Bloggið um veginn

Vitaskuld gat ég ekki látið undir höfuð leggjast þegar sú mæta skáldkona Sigurlín Bjarney skoraði á mig að smakka vín fyrir Arnar hjá Víni og mat. Það er víst til siðs að taka fram ef maður hefur reynslu á þessu sviði og tilkynni ég því hérmeð að ég get ekki kallað sjálfan mig vínfrömuð að nokkru ráði, þótt ég þykist hafa þá skoðun að Riesling séu vond hvítvín en Pinot Grigio góð, og af rauðvíni beri Chianti af öllu sem ég hef hingað til smakkað. Þriggja ára Montefalco Rosso er engin undantekning frá ítalíupervertisma mínum þótt ekki sé það Chianti.

Nú veit ég ekki hvort það er alger þvættingur í mér að vínið bragðist svipað og Wolf Blass Cabernet Sauvignon frá Ástralíu. Þrúgurnar í Montefalco eru 70% Sangiovese, 15% Sagrantino og 15% Merlot, svo ég má heita ansi langt frá réttu mati ef ég veit nokkuð um þrúgur - sem er ansi lítið ef nokkuð verður að játast. Ég prófaði Montefalco bæði kælt og við stofuhita, með mat og án hans, og hef komist að eftirfarandi niðurstöðu:

Vínið er nokkuð þurrt en rennur ljúflega niður, helst til bragðlítið til að drekka eitt og sér nema maður velki því talsvert (maður nennir því nú tæpast við hvern sopa), en hentar prýðilega með hvers kyns kjötréttum (prófaðir réttir: ítölsk grýta með nautahakki, pastastrimlum og rifnum osti - bachelor dauðans semsé). Vínið er gott hvort sem það er við stofuhita, kalt eða allt þar á milli. Á vefsíðu ÁTVR stendur að í víninu megi meðal annars finna „jörð“ hvað sem það merkir, auk lyngs og krydds. Sjálfsagt einhver vitleysa. Þar stendur þó að tannínin séu þroskuð og því skal ég trúa. Lýsing þeirra hjá Vín og mat er nær mínu hjarta, en þar stendur:

Vínið er dökkt og massíft en elegant umfram allt. Í munni vottar fyrir spriklandi sítrussýru sem hjálpar víninu frekar að verða gott matarvín, helst rauðu kjöti og góðum ostum eins og parmeggiano.

Mér finnst það reyndar ekki sérlega massíft, heldur létt ef nokkuð er. Af massífum vínum myndi ég nefna hið franska Pujol, það lemur mann að innan. En hitt tek ég undir. Að vísu vil ég taka fram að þegar ég segi að vínið henti betur með mat þá miða ég við önnur ítölsk vín, ekki einhver þýsk munnskolsvín. Auk þess gengur Montefalco gegnum intensíft þroskaferli sem felur í sér 15 mánaða geymsu í slóvenskum og frönskum eikartunnum, og sama að hve miklu leyti það skiptir raunverulegu máli þá hljómar það eins og metnaðarfullt prójekt að koma víninu af ökrunum og heim til mín.

Bjarney sagði að „dropar lækju eftir barminum hægt og rólega eins og rigning á rúðu“, og ekki má ég vera minna skáldlegur í minni lýsingu. Það játast að hálfa flöskuna drakk ég í rólegheitunum yfir síðustu helgi við prófalestur, og það að sitja með glas um hönd í síðustu skammdegisögnum vors yfir miðaldabókmenntum kveikti upp í mér furðulega fortíðarþrá sem varð þess valdandi að ég kveikti á kertum um alla íbúð - eins og það gerði nokkurt gagn. Varð mér þá hugsað til Jóhanns Sigurjónssonar eins og öllum góðum drengjum sæmir við slíkar aðstæður, enda ilmaði af gullnu (kristals) glasi gamalla blóma angan og furðulegar nostalgískar sýnir spruttu ljóslifandi frammi fyrir mér. Og þar sem ég held það sé lítið sem ekkert virkt THC í Montefalco get ég mælt með því án raunverulegrar hættu á ofskynjunum í kjölfarið - sérstaklega með hnefaþykkri, blóðugri villibráð með rauðvínslagaðri sósu og smjörsteiktum, krydduðum kartöflum.

Ég skora á Þórdísi að taka við keflinu.

Mætti illa sofinn í munnlegt próf í dag, og tókst svo merkilega til að ég dró efnið sem ég hafði skrifað um og var þó flestu stolið úr mér. Ég hætti mér ekki til að leggja mat á slíka íróníu. Og hefst þá in mikla bið …

Eftir árangurslausa tilraun til að festa kaup á skúffuköku í 10-11 (verðmerkt kr. 475) sökum ómegðar og nísku (kassaverð kr. 574) ákvað ég að leita á önnur mið um næringu. Þá varð ég þess áskynja að soltinni alþýðu hefur nú borist mikill liðsstyrkur með tilkomu Línu inn á samlokumarkaðinn þar sem Sómi og Júmbó hafa hingað til ráðið ríkjum.

Í vopnabúri þeirra liggja kynstrin öll af fagurlega útlítandi samlokum, kjötlokum og langlokum sem bera merki mikils hugvits, svo sem langlokuristar með steiktu innralæri og sveppum auk klassísku pítusósulanglokunnar, nema nú með sinnepssósu. Ég ákvað að hætta mér ekki í framúrstefnuna að óreyndri hefðinni og fékk mér samloku með hangikjöti og ítölsku salati.

Ég finn mig knúinn að spyrja í kjölfarið: Hvernig í fjáranum er hægt að fokka upp hangikjötssamloku? Þetta er hangiálegg að viðbættu fjöldaframleiddu salati í brauði. Jæa, hvernig sem það er hægt þá tókst það. Línu er hérmeð óskað innilega til hamingju með árangurinn.

Ég er svo gapandi bit. Hafið þið tekið eftir því að Skerjafjörðurinn er eins og Ingólfur Arnarson í laginu? Með réttu hugarfari má einnig sjá úr þessu bergrisann sem gætti Suðurlands í Heimskringlu. Þar er þá landvætturin komin. Skyldi Vopnafjörður þá vera í laginu eins og dreki? Svari mér fróðari menn, ég hef ekki kannað málið …

„En hvað er það sem verndar viðkomu landans? Vitið þér hvað það er? Mér er það hulið.“ - Megas.

Stolið via Tölvuóða tónskáldið.

Það er voðalega erfitt að finna sig skyndilega í félagsskap fólks sem maður á ekki í reglulegum samskiptum við og koma inn í umræður sem maður hefur engar forsendur til að taka þátt í. Þá er hægt að sitja og þegja sem er hreint ekki töff, eða laumast burtu sem er heldur ekki sérlega töff. Þá er nú ágætt að ég legg mig ekki mikið eftir að vera töff.

Fékk áðan í hendurnar eintak af tímaritinu Neue Rundschau. Þar er ljóð eftir mig í þýðingu Kristofs Magnussonar, meðal annarra í, innan í grein um Nykur. Á raunar eftir að lesa greinina því miðaldabókmenntir eiga hug minn allan um þessar mundir. En ég er ánægður með þýðinguna.

Voða er fólk er alltaf ánægt með sjálft sig þegar því tekst að hanka lögregluna á einhverju í stað þess að leita eðlilegra skýringa. Gasmaðurinn er heitasta lumman á netinu um þessar mundir og vænta má að moggabloggarar þessa lands muni engjast um af hláturskrampa þegar Spaugstofan lætur Geira og Grana sprauta úða á kind úti á götu gólandi „Gas! Gas!“.

Engu að síður er ekki annað að sjá af fréttamyndum en átök hafi brotist út áður en lögreglan sprautaði varnarúða yfir mótmælendur til að stöðva slagsmálin, eins og einnig kom fram í hádegisfréttum útvarps. Það er heldur ekki að sjá af neinum þessara mynda að lögreglan stígi útfyrir valdsvið sitt. Hópamyndanir af þessu tagi eru áhættuþáttur sem lögreglan er í vinnu við að meta og bregðast við. Þegar slagsmál brjótast út í svo stórum hópi sem ítrekað hunsar fyrirmæli lögreglu, sem trekk í trekk hefur varað við því hvað sé í vændum, þá er það á ábyrgð mótmælenda.

Í öðru lagi skyldi maður spyrja sig hvers vegna annar tveggja lögreglumanna sést hrópa „Gas! Gas! Rýmið götuna! Gas!“ Af því hann er klikkaður, segir moggabloggið. Fáum dettur í hug að lögreglunni beri að gera þetta til varúðar. „Gas! Gas!“ er einfaldlega síðasti séns til að verða við ummælum lögreglu. Hvort hann hafi gert þetta lipurlega er allt annað mál. En hvers vegna var hann svona trylltur á svip? Prófið að hrópa eins hátt og þið getið og finnið ástæðuna.

Var lögreglan almennt klunnaleg? Það má vel vera, enda voru þetta allt almennir lögreglumenn. Það komu víst einhverjar örfáar hræður úr sérsveitinni undir rest en þeir gerðu nú ekki mikið. Fólk spyr sig hvaðan skildirnir og hjálmarnir hafi komið. Líklega frá Birni Bjarnasyni hershöfðingja. En staðreyndin er sú að lögreglan hefur alltaf átt skildi og hjálma og þeim hefur verið beitt áður lögreglunni til varnar. Þegar ljóst var að mótmælendur myndu ekki fara að fyrirmælum lögreglu komu skildirnir. Mótmælendur voru varaðir við. Bílstjórar með Viðar nas(jónal)ista og Sturlu Jónsson í fararbroddi segja að skildirnir hafi komið strax, ríkisútvarpið - eins gagnrýnið og það var á lögregluna í gær - segir annað. Hverjum á að trúa?

Mig dreymdi í nótt að ég væri að skila BA-ritgerð í bókmenntafræði.

Leiðbeinandi: Hvað er þetta, það eru engin einstigi hérna?
Ég: Ha?
Leiðbeinandi: Það eru einstigi í þessari bók. Hann treður einstigi.
Ég: Hvaða vitleysa …
Leiðbeinandi: Þú verður ekki bókmenntafræðingur svona. Bókmenntafræði snýst um að troða einstigi. Lagfærðu ritgerðina eða hypjaðu þig.

Jájá. Nú „loga bloggheimar“. Hef verið að horfa á beina útsendingu hér í vinnunni. Það skyldi þó aldrei vera að fólk dæmi aðstæður öðrum hvorum í vil án þess að vita nokkuð um aðstæður á svæðinu? Sómi lands og skjöldur mætir svo auðvitað á svæðið á einkabílunum til að kasta eggjum í sérsveitina. Flottir. Mætti kannski minna fólk á að hér er meðal annars verið að mótmæla hvíldarskyldu atvinnubílstjóra? Og hverju öðru en álögum á eldsneyti, því þær eru svo hræðilegar. Þeim skyldi þó aldrei detta í hug að hækka sínar eigin álögur á móti? Nei, þetta er svo miklu sniðugra.

Mér hrýs hugur við þeirri tilhugsun hvað yrði um bókmenntir ef ekki væri fyrir viku bókarinnar. Hver ætli verði bók bókarinnar í ár? Eða það sem meira er um vert: hversu margir koma til með að lesa hana?

Stundum á ég erfitt með að segja nokkurn skapaðan hlut, og þá sjaldan að mér finnst ég segja nokkuð af viti þá breytir það einfaldlega ósköp litlu hvað ég hef að segja. Og þegar mér er orða vant vísa ég frekar í aðra. Blessunarlega hefur Eiríki sem endranær tekist að orða hlutina eftir mínu hjarta, svo þið getið lesið þessa færslu í staðinn fyrir að leita hingað.

Allir hlutaðeigandi eru annars beðnir afsökunar á þeirri útgáfu minni sem þeir mættu á barnum í gær. Ég var ekki með sjálfum mér, svo að segja …

Nú er ég ekki mikið fyrir að láta stimpla mig sem eitt eða neitt. En þetta n-kynslóðatal þykir mér nokkuð skrýtið ef marka má Wikipediu. Á einum stað segir hún að X-kynslóðin sé fædd 1965-1982 og Y-kynslóðin 1988-2000 á einum stað, 1980-1994 á öðrum stað. Þá stendur annarsstaðar:

Digital technologies began to emerge (in a mass sense) largely during the teen years of Generation X (1965-1987). Generation X willingly embraces the technologies they saw evolve into consumer durables.

Þetta finnst mér passa við mig, ólíkt Y-kynslóðinni:

Generation Y (1989-2000) have enjoyed the luxuries of digital technology their entire lives including the massive and lucrative video game industry.

Þetta seinna hljómar eins og litli bróðir minn. Ég á hinn bóginn ólst ekki upp við farsíma, hraðbanka, fartölvur eða internet. Ég ólst upp við poppkúltúr síðari hluta níunda áratugarins og fyrri hluta þeirra tíundu, allt frá New Kids on the Block til Nirvana, Pulp til Radiohead. Íslenska pönkbylgjan var í rénun þótt enn sæjust grænhærðir strákar í leðurjökkum þegar ég flutti í Laugarneshverfið og póst-pönkið tók við í Bandaríkjunum. Þótt fyrsti hraðbankinn kæmi til Íslands gegnum Útvegsbankann 1988 sá ég ekki slíkan fyrr en aldamótaárið 1994 í Sparisjóði vélstjóra. Farsímum man ég ekki eftir fyrr en kringum 1997 og þá aðallega meðal þeirra sem áður höfðu átt bílasíma. Internetið sá ég fyrst ári síðar þótt þá væru fjögur ár liðin síðan það var fært almenningi. Ég man Billy Corgan með hár, Nick Cave án skalla og Kurt Cobain lifandi. Uppúr þeim aldahvörfum kom tæknin.

X-kynslóðin mun hinsvegar upphaflega hafa verið skilgreind sem kaldastríðskynslóðin, en henni lýkur með okkur sem munum að einu eða öðru leyti eftir Sovétríkjunum og falli Múrsins. Y-kynslóðin sem aldamótakynslóðin - hvað svosem það þýðir. Við vinirnir duttum í fyrsta sinn íða við aldaskiptin ef það telst með (við miðuðum við 1999-2000, og ég fullyrði að það er ekki til verri leið til að hefja nýja öld).

Eða hvað? Lendi ég kannski einhversstaðar á milli? Er ég kannski bara af Nintendokynslóðinni? X-kynslóðin sá Víetnam, N-kynslóðin fædd á krepputímum sá Sega-Nintendostríðið og Persaflóann, Y-kynslóðin fædd neðst í uppsveiflu stríðið milli markaðsafla ungmenningar þar sem allt hét i-Eitthvað? Er ég alveg í ruglinu hérna?

Ég á ekki sjónvarp. Þannig að meðan Kiljan rúllaði í gær horfði ég á þáttinn frá því vikunni áður á netinu.

Það var greinilegt að Kolbrún Bergþórs hefur lesið hugskeytið mitt um að hún myndi aldrei framar koma mér á óvart, og þarmeð svarað spurningunni um hvort við yrðum nokkru sinni sammála um einn einasta hlut, þegar hún lýsti því yfir að Bréf til Láru væri úreld - eitthvert samhengislaust röfl sem hún hefði fílað þegar hún var ung og róttæk, en ætti ekkert erindi við samtímann.

Ekkert erindi við samtímann! Hefur hún í alvöru lesið bókina? Ef Kolbrún var róttæk á yngri árum má andskotinn vara sig núna, því ég get ekki annað sagt en mér þyki þetta ansi róttæk afgreiðsla á einhverri merkilegustu íslensku bók síðustu aldar. Ekkert erindi við samtímann? Höfum við þá yfirleitt nokkurt erindi við samtímann?

Lesið þessa grein eftir Ingólf Gíslason. Núna.

Hagstofan veitti mér þau svör að bannmerkingar vegna markaðssetningar væru á höndum Þjóðskrár. Fram að þessu hélt ég að Hagstofan ræki Þjóðskrá. Málið var þó leyst með einu símtali til Þjóðskrár, með þeim fyrirvara þó að það væri búið að selja nokkra lista fram í tímann, svo það gæti tekið nokkrar vikur fyrir „þetta að hætta“.

Fram að þessu hélt ég að ríkið seldi ekki persónuupplýsingar, en mér hefur nú skjátlast um sjálfsagðari hluti. Ef fólk vill hins vegar vita hvað Davíð Oddsson er að lesa þá er mér óheimilt að veita þær upplýsingar, af því að lög um persónuvernd ná yfir mitt starfssvið þótt þau nái ekki yfir Þjóðskrá. Finnst engum þetta skrýtið nema mér?

Ég lét merkja við mig í símaskránni á dögunum eftir að VÍS hringdi í mig með þær upplýsingar að þeir hefðu njósnað um hvar húsfélagið mitt væri tryggt. Til hvers það þarf að tryggja sundurlausan hóp fólks sem á það eitt sameiginlegt að búa í sama húsi veit ég ekki. Í gær hringdi svo Síminn í mig en ég lét það hjá fara að tilkynna þeim um merkinguna, sagði aðeins að ég vildi ekki láta trufla mig.

Í dag er ég svo staddur hjá Vodafone að greiða símreikning. Í því hringir Síminn. Ég lét manneskjuna vita af því að það væri nú merkt við mig í símaskránni og fékk það tilbaka að þau fengju númerin ekki úr símaskránni. Ha? Hafa þessi viðrini yfirleitt kynnt sér lagarammann sem þau starfa innan? Undir 14. grein laga um húsgöngu- og fjarsölusamninga segir meðal annars:

Seljendum vöru og þjónustu sem lög þessi taka til ber, áður en bein markaðssókn er skipulögð, að kanna [bannskrá Þjóðskrár]1) yfir þá sem vilja ekki að nöfn þeirra séu notuð við markaðssetningu, sbr. ákvæði laga um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Hafi neytandi óskað eftir því að vera færður í skrána er bein markaðssókn til hans óheimil.

SAMANBER ÁKVÆÐI LAGA UM PERSÓNUVERND OG MEÐFERÐ PERSÓNUUPPLÝSINGA! Símaskráin kemur þessu fjandans ekkert við, ég er líka merktur í Þjóðskrá og þeim bar skylda til að kanna það.

Nú, eftir ritgerðarskil í Árnagarð hnaut ég um það á heimleiðinni að Vodafonehöllin að Hlíðarenda er merkt „Vodafone Höllin“ og lét það fara í taugarnar á mér. En svo komst ég að því að Íslendingum er líklega vorkunn að þurfa í sífellu að taka sundur samsett orð í huganum, fálmandi í örvæntingarfullri tilraun til að skilja merkingu þeirra, æ ofan í æ ofan í æ. Slíkt er venjulegu fólki hreinlega ekki bjóðandi, enda er Vodafone og hefur verið verndari smælingjans allt frá stofnun þess í frönsku byltingunni þegar Luc d’Voudefoune gerði manifestó byltingarmanna skiljanlegt handa alþýðu. Svo hljóðar hið heilaga fokkíng orð.

Nú hef ég unnið nær sleitulaust síðan á hádegi í gær og loks sér nokkuð högg á verkefninu sem fyrir lá, að fjalla um höfðingjavald í Sturlu sögu. Vona þá að mér hafi tekist að gera það með sannfærandi hætti. Morgundagurinn fer að mestu í að þétta verkið og hnýta lausa enda áður en klukkan slær tíu að kvöldi og járnhlið Árnagarðs lokast að eilífu við hrafnagarg heljar. Það er raunhæfa verkefni morgundagsins, svo ég tali eins og HR-stúdent.

Lesendum til yndisauka birti ég hér uppáhaldsklausu mína úr Sturlu sögu. Mér er í alvöru spurn hvers vegna fólk eyðir tíma sínum í endursýningar á Beverly Hills 90210 eða OC þegar það getur setið heima og lesið miðaldabókmenntir:

Þórhallur hét bóndi. Hann var Svartsson. Hann bjó að Hólmlátri á Skógarströnd. Hann átti Æsu Þorkelsdóttur. Hann var auðmaður mikill og sterkur og ódæll. Hann var þingmaður Þorleifs beiskalda og gjafvin. Þau áttu þrjár dætur, hétu Þórdís, Þórný og Helga.
Þórnýjar fékk Þorsteinn drettingur. Hann hafði þá góðan fjárhlut og réðst hann til Hólmláturs með fé sitt. Þá kom það upp að Þórný hafði verið ólétt gefin og átti sá maður barn við henni er Þórður hét og var allskillítill. Þorsteinn drettingur átti og barn í vonum og var því leynt. Guðrún Ásbjarnardóttir sagði og þá að Þorsteinn var faðir að barni hennar því er þá var nokkurra vetra gamalt. En er það kom upp allt saman þá lét Þórhallur kenna mannamunar og dró fé Þorsteins allt undir sig en hann var sjálfur lagður í vinnu. En ef hann lagði til þá var hann hraktur í orðum eða barður. Ekki var Þorsteinn vinsæll maður.

Það er alltaf gott að finna nýjar vísbendingar sem sprengja sundur öll þau rök sem maður hefur klambrað saman í hrákaritsmíð. Þá verður ritgerðin sterkari fyrir vikið. Þó er það að sönnu hvimleitt að þurfa að endurskrifa allt á síðustu stundu.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, segir í viðtali við danska blaðið Berlingske, að íslensku bankarnir geti allir reitt sig á stuðning frá íslenskum stjórnvöldum lendi þeir í erfiðleikum. Þann stuðning væri hægt að sækja bæði í ríkissjóð og gjaldeyrisvarasjóð Seðlabankans. (#)

Síðast þegar ég frétti snerist málið ekki um ímyndaða skálka sem „tala niður gengið“, heldur þær upphæðir sem bankarnir skulda en geta ekki greitt. Seðlabankinn geti því einmitt ekki bjargað bönkunum fyrir horn að vandi bankanna er skortur á gjaldeyri til endurfjármögnunar á erlendum skuldum. Af því að gjaldeyrisvarasjóður Seðlabankans mun vera nær tölunni 175 milljarðar en þeim 2.200 milljörðum sem erlend skuldastaða bankanna telur. Svo talar utanríkisráðherra eins og það nægi að hækka yfirdráttinn til að redda þessu öllu.