Bloggið um veginn

Garðskálinn er kominn til að vera, við Jón Örn höfum samstillt huga okkar að því marki að fegra grunngildi íslensks bókmenntasamfélags, að hífa upp fagurfræðina, að bjarga samfélaginu gegnum listfengi! En umfram allt, að vera bóhem.

Þátturinn hefur nú gengið í langt á eina viku við töluverðar vinsældir allra áhorfenda, og því kynnum við með stolti þátt númer tvö. Umræðuefnið að þessu sinni er súr realismi, auk hins hefðbundna uppáhalds þematengda ljóði þáttastjórnenda. Nýr dagskrárliður að þessu sinni er skáld vikunnar, sem að þessu sinni er Johnny Triumph, og verður sérstaklega litið til nýútkominnar ljóðabókar hans, sem ég man ekki alveg hvað heitir.

Arngrímur og Jón Örn ræða framúrstefnu í nýjum næstum því vikulegum bókmenntaþætti í miðju iðandi menningar á Hressingarskálanum. Hafið puttann á púlsinum og fylgist með!

Titill þessarar færslu er til heiðurs Sigurði Pálssyni sem var svo huggulegur að deila með mér bensínstöð nú í morgun. Hann stakk líka upp á þessum titli þegar hann sá að ég var orðinn stoltur eigandi minnar fyrstu sköfu.

Á annarri bensínstöð hafði ég séð þá furðu gerast að biðröðin útaf planinu beit í halann á röðinni inná planið einsog hysterískur jörmungandur. Engin furða að hún komst ekkert áfram. Líklega allir að kaupa sköfur.

Svo þegar ég renn á háskólaplanið sé ég að það er búið að spreyja „Tittlingar námu völd!“ eftir endilöngum Odda. Sama bylting og þegar Gervimaður Evrópa tók yfir sæti rektors, eða ný? Gildir einu, ljóðið er komið til að vera, og þótt fyrsta skafa vetrar ylji kannski ekkert sérstaklega, þá skefur hún fjandi vel.

Hvernir er það annars, er ekki fjandi barnalegt að röfla yfir endurútgáfu vafasamra tuttugustu aldar bókmennta á sama tíma og tvö- til þrjúþúsund ára gömul skræða sem inniheldur vægast sagt trénuð viðhorf, sem haldið er að börnum, er endurútgefin í n-ta sinn?

Birtist grein eftir mig á Egginni sem ég var orðinn langþreyttur á að bíða eftir að birtist á Kistunni. Ég skrifaði hana 12. október, þ.e. daginn sem stjórnarskipti urðu í borginni. Finnst mikilvægt að það komi fram.

Hugsið ykkur frið eftir að ég er fallinn frá úr kvefi og hálsbólgu.

Það er merkilegt orðið á manni ástandið þegar maður getur búist við því að vera löðrandi í eigin blóði á einu augnabliki, tölva, skyrta og trefill. Blessunarlega fór lítið í rúmið.

Eftir fremur máttlausa tilraun til að þrífa mig og spýta í vaskinn líður mér skyndilega ekki svo vel.

Fór utan veikur, kom aftur frískur. Vaknaði veikur aftur, veikari en fyrr, sýnist stærri og stærri bitar úr nefinu fylgja með í hvert bréfsnifsi. Það er eitthvað við loftslagið hérna. Ég er veikur allan ársins hring nema rétt á meðan ég skrepp til útlanda. Ó, linið þjáningar mínar með koníaki á köldum aftni.

Á Íslandi um helgar eru allir leigubílar fráteknir fyrir fullt fólk, en í Piacenza er þessu öðruvísi farið. Þar eru allir leigubílar fráteknir fyrir mílanskar mellur sem þangað berast með lestum til ýmissra gagnlegra nota (það er ekki sama, Via Appia eða Via Roma). Af þeim sökum mátti fyrir rúmri viku sjá ungan Íslending dragnast sjálfur með töskur sínar eftir illa upplýstum steingötum miðbæjar um nótt.

Sértu spurður hvað viðgengst í nágrenni lestarstöðvarinnar viltu svara sem fæstu í von um að bærinn glati ekki sakleysinu, bær þar sem mokað er yfir uppáhaldsleikvöllinn þinn svo menn hætti að selja sprautur þar, sama leikvöll og deildi almenningsgarði með glæpaklíkum og beittum ágreiningsmeðulum þeirra á næturna, sömu slagsmálum og lögreglan vaktar en ver ekki almenning gegn. Sértu spurður hvað viðgengst í nágrenni lestarstöðvarinnar máttu brosa og benda á að Milano Centrale er aðeins hársbreidd í burtu, ef líki þér ekki bærinn. Og fyllast stolti yfir mætti mannfæðarinnar, meðan Milano er milljónaborg og því hlutfallslega ba(r)nvænni. Gleymum ekki sígaununum, sértu spurður hvað viðgengst. Haltu þig annars heima, það gera allir hinir.

Líklega ertu ekki einn um að finnast tortryggilegt að illa klæddir blökkumenn selji kvenmannstöskur í göngugötunni. Já, það eru rasistar líka á Ítalíu.

Sértu ekki viss um að þú sért á réttum stað geturðu hughreyst þig við að Emil er alltaf handan við hornið með ráð við öllu hugarangri í formi alvöru kjötborðs og Birra Moretti á hálfa evru stykkið, já, jafnvel þótt til sé betri bjór. Og tak þinn bakpoka, maður! Fylltu hann af Moretti, salami, proschiutto og brauði; hjólaðu í almenningsgarðinn og skoðaðu hryðjuverk næturinnar, leggstu á hauginn miðjan þar sem leikvöllurinn var, segðu rónum að fokka sér ef þeir tala við þig því einum fylgir annar sem jafnan er með langa fingur. Drekktu bjórinn, fáðu þér pínu brauð á skinkuna og slafraðu í þig. Mundu að skinka er ekki sama og íslenski óþverrinn.

Loks: hjólaðu inní trjágöngin við göngugötuna (sjálfsmynd á ferð spillir ekki), dragðu fram blað og blýant, plantaðu þér framan við rónann sem sefur á bekknum. Skrifaðu bréf heim. Gegnum mistur verksmiðjanna skín sólin sjálf og fuglarnir syngja skærar en nokkru sinni fyrr, jafnvel þótt þú heyrir það ekki. Fegurðin er þeim mun meiri nú þegar þú hefur séð það ljóta. Njóttu hennar og opnaðu síðasta bjórinn. En umfram allt: gættu þín á íkornunum, fáðu ekki slíkan í andlitið ellegar sérðu eftir því. Gætir allteins gengið Via Roma í nasistabúningi. Daginn má fullkomna með kaffibolla á Piazza Duomo og ef vel er að gætt má ef til vill heyra organista dómkirkjunnar æfa fingurna fyrir barmafulla dagskrá helgarinnar.

Hér verður aðeins bloggað í stuttum athugasemdum á næstunni. Ég hef ekki sofið í einn og hálfan sólarhring.

Í gærkvöldi var ég nokkuð viss um að „Venezia 1000 m.“ þýddi að ég hefði álpast upp í vitlausa rútu. Líklega var átt við afleggjarann en ekki borgina.

Hvert sem leiðin lá var ég allavega sloppinn. Ribbalda þekki maður á stingandi augnaráði og öróttu andliti. „No, no, no! Mi dispiace. Ciao, no, mi dispiace!“ kemur manni ótrúlegar vegalengdir frá hnífsblaðinu. Umfram allt: ekki stoppa. Og hafðu á hreinu hvert þú ert að fara.

Milano er ekki borg heldur stórt, stórt slys. Félagsfræðitilraun sem mistókst. Bergamo er ekki ein borg heldur tvær. Klofin eins og ég.

Mikið hata ég Stansted.

Hér er stórfurðulegt að vera. Stórfurðulegt. Er á leiðinni á djammið (eða það held ég …) með Riccardo Anselmi. Það eitt og sér er eins furðulegt og það verður. Vegna samgönguörðugleika neyðist ég til að fara fyrr en áætlað var og hanga í Bergamo heilan dag að drekka caffe corretto og þykjast skrifa nýjasta kafla íslenskrar bókmenntasögu á straumlausa fartölvuna.

Myndin er af Piazza Cavalli þar sem ég sit núna á Caffé Ramenzoni og pára þessa þvælu. Veit ekki hvaðan ég fæ internetið, maður virðist aðeins geta stolið því úr heimahúsum hér um slóðir. Auk þess virðist mér ég vera eini gaurinn sem borgar strætófargjaldið. Hostelið er hryllingur (þeir skófla nýjum gaurum inná herbergi til mín daglega), maturinn er ágætur (át hrossakássu í gær) og fólkið fremur jarðbundið. Margt hefur breyst, Riccardo segir mér að KB-heilkennið sé alveg jafn ráðandi hér og á Íslandi. Sést líka á gulslifsuðu smjörkúkunum sem ganga göturnar á daginn. Þeir sjást blessunarlega ekki á næturna, kannski ekki síst þeirra vegna.

Hér talar enginn ensku. Sem er gott. Kannski ég komi ekkert aftur, get tekið lestina til Flórens hvenær sem mér sýnist …

Þá er Nýhilhátíðin afstaðin, ef ég þyrfti ekki að pakka og klára verkefni fyrir skólann væri ég hins vegar á leiðinni til Stokkseyrar í fáránlega fínan mat með restinni af liðinu. En það er svo sem nóg af slíkri bóhemíu á Ítalíu.

Yfir helgina hef ég eignast nokkrar nýjar bækur sem ég get glaður tekið með mér til fyrirheitna landsins, þá ekki síst blótgælur frænku minnar og Wide Sleep For Lepidopterists eftir Angelu Rawlings.

Mikið óskaplega er ég ánægður með helgina, og mikið óskaplega hlakka ég til að yfirgefa sker og skríl. Þakkir mínar færi ég Viðari Þorsteinssyni og öðrum þeim sem stóðu að hátíðinni fyrir að bjóða mér. Svo og skáldunum öllum, ýmsum og margvíslegum sem þau voru. Ykkur hin sé ég seinna, au revoir!

SMS skilaboð dynja á símanum á ferð minni um Vogana, mér skilst að nærveru minnar sé tafarlaust óskað á MSN. Ég keyri upp að Sólheimasafni, opna tölvuna og nýti mér þráðlaust netsamband. Fáránlegur gjörningur, ég veit.

Í gær bauðst mér hins vegar að láta Breta á sextugsaldri „nudda“ mig fyrir 150 pund, eftir að ég sagði honum að fimmþúsundkall kæmi honum ekki einu sinni með leigubíl í námunda við vændiskonu. Hann semsé hækkaði verðið. Prostitute getur hvort tveggja verið karl eða kona, svo hann gat víst ekki vitað að ég væri að vísa honum á samkeppnisaðila.

Þetta tvennt er alls ótengt en það var punktur með þessu öllu saman. Ég er bara búinn að gleyma hvað það var.

Ég er enn tæplega sofnaður síðan í gær. En góðir hlutir eiga til að koma á fáránlegustu stundum, og þannig fékk ég hugljómun alltof snemma í morgun sem gerir mér kleift að skrifa alla næstu viku og vonandi margar vikur í kjölfarið.

Ég er þó ekki frá því að ég hafi dottað í örskotsstund og dreymt friðarsúlu Yoko Ono á planinu framan við Þjóðleikhúsið. Nema það sé eldri draumur, svo merkilegur sem hann er að ég skuli muna hann núna.

Litla bróður hent í skólann, Dagur B. í morgunútvarpinu og rúnstykki með rúsínum úr Voru daglega brauði. Ætli sé ekki kominn tími á að leggja sig aðeins fyrir verkefni dagsins.

Ég kenni skammdeginu um eirðarleysið og síþreytuna og er almennt furðulega staddur þykir mér. Ég er ekki alveg klár á hvenær dagurinn hætti að nýtast til verksins. Kannski þegar ég eyddi heilum degi á Bókhlöðunni án þess að gera handtak.

Ég mæli með því við alla að kynna sér hvernig þeir geti átt beinan þátt í að rannsaka lækningu á krabbameini, parkinsons o.fl., án þess að gera neitt. Gunnar J. Briem bendir á forrit sem hægt er að sækja, sem nýtir vinnsluminni sem annars færi forgörðum, til þess að vinna úr gögnum sem það sækir yfir netið. Mér fannst ekki stætt á öðru en að sækja forritið og leggja mitt af mörkum, og ég mælist eindregið til þess að þið gerið það líka.

Þeir sem þekkja mig vita að ég er allajafna afar hófstilltur maður (nema rétt meðan ég er ölvaður). Hins vegar eru nokkur atriði sem fara svo óheyrilega í taugarnar á mér að ég fæ ekki annað af mér en leiðrétta þau.

1. Málfræðingar eru ekki langskólagengnir til að leiðrétta allt sem þú segir. Þá er ekki þar með sagt að þeir geti ekki haft skoðanir á því.

2. Líkt og öll önnur dýr sem á annað borð hafa heila þarf maðurinn á öllu sínu heilabúi að halda; eins gallaðar skepnur og við erum verður seint sagt að rottur hafi það framyfir okkur. Það er ekki til neinn stór, ónotaður hluti af heilanum sem eitt sinn gerði okkur kleift að beita hugsanaflutningi.

3. Fullt tungl hefur engin áhrif á fólk önnur en ímynduð. Þó að sólin lýsi það misvel upp þýðir það ekki að eðliseiginleikar tunglsins breytist við það, auk þess er tunglið alveg jafn nálægt jörðinni samt! Ef tunglið væri slíkur frumkraftur í sjálfu sér hefðu tunglfararnir orðið vitfirrtir löngu áður en þeir lentu.

4. Coreolisáhrifin eru ekki nógu sterk til að hafa áhrif á snúning vatnsins í vaskinum þínum. Þau stýra veðrabrigðum, vindum, öðru ekki. Á sama hátt stýrir aðdráttarafl tunglsins ekki “sjávarföllum líkama þíns” frekar en sólarljós á yfirborði þess stýrir geðsveiflum.

5. Þú ert ekki tvítyngdur þótt þú kunnir annað tungumál.

6. Feng Shui er ekkert meira en innanhússarkitektúr. Það byggir ekki á mörgþúsund ára gömlum lögmálum um vellíðan og andlega spekt.

7. Ínúítar eiga ekki hlutfallslega fleiri orð yfir snjó en aðrir þjóðflokkar. Þeir væru heldur ekkert andlegri þótt svo væri.

8. Grænmetisætur eru ekkert náttúrlegri en aðrir; maðurinn er alæta samkvæmt skilgreiningu. Að gera hundinn þinn að grænmetisætu er svo andskotakornið ekkert annað en viðurstyggilegar og refsiverðar pyntingar.

Amen.

Fleygði kettinum ofan af sænginni eldsnemma í morgun til að:

a) Láta taka mig í gíslingu, stokkhólmseinkennið er raunar víðs fjarri.
b) Setjast inn á bókhlöðu með blóðnasir á þriðja degi, vona að bókavörðurinn sjái ekki dýrðina.
c) Hlusta á regnið og muna ekki af hverju ég kom hingað.

Uppfært kl. 11:37
Kaffið á Hlöðunni er gott sé það drukkið úr frauðplastmáli. Það er í sjálfu sér ástæða til að vera hér. Nýir eigendur, betra kaffi er málsháttur dagsins (novus medicinus …).

Lesning dagsins hljóðar svo upp á vænan skammt af algildismálfræði, sér í lagi poverty of stimulus, sem ég mæli með að flestir kynni sér. Stundum virðast þó Michael Crichton og Indiana Jones mætast í málvísindum og geta af sér furðulegar kenningar utan úr innstu myrkviðum suðuramerískra frumskóga eins og lesa má um hér (efnisgreinin um Pirahã). Tuttugu og eins árs gömul kenning sem enn hefur ekki verið sannreynd með fullnægjandi hætti. Það verður því ekki sagt að fólk standi á öndinni í Árnagarði í bið eftir frekari tíðindum.

Ennfremur þykir mér Sapir-Whorf tilgátan áhugaverð að svo miklu leyti sem ég er ósammála henni, þ.e.: „The hypothesis postulates that a particular language’s nature influences the habitual thought of its speakers. Different language patterns yield different patterns of thought.“ Það þarf ansi sannfærandi röksemdafærslu til að ég kaupi þetta.

Tónlist SigurRósar er sumpart eins og að hlusta á landið sjálft, eins og heiðar og firðir, fjöllin og vötnin. Eða bara eins og að aka um úthverfi í Hafnarfirði og finna álver í því miðju. Í öllu falli er hún óháð utanaðkomandi stemningu, þannig að kannski er það bara öfugt; kannski er Ísland eins og að hlusta á SigurRós. Hvað sem því líður vissi ég undir eins og ég sá þennan trailer síðastliðna verslunarmannahelgi að ég yrði að sjá Heima. Það er ágætt að vera minntur á það stöku sinnum að hér er jú margt fallegt þótt landið sé hrafnfundið (hrafnsetið kannski heldur), og það er í raun alveg magnað að fimm náungum í Álafosskvosinni hafi tekist að glæða það allt nýju lífi.

Fyrsti tíminn í forníslensku í dag fór allur í að skipuleggja, panta og borga fyrir tengiflug frá London til Milano. Ég lendi varla í tímahraki milli véla, því á leiðinni utan þarf ég að bíða í um fjóra tíma en kringum sjö á leiðinni tilbaka (já, ég kem aftur) þótt ég muni það nú ekki upp á hár. Styttri varð biðin ekki.

Hvernig er það annars, eru íslensk flugfélög eitthvað vangefin? Iceland Express rukkar mig 35 þúsund krónur fyrir að fljúga með mig til London og heim aftur, þar af kostaði miðinn utan 10 þúsund en leiðin heim 19 (hvað veldur verðmuninum?).

Hvað kostar svo að fljúga með Ryan Air til Milano og tilbaka? 8000 krónur, með sköttum, sérstakt töskugjald innifalið. Ekki nóg með það heldur greiddi ég aðeins fyrir einn miða, því bakaleiðin kostaði 0.1 sterlingspund fyrir utan skatta. Það er semsé hægt að fljúga ókeypis, en það er eftir sem áður skattskylt. Þannig má í síauknum mæli ferðast vítt og breitt um Evrópu án þess varla að borga neitt að heita megi.

Rúsínan í pylsuendanum er auðvitað sú að á meðan ég flýg fyrir rúm 40 þúsund rukka Flugleiðir 111 þúsund krónur fyrir beint flug til Milano. Þar sem kaffið er það besta sem Milano hefur uppá að bjóða má nefna að Te&Kaffi í Smáralind reynist þrátt fyrir allt vera valkostur við evrópska heimsborg. Með tengifluginu reiknast mér þá til að ég hafi „sparað mér“ heilan fjóshaug af peningum sem nota má til ýmislegra bóhemískra hversdagsverka í stað þess eins að þurfa ekki að skipta um vél í miðri flugleiðamáltíð. Að fordæmi Dr. Gunna leyfi ég mér að segja: OKUR!

Nú verð ég að játa að ég er kominn talsvert utan við efnið, ég ætlaði víst að blogga um tilhlökkun. Hún er mikil, og það er að segja ansi lítið.

að Google Earth instilleraði mig með einhverri bakteríu. Á dagskrá morgundagsins er eftirfarandi: Kaupa flugmiða til Milano.

Fyrir helgi sá ég fyrstu norðurljós vetrarins slæðast fyrir fullt tungl yfir höfninni í Hafnarfirði, þótt þau vörðu nú heldur skammt. Í kuldanum ákvað ég að taka örstuttan göngutúr um smábátahöfnina og komst að raun um að ekki einungis eiga Hafnfirðingar ögn smekklegri tilbrigði við Litla kaffivagninn, heldur er þar einnig að finna sjálfsafgreiðsludælu frá Atlantsolíu - fyrir smábáta.

Annars eyði ég tíma mínum að miklu leyti á Google Earth síðan í gær og líklega frameftir viku. Fann húsið mitt á Via Antonio Emmanueli frá því fyrir sautján árum, Hundaskítstúnið, Sidi’s, hverfisbarinn og hús Ricardos Anselmi við túnið þar sem við lékum okkur. Áhugasömum er bent á að ég bjó til mynd af hverfinu hér.

Get ekki sagt það taki langan tíma að leita uppi fortíð sína með þessum hætti, þó virðist Ricardo ekki búa þar lengur samkvæmt símaskrá Piacenza, og ekkert ættmenna hans heldur. Fyrst það sama er uppi á teningnum hjá Simone Bulla geri ég ráð fyrir að þeir séu ekki skráðir fyrir eigin símanúmerum. Hvernig er það, þarf maður ekki bara að fara að drífa sig heim og hafa uppi á þessu liði?