Bloggið um veginn

Mér er óskiljanlegt hvers vegna fólk er að mótmæla mótmælum, hvort heldur það er vegna fjöldamorða á Afgönum, Írökum, Tíbetum eða barsmíðum á ljósálfum í Saving Iceland svo ekki sé minnst á róttækar aðgerðir vörubílstjóra. Ef beinskeyttar aðgerðir er það sem þarf þá er það ekkert flóknara. Miðað við hvernig stjórnvöldum er tamt að bregðast við hvers kyns mótmælum má það vera alveg ljóst að hin hefðbundnu íslensku mótmæli duga einfaldlega ekki lengur, og já, ef það er það sem þarf, þá ber almenningi að „kúga“ stjórnvöld til að fá sínu framgengt - hvor kaus enda hvern til að fara með stjórn í þessu landi? Menn geta svo verið sammála eða ósammála málstaðnum, en eftir sem áður er það lítilsvirðing við réttinn til að mótmæla og gengisfelling á lýðræðishefðinni að vera fúll á móti þegar fólk lætur í sér heyra. Verstir þykja mér frjálshyggjuguttarnir sem leggja skatta og mótmæli að jöfnu við ofbeldi. Sitthvað er nú ofbeldið. Ef fólk vill hvorki búa í samfélagi eða við lýðræði getur það bara farið eitthvert annað. Zimbabwe, til dæmis.

Núna hefst geðveikin fyrir alvöru. Ég drekk ekki á meðan né geri nokkuð annað en rykfalla inni á bókasöfnum meðan hárið og „skeggið“ vex utan á mér. Ef ég verð ennþá til frásagnar í maí, þegar allt er búið, má gera ráð fyrir að ég detti það harkalega íða að ég muni ekki næsta hálfa ár á undan. Mér skilst þeir hafi það svipað á Vogi, enda er stutt bil milli náms- og vistmannsins …

Kreppan vofir yfir, engum að óvörum.

Litlu dýrin hans Hannesar sníkja peninga til að létta undir með kostnaðarsömum ærumeiðingum.

Geðsjúklingur er fluttur inn af enn bilaðri viðrinum. Einkaviðtöl uppseld. Sjá meðal annars hér og hér.

Ég veit ekki hvað skal segja um þessa samlanda mína.

Eldri kona: Af hverju skrifar hann svona langar bækur?
Bókavörður: Hver?
Eldri kona: Haraldur Bessason.
Bókavörður: Æi, þú veist. Svona náttúrulýsingar og …
Eldri kona: Ooh, jæa. Er hann ennþá á lífi heldurðu?
Bókavörður: Hver?
Eldri kona: Haraldur Bessason.
Bókavörður: Ja, nú ve …
Eldri kona: Æ, hann er sjálfsagt einhversstaðar þarna á mörkunum.
Bókavörður: Tja.
Eldri kona: Líður þér ekki annars miklu betur hérna núna eftir að fleiri karlmenn fóru að vinna á safninu og þú ert ekki svona mikið eins og arabahöfðingi?

1. Reykja sígarettur og sötra hvítvín.

2. Skila skattframtali á meðan nr. 1.

3. Blokka leiðinlega feisbúkkfítusa svo ég hætti að fá kjaftæði í pósthólfið mitt.

Stundum hef ég velt fyrir mér hvaðan líkingin sé dregin þegar dritað er úr vélbyssum yfir fólk. Í það minnsta getur hinn almenni borgari þakkað fyrir að fiðurfénaður getur ekki dritað yfir það eins og úr vélbyssu.

Loksins lét ég verða af því að fá mér USB-lykil í BT og afrita mikilvægustu gögnin mín á hann. Það tók mig nokkurn tíma að fatta að það var systir hans Jóns sem afgreiddi mig, enda lítur fólk öðruvísi út bakvið afgreiðsluborð en í raunveruleikanum (vinnustaðir heyra ekki undir raunveruleika).

Annars er allt við sama heygarðshornið. Bloggið verður víst bara að vera álíka leiðinlegt og óritskoðaði hluti hversdagslífsins á meðan.

Fyrirsegjanlegustu bloggtíðindi ársins: Ágúst Borgþór er kominn á Eyjuna. Minna mætti það ekki vera.

Í öðrum fréttum: Allt sem gerist kringum mig þessa dagana er of steikt til að tala um, þannig að ég ætla ekki að tala um það. Það litla jákvæða er síðan of persónulegt til að tala um. Það verður sjálfsagt lítil breyting þar um á næstunni.

Annars er í dag aldarafmæli afa míns heitins Arngríms. Hann lést sama ár og ég fékk köttinn minn, þó ekki væri nema fyrir það reyndist mér auðvelt að telja árin. Það var einnig sama ár og ég las mína fyrstu bók ótilneyddur. Hana fékk ég keypta í Eymundsson í Austurstræti og þurfti að hafa nokkuð fyrir því. Mér var þá og er enn óskiljanlegt þetta hik í foreldrum mínum þegar ég bað sjálfur um þá bók sem ég vildi lesa (pabbi keypti fyrst Bláskjá í staðinn en hana vildi ég hvorki sjá né heyra af).

Áður en ég fékk bókina minnist ég þess að hafa setið á rúmstokkinum hjá afa mínum og lesið fyrir hann úr lestrarkverinu Má ég lesa? Hann var orðinn afar máttfarinn en hann bað mig þó samt að hætta ekki að lesa, og svo fór að lokum að ég kláraði bókina fyrir hann. Það var síðasta skiptið sem ég sá hann, í miðjum jólaundirbúningnum. Allt var þetta svo erfitt að skilja þá, og fjarvera afa varð áberandi einkenni jólanna í mörg ár á eftir. Jólasveinninn hvarf mér þetta sama ár.

Það er eftir afa sem ég heiti Arngrímur Vídalín, og allt frá því ég var lítill fannst mér mikil ábyrgð í að bera nafnið hans. Það hefur stundum reynst vont að geta ekki leitað til hans, og þótt mér sé lítið um væmni gefið þá upplifi ég stundir þar sem ég velti fyrir mér hvernig líf mitt hefði orðið öðruvísi ef hans hefði notið við lengur. Það er við hæfi í dag að velta því fyrir sér. Aðra daga leyfi ég mér ekki að trega ímyndaða nútíð sem aldrei varð.

Þeir sem fárast yfir bingóspili á föstudeginum langa hljóta að vera alvarlega veikir í sinninu. Það kemur ríkisvaldinu ekki við hvað fólk gerir í frítíma sínum svo lengi sem það skaðar engan. Og þaðan af síður kemur það kirkjunni við, fremur en skattstjóranum eða öðrum stofnunum ríkisins, hvort fólk spili bingó eða ekki. Hvað þætti nú fólkinu ef bannað yrði að „drýgja hór“ á þessum degi, að bannað yrði að lesa nokkuð annað en nýja testamentið, að bannað væri að horfa á sjónvarpið? Hverjum kemur það við?

Lög eru sett til að þjóna hagsmunum fólksins, þegar lög eru hætt að gera það eru þau afnumin. Ef skemmtanabann á föstudeginum langa væri vilji fólksins, þá myndu ekki allir skemmtistaðir, barir, næturklúbbar, súlustaðir og hóruhús opna á slaginu tólf og troðfyllast á „mesta djammdegi ársins“. Okkur sem er sama hver var krossfestur ætti að vera í sjálfsvald sett hvernig við eyðum lögbundnum frídögum okkar, en á meðan fólk fárast mest yfir bingóspili af öllu því sem gerist sérhvern langan föstudag, þá sé ég fátt annað en skynsemina á krossinum, reiðubúna til að deyja fyrir firringu mannskepnunnar.

Þegar ég vaknaði í morgun fannst mér sem meðalgreind í heiminum hefði hríðlækkað. Þá komst ég að því að Arthur C. Clarke er látinn. En Mogginn segir auðvitað ekki frá því fremur en nokkru öðru sem talist gæti fréttnæmt.

Egill lýsir yfir aðdáun sinni á kvikmyndinni eftir Sögu Borgarættarinnar.

Klippt: brot úr Sögu Borgarættarinnar er sýnt.

Áhorfandinn er nú staddur með Agli og Jóni Yngva í anddyri Landsbókasafns þar sem er sýning helguð Gunnari Gunnarssyni. Egill lýsir yfir aðdáun sinni á kvikmyndinni eftir Sögu Borgarættarinnar. Jón Yngvi segir að skáldinu hafi nú ekki þótt myndin féleg. Áhorfandinn heyrir ekki lengur í Jóni Yngva.

Klippt: brot úr Sögu Borgarættarinnar er sýnt.

Ef lúskrað væri á mér í vinnunni myndi ég helst vilja að almenningur skipti sér sem minnst af því. Sama gildir ef ég yrði dreginn fyrir dóm, fyrir hvaða sakir sem það kynni að vera.

Að koma heim og finna blóð í handklæðinu sem maður notaði fyrr um daginn.

Þegar fólk skilar Leyndarmálinu skuldugu á safnið velti ég fyrir mér hvort það hafi ekki óskað þess nógu heitt að skila henni skuldlausri.

Þegar ég bjó hjá mömmu fannst mér alltaf vera kjúklingur í matinn, og alltaf neitaði ég að borða hann. Í eitt skiptið þá reyndi ég að finna hentuga leið til að losna undan þessu harðræði. Svo ég lýsti því yfir við matarborðið að það væri með öllu óferjandi að bera þennan viðbjóð inn á heimilið því kötturinn snarbrjálaðist í hvert sinn gólandi eins og ófreskja kringum okkur borðandi. Þá sló mamma hnefa í borðið og sagði að kötturinn skyldi sko ekki fá að stjórna því hvað fólk legði sér til munns á hennar heimili. Ég bjóst ekki við svona góðu svari.

Annars hef ég ákveðið að leyfa athugasemdir aftur. Í bili. Ekki búast við að ég svari þeim samt.

Í þau skipti sem kjúklinganeysla mín berst í tal er fólk gjarnt á að spyrja mig hvað sé eiginlega að mér, að kjúklingur sé svona og svona og hann geti þess vegna bragðast eins og ávöxtur skilningstrésins ef maður vildi. Fólk gerir almennt ráð fyrir að ég þurfi að eiga mér málsbætur, eða að því komi yfirleitt við hvað ég set upp í mig.

Svo fellur talið niður, en í nokkrar vikur á eftir fæ ég að heyra af hinum og þessum kjúklingarétti sem ég myndi nú borða, því hann sé svo góður og svona en ekki hinsegin. Allir vita nefnilega betur en ég hvað mér mun finnast gott.

Segðu við grænmetisætu að hún myndi nú samt borða flísað hreindýr í villibráðarsósu með gratíneruðum kartöflum, það sé nú ekki beinlínis eins og að borða kjöthleif enda miklu betri matur. Ímyndum okkur að siðferðisþrekið hafi ekki verið sterkt til að byrja með, en henni þætti kjöt bara ekki sérlega aðlaðandi matur. Eða að henni þætti kjöt gott en siðferðiskennd hennar meinaði henni að rífa í sig aðrar skepnur. Eða það sem ótrúlegast væri: Ímyndum okkur að hún þyrfti ekki að afsaka sig. Hvernig væri það nú?

Ég er orðinn þreyttur á að útskýra fyrir fólki að ég borði ekki kjúkling. Það má allt eins útskýra fyrir mér hvers vegna ég eigi að borða kjúkling. Í langflestum tilfellum finnst mér hann viðbjóðslegur á bragðið, en ég er ekki endilega viss um að það sé fuglinum að kenna. Alvarlegri hlutir geta þó farið úrskeiðis en smekkur kokksins því alltof oft hef ég skorið í kjúkling svo honum blæddi. Ég einfaldlega neita að deyja fyrir ómerkilegri mat en lambalundir.

Samt fór ég í Suðurver eftir vinnu og keypti mér niðurbútaðan fiðurfénað í pappaöskju, franskar og brúna sósu. Sósan þeirra er nefnilega svo göldrótt að slepjulegt kjötið verður hreinasta lostæti þegar búið er að löðra henni yfir. Auk þess fást bestu franskarnar þarna. Og þau kunna að elda kjúkling án þess það blæði úr honum.

Þar hafið þið það. Héðan af þegar mér er boðið í kjúkling geri ég ráð fyrir að hann sé keyptur í Suðurveri. Annars er best að bjóða mér bara alls ekkert í kjúkling. Sú leið er vörðuð fæstum mannslífum.

Í dag hefði Þórbergur orðið 120 ára. Í tilefni þessa merkisafmælis hefur Mál og menning ráðist í að endurútgefa höfundarverk hans í forljótum kiljuóskapnaði. Þegar eru komnar út Bréf til Láru og Steinarnir tala - sem er skrýtið því síðarnefnda er hluti af stærra verki sem væri nærri lagi að gefa út í einni bók. Og til að bíta höfuðið af skömminni koma ekki fleiri bækur út í ár að því mér skilst. Bravó, Mál og menning.

Síðasta endurútgáfa á Þórbergi taldi aðeins Bréf til Láru, Íslenzkan aðal og Ofvitann, og voru þær þó sýnu ljótari, og hver veit nema til hafi staðið þá eins og nú að gefa út allt heila klabbið en menn hætt við eftir fyrsta árið. Sama er uppi á teningnum með Gunnar Gunnarsson. Það er liðið ár frá síðustu grútljótu kilju, en hvar er afgangurinn? Og í alvörunni, hver hannar þetta? Ritsafn Steinars Sigurjónssonar sést enn ekki í búðum, en að þessu sinni gerðu þau eitthvað rétt og gáfu það út á einu bretti. En þá er eftir að sjá hvort bækurnar verði sama lýti á ljótustu bókahillu eins og hin stórverkin. Hvers vegna fá aðeins bækur Halldórs Laxness að vera fallegar?