ná morgunsturtunni, og það var ekki fyrr en þú varst kominn í vinnuna að þú fannst dauninn sem lagði upp af þér.

Hvorugt vissi hvernig það myndi fara. En þegar óskirnar standa uppfylltar, ljóslifandi fyrir framan mann, er erfitt að kveðja. Leiðin til Keflavíkur hefur aldrei verið eins stutt, og bakaleiðin gegnum rigningarsuddann aldrei eins löng. Þannig er nú það. Þetta hefur verið æðisleg vika. Sé þig í Jyväskylä, Eeva-Maija.

Það er vesen með þetta, t.d. sjást ekki athugasemdir. En við sjáum hvað setur.

Þeir sem vilja sjá gamla Sólheimasafn - þ.e. eins og bókasafn en ekki eins og plasthylki - hafa mánuð til að gera það núna, upp á dag. Eftir það verður því breytt til hins verra.

Þessari síðu verður sömuleiðis breytt, líklega í kvöld, en ég veit að þær breytingar verða til hins betra. Enda er ég alvitur þegar kemur að breytingum.

Mamma var að útskýra fyrir mér skattkerfið. Núna er ég dapur. Ég þéna lítið sem ekkert á einu ári, en undir eins og ég fæ launatékka upp á fallega summu þá tekur skatturinn það án tillits til þess sem ég þéna á ársgrundvelli. Get aðeins vonað að ég fái það tilbaka 1. ágúst sem þeir koma til með að hirða af mér í sumar, svona hérumbil 180.000 krónur. Nei nei, ég þarf ekkert á þessu að halda, launaræfillinn með milljón á ári.

Spurning dagsins er annars toga: Utan á hálfs lítra kókflösku stendur að ráðlagður dagskammtur sé hálf slík flaska. Þörf eða óþörf hreinskilni?

Ég verð í Ársafni þessa vikuna, svo allir þið árbæingar getið kíkt á mig hingað. Þetta er þá þriðja safnið (fjórða með Bókabílnum) sem ég vinn á, þótt það hefði átt að verða það fjórða (fimmta með Bókabílnum) - ég hef nefnilega staðist þá freistingu að taka aukavaktir á Aðalsafni hingað til. Að því sögðu sakna ég gamla Aðalsafnsins úr Þingholtsstræti, þar sem Snorri Hjartar var eitt sinn alfa og ómega, enda hafna ég því að „nýtt = töff“.

Gerðuberg var hinsvegar uppáhaldssafnið mitt sem barn, en þangað hef ég ekki komið í ein þrettán ár. Væri alveg til í að prófa að vinna þar, vona bara að fátt hafi breyst síðan þá … Hér er annars ágætt fyrir utan að ég þekki auðvitað ekki inn á staðbundna forgangsröðun verkefna. Líklega verð ég kominn með hana á hreint í lok vikunnar, svona einmitt þegar ég fer aftur á safnið mitt.

Lesendur mega velta fyrir sér hvers vegna ég skrifi um vinnuna mína - áhugaverð sem hún er - þegar viðbjóðslegir hlutir gerast allt í kringum okkur dag hvern. Já, líka hér á Íslandi. Það er ekkert eitt einfalt svar við því svosem, stundum bara veit maður ekki hvað hægt er að segja um tiltekin efni, eins og til dæmis grófa lítilsvirðingu stjórnvalda á mannslífum. Þá er þægilegra að skrifa um bókasöfn og ímynda sér að heimurinn sé eins og stjórnvöld vilja að við ímyndum okkur að hann sé.

Ekki að ég nenni að lifa í þeirri útópíu lengur en einn dag í senn.

Íslensk yfirvöld ráku úr landi pólitískan flóttamann sem hafði það eitt sér til saka unnið að bjóða sig fram til bæjarstjóra Nairóbí. Hann tapaði þeim kosningum og óttast er að hann verði myrtur við komuna „heim“ vegna stjórnmálaþátttöku sinnar.

Ekki aðeins á hann konu og barn hér heima heldur hefur hann einnig unnið sem sjálfboðaliði hérlendis á vegum AUS, starfað fyrir ABC barnahjálp í Kenýa og átt þátt í að stofna þar skóla.

Hann var handtekinn og sendur til Ítalíu í morgun vegna tæknilegrar heimildar til að vísa flóttamönnum aftur til fyrsta áfangastaðar - það er að segja: Paul Ramses millilenti á Ítalíu, og þess vegna má reka hann þangað. Munu þarlend útlendingayfirvöld fjalla um mál hans.

Ítalir eru ekki þekktir fyrir að standa sig vel í innflytjendamálum. Þar í landi eru ýmis vandamál tengd sígaunum, að því er ítölsk yfirvöld segja, og þar að auki eru þar talsverðir fordómar gegn dekkri kynþáttum. Íslendingar þurfa litlar áhyggjur að hafa af eigin móttökum þar í landi, en þeldökkir eru ekki jafn heppnir.

Á Ítalíu standa núna yfir eins konar hreinsanir. Á vef Morgunblaðsins í dag (3. júlí) kemur fram að „[i]nnanríkisráðherrann Roberto Maroni segir þetta nauðsynlegt í baráttunni gegn glæpum og til þess að bera kennsl á ólöglega innflytjendur svo unnt sé að reka þá úr landi“. Tylliástæðan sem er gefin er að „[þ]á muni þetta bæta lífsskilyrði þeirra sem búa löglega í búðunum, sem oft séu óheilnæmar“. Það var og.

Miðað við allt ofangreint, hverjar skyldi maður ætla að líkurnar séu á að vist Pauls Ramses á Ítalíu sé tryggð? Harla litlar. Í svarbréfi við umleitunum mínum um íhlutun í máli Pauls sagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, jafnframt því að hún harmaði hvernig komið væri, að „samkvæmt mannréttindasáttmála Evrópu [væri] Ítalía sem upphaflegt móttökuríki skuldbundið til að veita honum skjól ef hann er í hættu.“ En hvers vegna erum við of góð til að veita honum skjól? Hafa flóttamenn fram að þessu getað reitt sig á stuðning Evrópusambandsins? Það eru skiptar skoðanir um það.

Í öllu falli hefur manni verið vísað frá Íslandi án nokkurs rökstuðnings. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, svaraði ekki bréfi mínu til hans, en hann svaraði umleitunum Vísis - án þess þó reyndar að svara spurningum þeirra. Ástæður þess að Paul Ramses hefur enn á ný verið gerður landflótta eru því enn á huldu. Honum hefur verið vísað, frá konu sinni og nýfæddu barni, til lands þar sem staða hans er ótrygg. Verði hann sendur þaðan til Kenýa eru allar líkur á að hann verði myrtur. Ef Björn Bjarnason telur sig hafa firrt sig ábyrgð á málinu skjátlast honum gróflega. Spurningin er því ekki hver ber raunverulega ábyrgð í þessu máli, heldur hvort sá sem það gerir sé varanlega firrtur eða hættulega siðblindur, nema hvort tveggja sé.

Á morgun, 4. júlí á milli 12:00 og 13:00, verða mótmæli fyrir utan dómsmálaráðuneytið í Skuggasundi. Þar verður þess krafist að Pauli Ramses verði snúið aftur til Íslands og fjallað um mál hans hér. Mætið og látið í ykkur heyra.

Þá hefur ríkisstjórninni tekist að senda manneskju út í opinn dauðann. Ég sendi bæði dóms- og utanríkisráðherra bréf að forskrift Hauks Más (sjá einnig Brissó), en auðvitað svara þau ekki almúga með sínar ómerkilegu hvatir. Og hvar eru fjölmiðlar? Hvers vegna er ekki allt vitlaust?

Ég er þess reyndar fullviss um að það verða mótmæli úti um allan bæ vegna þessa. Hins vegar er það starf stjórnmálamanna að hunsa það eins og annað sem skiptir máli, enda snýst pólitík fyrst og fremst um að moka kavíar upp í rassgatið á sér og láta kampavínsstólpípu fylgja. Það og stríðsrekstur. Annað snýst pólitík helst ekki um.

Ég vil því bara nota tækifærið og óska stjórnvöldum til hamingju með fyrsta morðið sitt. Líklega er það merki um að íslensk pólitík er komin af gelgjuskeiðinu.

En eitt þykir mér afar vænt um í þessum ferðum, það er ekki vanmetið mig, heldur gert mig enn stærri en ég er í raun og veru.

- fengið hjá Róslín.

Hjólbarði, umfelgun og dekkjaskipti hjá Vöku kostaði aðeins 3700 krónur. Fyrst hélt náunginn í afgreiðslunni að ég hefði látið umfelga allt settið undir bílnum og ætlaði þá að rukka mig um 7900, sem hefði í sjálfu sér verið ásættanlegt verð.

Allir bílandi lesendur þessarar síðu ættu því að versla við Vöku.

Annars finnst mér hræðilegt að heyra af því að menn séu að kremjast milli gáms og skilrúms í næsta nágrenni meðan ég er kúrandi í rúminu með köttinn í fanginu. Það er eitthvað svo fjandi óþægileg og skringileg tilhugsun.

Í orðasafnið bættust í dag eftirfarandi nýyrði:

Prómatör: Amatör með atvinnumannstendensa.
Amprótör: Atvinnumaður með amatörtendensa.

Púkalandið hjálpaði mér með dekkið eftir vinnu. Ég verðlaunaði hann með því að kaupa Best of Radiohead dvd-diskinn handa sjálfum mér. Minnist á það hér til að ítreka þakkir mínar.

Varadekkið reyndist vera nokkuð stærra en hin, ólíkt því sem við var að búast. Ef eitthvað er finnst mér það í eðlilegri stærð en hin, en gamla dekkið er sem sagt er, totalled. Bráðið gúmmí lá í hrúgum á stæðinu.

Hringdi í Vöku og ég ætti að fá annað dekk á 3000 kall hjá þeim á morgun. Húrra fyrir því.