Þessa fegurð fékk ég senda nú í morgun. Finnst ég betri maður eftir á.
Afsakið annars allt málfræðibrjálæðið síðustu daga. Merkilegt samt hvernig allir virðast hafa áhuga á málfari en færri á málfræði. Held að fólk hafi almennt meiri áhuga á að stýra hvernig fólk talar en að vita af hverju það talar eins og það gerir.
Flest jól bíða unglingar milli vonar og ótta um að sjá glitta í bók eftir Þorgrím Þráinsson í innkaupapokum mæðra sinna. Þessi jól er það öðruvísi.
Setning: Það var hringt í mig.
Svar: Ég myndi frekar segja t.d. ég fékk símtal.
Viðbót
Af hverju myndi nemandi á framhaldsskólastigi svara svona í könnun?
Fyrir sjö árum rannsakaði Sigríður Sigurjóns málnotkun gagnfræðaskólanema um allt land í leit að nokkru sem kallað hefur verið nýja þolmyndin (dæmi: það var bara hrint mér á leiðinni í skólann). Niðurstöðurnar birtust í Íslensku máli og almennri málfræði 2002 og svo virðist vera sem ýmsum hafi runnið kalt vatn milli skinns og hörunds því markvisst var tekið til við að útrýma þessari málvenju. Það árið voru krakkar fæddir 1988 að byrja í áttunda bekk.
Kannanir okkar sem að spurningalistanum stöndum taka ekki til nýju þolmyndarinnar þótt þar sé spurt um hana. Þar má finna setningar eins og það var lamið e-n, það var hrint e-m o.s.frv., þar sem notað er óákveðna frumlagið það svo þolandi verði í andlagssæti. Þolmyndin er „ný“ af því einfaldari setningar á borð við ég var laminn eða mér var hrint, eins og hefð er fyrir að segja, standa einnig í þolmynd. Setningin það var hringt í mig telst hins vegar ekki til nýrrar þolmyndar, þess vegna slæddist hún með á spurningalistann, bara í gamni. Það er ekki hægt að segja ég var hringdur í merkingunni það var hringt í mig.
Krakkar fæddir 1988 eru á síðasta ári í framhaldsskóla núna. Ég er með 189 útfyllt svarblöð frá krökkum fæddum 1992 til 1988. Og ég þori varla að kíkja eftir þessu.
Ég sakna ályktandi tölfræði. Slíkt gæfi miður litlar upplýsingar í minni rannsókn. Hvernig stendur eiginlega á því að fólk virðist margt hvert hafa gagnverkandi reglur í málvitund sinni? Er verið að krukka of mikið í skólakrökkum? Er fólk hætt að tala af ótta við að vera leiðrétt?
Bók Wurzels sem vísað er í hér að neðan geta áhugasamir skoðað hér. Áhugasamur sem ég er þá vantar einmitt þær síður í sýnishorn bókarinnar sem ég þarf mest á að halda! Og bókin er hvergi til á landinu nema að því er virðist í bókaskápum málfræðinga. Ég dey.
Til að svara þessari spurningu án þess ég þurfi að útskýra það fyrir ólíku fólki oft á dag þá er ég að lesa greinar eins og þessa til að auka skilning minn á viðfangsefni daganna:
„Ef unnt er að greina eitthvert mynstur sem talist getur einkennandi fyrir eintölubeygingu íslenskra sagna í germynd ætti það samkvæmt kenningu Wurzels að teljast grunnmynstur eintölubeygingarinnar í germynd. Eðlileiki annarra mynstra ræðst svo af því hve vel þau samræmast grunnmynstrinu; það er hið svokallaða kerfissamræmi. Eftir því sem tiltekið mynstur í eintölubeygingunni er líkara grunnmynstrinu þeim mun eðlilegra telst það og að sama skapi líklegra til að varðveitast í beygingarkerfinu. Á hinn bóginn er hætt við að eintölumynstur sem illa samræmist grunnmynstrinu taki breytingum og verði smám saman líkara grunnmynstrinu eða samhljóma því. þannig má segja að í beygingarkerfinu sé stöðug tilhneiging til að viðhalda kerfissamræmi. Þess væri þá að vænta miðað við þessa kenningu Wurzels að umræddar breytingar á eintölubeygingu sagnarinnar vilja væru ekki einföldun beygingarinnar einungis einföldunarinnar vegna, heldur breytingar sem færðu beyginguna í eðlilegra mynstur; slík breyting gæti vitaskuld falið í sér einföldun þó að hún þyrfti ekki að gera það.“
- Haraldur Bernharðsson. Ég er, ég vill og ég fær, bls. 74. Íslenskt mál og almenn málfræði, 27. árg. Íslenska málfræðifélagið, Reykjavík, 2005.
Ef ykkur fannst þetta ekki áhugavert getiði semsé sleppt því að spyrja í framtíðinni. Ef ykkur á hinn bóginn fannst þetta áhugavert er ykkur líklega ekki viðbjargandi. Eina ráðið við því er að skrá sig í íslenskunám.
Af því bráðum fer í hönd hátíð einhleypra og ég geri í því að vera almennt bitur og leiðinlegur milli þess sem ég er fáránlega töff og stýri vinsælasta bókmenntaþætti landsins ætla ég að tilnefna Ruby’s Arms sem jólalagið í ár (eins og þið sjáið hef ég líka útrýmt kommunni, [úps] megi hún brenna í helvíti). Þannig að þessi jól meðan ég sit yfir einhverri kellingamynd með bjór í annarri og typpið í hinni og grenja úr mér augun getið þið notið samvistanna hvort við annað og hlustað á þetta lag til að minna ykkur á að til er ógæfusamara fólk. Til þess eru jú jólin. Segið svo að ég sé ekki rómantískur.
I will leave behind all of my clothes
I wore when I was with you
All I need’s my railroad boots
And my leather jacket
As I say goodbye to Ruby’s arms
Although my heart is breaking
I will steal away out through your blinds
For soon you will be wakingThe morning light has washed your face
And everything is turning blue now
Hold on to your pillow case
There’s nothing I can do now
As I say goodbye to Ruby’s arms
You’ll find another soldier
And I swear to God by Christmas time
There’ll be someone else to hold youThe only thing I’m taking is
The scarf off of your clothesline
I’ll hurry past your chest of drawers
And your broken wind chimes
As I say goodbye I’ll say goodbye
Say goodbye to Ruby’s armsI’ll feel my way down the darkened hall
And out into the morning
The hobos at the freight yards
Have kept their fires burning
Jesus Christ
This goddamn rain
Will someone put me on a train
I’ll never kiss your lips again
Or break your heart
As I say goodbye I’ll say goodbye
Say goodbye to Ruby’s arms.
- Tom Waits.
Ef stuttbuxnaklæddur Guðni Ágústsson getur ekki hitt Kastró yfir mojito til að ræða íslensku sauðkindina án þess að ógna heimsfriðinum óar mér við því hvað hann gæti gert af sér í Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Því er líklega best að bíða með öll slík áform uns heimurinn er fyllilega búinn undir pólitískan slagkraft Íslendinga.
Án þess ég sé tiltakanlega feitur er ég orðinn meistari í að rífa fötin mín í strimla við ekki merkilegri íþróttaiðkun en að hagræða lestrarstellingunni.
Síðasta vor klæddi ég mig í peysu utan yfir skyrtu og reif saum upp eftir henni endilangri. Þegar ég fór aftur úr peysunni reif ég svo aðra ermi skyrtunnar. Er svo nískur að ég hef ætlað að fá einhvern til að bæta skyrtuna síðan.
Í gærkvöldi losaði ég um hnapp á annarri skyrtu. Hef ekki séð hann síðan. Svo rétt áðan heyrðist dularfullt hljóð undan peysunni minni þegar ég settist upp og ég þori ekki að kanna hverju þessi sama skyrta kann að hafa tekið upp á þarna undir.
Rétt eins og hinir syndlausu sjást ekki í IKEA hefnist manni líklega fyrir að versla við Dressmann. Þá má einu gilda hvernig útsöluhyski á borð við sjálfan mig er vaxið. Við erum öll andlega feitlagin eftir sem áður.
Aldrei fór það ekki svo að mér tækist að vakna klukkan sjö eftir fjögurra tíma svefn, vera á undan umferðinni í skólann og ná að mæta fyrstur allra í fyrsta tíma eftir viðkomu á kaffistofunni í Odda. Þetta gat ég.
Minnir á gömlu góðu dagana þegar ég reykti einn og hálfan pakka af sígarettum á dag ofan í sjöþúsund kaffibolla (leitið að bloggarafugl) og gleymdi að sofa svo dægrum skipti. Með öðrum orðum þau ár sem ég var duglegur í námi. Hve langt mér finnst síðan.
Fátt mun ungum manni hollara en láta letina lönd og leið og drífa sig út í hinn stærri heim að gera rannsókn. Hef troðið fætinum inn hjá einum skóla og vantar annan, en það er í vinnslu. Rannsóknir eru skemmtilegar.
Því miður hef ég ekki staðið mig sem skyldi á þessari önn. Eins og staðan er mun allur tími minn fara í rannsóknina sem annars hefði farið í að læra hljóðskiptaraðir og greiningarlíkön. Guð hvað ég er feginn, á furðulegan verðandi-étinn-lifandi-af-bankanum hátt. Sýnir að hamingja er óháð peningum.
Nei, annars. Það gerir það ekki.
Ég er með afskaplega fínan teljara á þessari síðu, á stundum mætti segja hann vandræðalega góðan (hann nær öllum tenglum nema af MSN, já líka úr pósthólfum). Og þar sem ég annars veit ekki hvernig ég á að koma orðum að því þá segi ég bara sem er, að ég vona að Þórunn Hrefna hafi haft gaman að Garðskálanum, og ennfremur að hún haldi áfram að fylgjast með framleiðslunni. Þá er henni sérstaklega bent á heimasíðu Garðskálans og þeim tilvitnunum sem þar er að finna. Og auðvitað, þar sem ég er afar kurteis maður og yfirleitt óframhleypinn - án þess ég vilji ýta á nokkurn um neitt - þá yrði okkur mikill heiður í ummælum frá Þórunni Hrefnu til að setja á síðuna.
avs1 [hjá] hi.is
Þriðji þáttur Garðskálans er kominn! Húrra! Í þessum þætti tókum við Jón fyrir póstmódernisma. Nokkur bið varð á vinnslu þáttar vegna slagsmála sem fylgdu í kjölfar upptaka (og á meðan). En hann hefur nú loks verið sendur út.
Bókmenntafræðingurinn knái (og ekkisens blaðasnápurinn sem aldrei sér Rassopúlos í friði), Ásgeir H Ingólfsson, var meðal tilraunaáhorfenda. Hann hafði eftirfarandi að segja um þáttinn:
Annar hefur ferðast um gervalla heimsbyggðina sem fréttamaður án þess að skrifa einn einasta staf, hinn hefur þvælst með stærstan hluta ferðarinnar með viskíflösku og kaskeyti sér til sáluhjálpar. En eftir að þeir uppgötvuðu smávindla Faraós og töfraraunsæi Alcazars hershöfðingja varð ekki aftur snúið og þeir fluttu af Myllusetri á skuggalegan bar á Íslandi (sjá Dularfullu stjörnuna).
Sjáið Tinna reykja sig í hel á mettíma, sjáið svipinn á Kolbeini kafteini á meðan Tobbi gamnar sér á löppinni á honum. Sjáið þá takast á við Kolbrúnu Bergþórs, Egil Helga og tíu litla negrastráka. Sjáið Tinna og Kolbein kaftein ræða bókmenntir í Garðskálanum þar sem Arngrímur Vídalín, öðru nafni Furðufíllinn Elmar, og Jón Örn Loðmfjörð, öðru nafni Curly Sue, bróðir minn í tourettes, fara á kostum!
Annars virðist mér Stína frænka, eitursvöl sem endranær, hafa óbeint ljóstrað upp umfjöllunarefni næsta Garðskála í DV í dag. Þeir sem vilja halda í spennuna forðist snepilinn. Þeir sem á hinn bóginn vilja njóta persónutöfra frænku minnar og annarra andans manna, kíki í blaðið.
Smellist og horfist:
Ég vek athygli á að Bókmenntaþátturinn Garðskálinn (smellið á tengilinn) hefur eignast sína eigin heimasíðu sem finna má í tenglasafni hér efst hægra megin. Þar má nálgast alla þætti Garðskálans hingað til sem hér eftir. Þar eru einnig tilvitnanir í fólk sem kunni að meta framtakið, allt frá framúrstefnunni í Finnlandi til lífskúnstnera á Spáni.
Næsti þáttur er væntanlegur í loftið annað hvort seint í kvöld eða á morgun. Ekki missa af þessu, fylgist með og skiljið eftir athugasemdir!
Ég elska staðalmyndir. Og ljóðarúnkarar er klárlega orð dagsins.
Ég fékk æðislega yndislega hugmynd svona milli þess sem ég vildi ekki vaka og gat ekki sofnað sem í framkvæmd kemur til með að útvega mér tíma í staðinn fyrir peninga og gera mig fátækari en ella - sem er alltaf gott svo það sé til nokkurs að kvarta, ekki síst á bloggsíðu sem þessari. Blogg eru náttúrlega til þess gerð að beina athygli að sjálfum sér, kvarta og kveina, fá fólk til að vorkenna sér og taka persónuleikapróf á Quizilla.
Hljómar vel þannig að höldum aðeins áfram: Ég hef ekkert við aukatímann að gera nema ef vera vildi að drekka bjór og reykja sígarettur. Skiptin eru að því leytinu til vafasöm að með meiri tíma og minni peninga get ég drukkið færri bjóra og reykt færri sígarettur en ella per hvað sem er, til dæmis klukkutíma. Meiri tími til að gera minna. Æ, kannski er það bara fínt. Ég ráðfæri mig við bankann á morgun um hvernig best sé að skipta greiðslum út næstu önn.
Og nei ég er ekki hættur. Ég hef hinsvegar komist að því að það er leið undan öllu. Finnst best að lifa lífinu þannig að það valdi mér sem minnstum óþægindum. Og hver veit, kannski vinn ég í lottóinu á endanum og verð nógu ríkur til að kaupa mér svona. Miklu heldur gerði ég það en fá mér aðra eyju í laginu eins og Ísland. Eiginlega furðulegt að Íslendingar hafi ekki sjálfir fengið þá hugmynd fyrstir.
Mér finnst ekki skemmtileg þessi örfáu skipti sem ég rýf siðferðismúrinn í vinnunni.
Alstaðar kringum mig hlutir sem ég vil ekki sjá þessa dagana.
Ég velti því stundum fyrir mér þegar ég heyri rithöfunda ræða bækur sínar hvort þeir hafi nokkra hugmynd um hvað þeir voru að skrifa.
Ef hún amma mín hefði séð mig svona líka huggulegan og heimilislegan að prófa nýja vöfflujárnið frá vinnufélögunum, mælandi út deigið með bjórglasi. Mér fannst það liggja beint við, ef mæla þarf fimm desilítra af vatni þá er bjórglas langhentugast, og í raun alveg sjálfstæð mælieining. Á meðan þessi orð eru rituð mallar kaffið á könnunni og mér líður eins og furðulegri blöndu af ömmu minni og afa. Kannski ekki síst vegna þess að á eftir sæki ég bóheminn minn í hreinsun eftir að hann endaði með dularfullum hætti í salernisskál.
Svo áðan er ég fór út í köflótta jakkanum mínum með burberrytrefilinn að kaupa vöffludeig með tilheyrandi rabarbarasultu og rjóma (kannski ég gerist róttækur og geymi kandísmola í krukku við hliðina á koníaksflöskunni uppi í skáp) varð ég var við undarlega bréfsendingu í póstkassanum mínum. Í umslaginu var níu tommu nagli, utan á því letrað tryllingslegum stöfum „Á föstudaginn!!!“. Hefði ég ekki slysast til að horfa á sjónvarp í fyrradag og séð áþekka auglýsingu hefði ég sjálfsagt aldrei hætt mér út í búðina. Heldur haldið mig heima í prjónavestinu á lopainniskónum og fussað og sveiað þessari ungu kynslóð sem aldrei getur séð sér eldra og settlegra fólk í friði.
