Bloggið um veginn

Aðaluppistaðan í þeirri ansi hreint ósjarmerandi fæðu sem ég lifi á er kjöt. Nauta- og lambalundir er eitthvað það albesta sem ég fæ. Ég er ekki klár á því hvernig þessum skepnum er slátrað eða hverslags tól eru notuð til að búta þær niður til að færa mér vöðva þeirra á diski, löðrandi blóðuga með sinum og öllu. Svo fremi sem ég veit gæti þetta allt eins verið mannakjöt. Í fyllstu hreinskilni finnst mér þetta ansi viðbjóðslegt, en það er líka viðbjóðslega gott á bragðið.

Spurningin er þá þessi: Þegar maður fer á veitingastað og pantar sér steik, hvaða máli skiptir eitt hár til eða frá? Það kemur ekkert slæmt fyrir þótt ég plokki hárið af og taki til við að rífa skepnuna í mig. Í langversta falli þarf ég að bíða annan hálftíma eftir annarri steik ef ég kvarta, nema þá að hárið sé hágeislavirkt og springi við kjöraðstæður í einhverslags efnahvörfum við kjötið ef ég kvarta ekki, annars er ansi hreint lítið sem gæti komið fyrir. Í þau skipti sem kötturinn sofnar hjá mér vakna ég með nógu mikið af hárum uppi í mér til að búa mér til annan kött, og fyrst ég dey ekki af því þá dey ég ekki þótt eitt mólekúl af hárgeli endi á blóðugri steik minni alsettum sinum og - guð hjálpi okkur - gegnsteiktum steindauðum agnarsmáum sníkjudýrum sem enginn tæki nokkru sinni eftir.

Guð hjálpi þeim sem finnur hár á fiskinum sínum og finnst það ógeðslegra en hringormarnir í fiskinum sjálfum en er samt ekki það pjattaður að hann þori ekki að greiða sér á morgnana. Svo gæti sama fólk gæti tekið upp á því að kyssa lík í kistulagningu - nokkuð sem ég skil en get sjálfs mín vegna ekki hugsað mér að gera. En hár á matnum, o seisei nei. Með fullri virðingu finnst mér að kvarta undan stöku hári í matnum álíka órasjónal eins og að varpa handsprengju til að losna við dordingul úr baðkerinu. Ég raunar skynja mig dáldið einan í þeirri afstöðu.

Í dag hringdi í mig náungi frá símafélaginu Nova. Hann seldi mér ekki neitt, en ég seldi honum bókina mína.

Svo aðstoðaði ég unga konu við að grafa upp heimildir um tákn og táknfræði, leiddumst svo út í spjall um merkingarfræði og arkítektúr (sem ég hef lítið vit á). Í kjölfarið ákvað ég að fá lánaða Atviksbók 8, Borgarmynstur. Víst finnst mér það áhugavert.

Ég sé að ég á alveg eftir að plögga vefmyndasögu Alla á þessum síðum. Kíkið endilega á Púkaland og lesið frá upphafi.

Nær allar færslur síðastliðna viku hafa verið í flokknum úr daglega lífinu. Líf mitt er enda fjarska hversdagslegt þessa dagana, og ekki kvarta ég undan því.

Davíð Þór hittir naglann á höfuðið hér. Um daginn lenti ég nefnilega á lánþega sem kvartaði yfir að myndirnar okkar á safninu væru svo margar ótextaðar, en hann byggi sko á Íslandi og því væri lágmark að hafa íslenskan texta. Ég benti honum ekkert of vinsamlega á að þetta væri bókasafn, og spurði hvort það hafði hvarflað að honum að fara á vídeoleigu. Það hafði víst ekki hvarflað að honum.

Í dag sóaði ég svo bleki reykjavíkurbúa þegar ég ljósprentaði í vinnunni fjórar myndir eftir Jón Helgason handa sjálfum mér (get alltaf bent á einhvern æðri mér sem er spilltari). Fyrsta myndin er af Austurvelli í sólarupprás, Dómkirkjan í forgrunni hægra megin en Lærði skólinn fyrir miðju bakatil. Næsta mynd er líklega þekktasta mynd sem til er af Læknum, séð til norðurs að vetrarlagi, danskir fánar blakta hvarvetna við hún (til er sambærileg ljósmynd eftir Sigfús Eymundsson, vafalítið notaði Jón hana að fyrirmynd). Þriðju myndina þykir mér vænst um því hún hékk á gangi Öldugötunnar meðan ég bjó þar. Þar er horft frá Austurstræti upp Bankastræti, Innréttingahúsið á hægri hönd og Hollenska myllan trónir hér um bil þar sem Caruso stendur nú. Fjórða myndin er tilkomumest, ljóslifandi málverk af Bankastræti séðu til vesturs, elsta steinhús Reykjavíkur sem gjarnan er nefnt Stella í höfuðið á versluninni sést (þar bjó Jón einmitt), en hin húsin eru ekki lengur til. Þá sést Útvegsbankahúsið við nokkuð torkennilegt Lækjartorg, en nú er þar Héraðsdómur.

Þessar myndir prýða nú veggina í herberginu mínu, og þótt fyrr hefði verið.

Kisan mín er svo veraldarvön að hún nær skottinu sínu í sérhvert sinn, en treinar sér leikinn og sleppir því jafnharðan aftur.

Sjálfur er ég ekki meiri heimsborgari en það að ég var nærri genginn í veg fyrir bíl þegar ég hélt ég væri á grænu. Það var í janúar.

Í gærkvöldi tók ég frárein uppi í Ártúnsholti á leið í Árbæ og uppgötvaði þá til furðu minnar að rampurinn var horfinn og að ég stefndi beinustu leið í Mosfellsbæ. Það var örskotsstundu áður en ég keyrði upp téðan ramp.

Það var þá sem mér varð ljóst að það þýddi ekki að bíða lengur með að fara í sjónmælingu.

Í fyrsta tíma í janúar lýsti Gottskálk Þór Jensson, kennari minn í bókmenntasögu, því yfir að hann tæki ekki í mál að lesa yfir ritgerðir þar sem enskar útgáfur nafna væru notaðar þegar fullkomlega góðar íslenskar útgáfur væru til. Ég var hjartanlega sammála honum þar til ég komst að því hvað „góðar íslenskar útgáfur“ þýddi. Það er semsé bannað að segja Ovid og Virgil, þess í stað á að segja Óvíð og Virgill. Ég sé ekki muninn.

Það var ekki Dædal sem smíðaði völundarhúsið, heldur Daídalos, og sonur hans hét Íkaros en ekki Íkar. Sömuleiðis hétu stofnendur Rómar ekki Róm og Rem, heldur Rómúlus og Remus, Brútus hét ekki Brút og Ágústus keisari hét ekki Ágúst. Ég veit ekki betur en Gottskálk segi Ödípús en ekki Ödíp. Þess vegna finnst mér fáránlegt að segja Óvíð en ekki Óvidíus, Virgill en ekki Virgilíus. Þessar tilteknu íslensku útgáfur eru nefnilega lítið annað en illa dulbúnar umritanir á þeim ensku, og þá finnst mér betra að nota latneskar útgáfur.

Skemmtilegar undantekningar eru þó til eins og til dæmis Ódysseifur og Orfeifur, en það er ansi erfitt að eiga að vera samkvæmur sjálfum sér hérna. Sjálfur segi ég iðulega Orfeus en konu hans nefni ég Evridís. En rithátturinn Óvíð þykir mér alveg sérlega ótækur viðbjóður og ég mun seint tileinka mér hann.

Talandi um banka, þá er hér ókeypis hugmynd: Að þjónustuver banka og kreditkortafyrirtækja bjóði ferðalöngum erlendis upp á þjónustu gegnum skype. Nema fjármálafyrirtækin eigi í samráði við fjarskiptafyrirtækin um að gera það ekki, þá myndi ég skilja hvers vegna þeim þætti það ófýsilegur kostur.

Í gær hringdi ég í bankann og bað um hærri yfirdrátt. Eftir vinnu kom ég svo við á bensínstöð, en tortrygginn að vanda reyndi ég fyrst heimildina áður en ég dældi. Eins gott líka.

Í dag hringdi ég í bankann og ítrekaði beiðnina. Mér var sagt hún væri komin. Eftir lokun bankans að sjálfsögðu dröslaði ég mér í búðina. Engin heimild.

Á morgun fer ég í bankann.

Mér hefur loksins tekist að brugga mér marokkóte svo líkist frummyndinni. Í litla teketilinn frá mömmu set ég um fjórar alltof fullar teskeiðar af strásykri, svo set ég álíka jafnt magn af tei í síuna. Sykurinn bráðnar nær samstundis í vatnið áður en yfirborðið nær upp að síunni. Tvöfalt mall, svona í einhverjum skilningi, eins og þeir gera þar syðra þó með ólíkum áhöldum sé.

Annars er útlit fyrir að kommentakerfið loki á næstunni, eins og ég jafnan geri þegar ég er farinn að blogga fyrir viðbrögð og ekki fyrir sjálfan mig. Auk þess hefur nokkuð borið á þeim misskilningi að það sem standi á þessari síðu sé satt, eða að það standi í einhverjum skilningi fyrir mig. Það er ekki rétt nema að takmörkuðu leyti. Ég skrifa vissulega hérna, en leiðin frá skrifara til viðtakenda er alltof löng til að hægt sé að halda öðru fram en að þessi síða gefi aðeins bjagaða mynd af mér, og að sannleikurinn brenglist á leiðinni, og þá á ég ekki endilega við það sem er hrein og klár lygi frá hendi höfundar til að byrja með (þú last rétt). Þá er ekki endilega víst að hlutirnir séu orðaðir nógu nákvæmlega til að þeir skiljist eins og þeim var ætlað.

Að því sögðu lýsi ég yfir að hvítu kornin berjast nú við einhvern flensudjöful, og er von mín að þau sigri. Sú ákvörðun mín að hætta að gefa þeim eins mikið að drekka ætti að veita þeim meiri styrk til þess arna en ella. Og til vitnisburðar um hversu seinn ég ávallt er á ferðinni, þá er bókin Níu þjófalyklar ansi hreint vel heppnuð og fær meðmæli síðuhaldara (munið lygina, og trúið aðeins því sem treystandi er á).

Litla kynjafræðingnum innra með mér finnst það merkingarbært að konur og bekkir til bleyjuskipta deili jafnan salernum með hreyfihömluðum.

Raunar hefur mér lengi þótt þessi kynjaaðgreining á salernum vera blátt áfram fáránleg. Eða allt þar til einhver rökfræðisnillingurinn sagði mér að konu hefði verið nauðgað af útlendingum á salerni skemmtistaðar af því þar skorti aðgreiningu. Já, einmitt þess vegna. En nú skynja ég semsagt mikilvægi þessarar hófsömu aðskilnaðarstefnu.

~

Ég hef mikið pönkast út í nauðgun Sjálfstæðisflokks á strætókerfinu. Í gær ákvað ég ólíkt mér skynsamari Íslendingum að fara eftir tilmælum lögreglu og taka þess heldur strætó í vinnuna en færa bílinn. Að undanskilinni kortérsbið í Firði (stöðluð bið milli vagna á stofnleið, ég semsé rétt missti af þeim á undan) tók það mig hálftíma samanlagt að taka vagn 1 upp í Kringlu og vagn 14 þaðan í Skeiðarvoginn. Þetta hljómar nú eitthvað lygilega, en satt er það. Þrátt fyrir þetta er næsta ómögulegt að taka leið 14 neðan af Mýrargötu upp á Langholtsveg á laugardegi á skemmri tíma en klukkustund.

Svo vill til að ég hef saknað strætó síðan ég eignaðist Ölduna mína, og mér hrútleiðist orðið að keyra. Finnst það helvítis böl að þurfa að hjakka þennan andskota upp á hvern einasta grábölvaðan dag. Þannig að ég tók strætó aftur í morgun, í þetta sinn tók það nákvæmlega hálftíma - aftur eftir kortérsbið - að komast upp í Háskóla. Þaðan tek ég leið 14 á eftir, og að fenginni reynslu veit ég að það tekur ekki skemmri tíma. Síðan nýja kerfið var tekið upp og tvisturinn gamli myrtur er nálægt búið að skera alveg á samgöngur í Vogana. Þetta náttúrlega gengur ekki, og þar fyrir utan finnst mér fáránlegt að ekki sé hægt að komast í IKEA beint frá Hlemmi. Til þess þarf að taka ásinn hinar skringilegustu krókaleiðir niður í Fjörð og annan vagn þaðan aftur í Garðabæinn.

Ef „nýja“ meirihlutanum þóknast það gustukaverk að bæta úr almenningssamgöngum borgarinnar er ég enn með nokkrar tillögur til viðbótar:

1. Allir vagnar utan stofnleiða gangi aftur á 20 mínútna fresti, morguns sem kvölds.
2. Stofnleiðir gangi til tvö að nóttu á virkum dögum, á klukkutíma fresti eftir miðnætti. Aðrar leiðir til eitt eftir sömu reglu.
3. Vagnar gangi sunnudagsmorgna sem aðra.
4. Sjálfstæðisflokkurinn hætti að djöflast endalaust í helvítis leiðakortunum og færi inn tímaáætlanir fyrir alla áfangastaði.
5. Leiðabókin verði ókeypis.