Bloggið um veginn

Á hverjum degi ek ég Sunset Boulevard Íslands, Reykjavíkurveginn, tvisvar. Það er skárra á morgnana en um eftirmiðdegið, þegar bílalestin getur náð frá Garðabænum uppá Kringlumýrarbraut við brúna. Á brúnni í dag hékk borði sem letrað var á:

Hverra götur?
Okkar götur!

Hvað svo sem það merkir nákvæmlega hlýtur það að vera satt.

Þegar svo bílalestin loks leystist upp á Sunset Boulevard var mig farið að klæja í ódýra DVD-mynd - Þessar 990,- króna útstillingar eru guðsgjöf - svo ég kom við í Firðinum, eina staðnum í Hafnarfirði þar sem mektarmenn og auðnuleysingjar geta komið saman og fagnað gnægtum hins íslenska markaðssamfélags sem jafningjar. Þar varð mér starsýnt inn í Herra Reykjavík á Einar Ágúst með gítar og fólk með freyðivínsglös að gaula “Tell Me Twice”. Eðlilegur dagur í Firðinum býst ég við. Ég gekk þaðan út með ódýrustu jakkaföt sem sögur fara af.

Mér var ekki boðið freyðivín.

Eftir stórfelldar ruslpóstsárásir á vefsvæði Kaninkunnar síðustu vikuna hef ég neyðst til að setja upp síu. Það er skárra en að eyða milli fimmhundruð og þúsund tilboðum um ókeypis barnaklám og læknadóp á dag.

Goðafræði Snorra-Eddu lauk ég á örfáum dögum og tryggði mér fimm einingar til viðbótar. Get ekki sagt að ég mæli með því. Fyrir vikið er ég þó orðinn forvitinn um hvort mögulegt sé að ljúka öllum einingum til BA-prófs á einu sumri.

Tilvitnun dagsins er úr Ynglinga sögu:

Óðinn átti tvá bræðr. Hét annarr Vé, en annarr Vílir. Þeir bræðr hans stýrðu ríkinu, þá er hann var í brottu. Þat var eitt sinn, þá er Óðinn var farinn langt í brot ok hafði lengi dvalzk, at Ásum þótti örvænt hans heim. Þá tóku bræðr hans at skipta arfi hans, en konu hans, Frigg, gengu þeir báðir at eiga. En litlu síðar kom Óðinn heim. Tók hann þá við konu sinni.

… Thór rode in a chariot drawn by goats. In the Húsdrápa (str. 3) he was called hafra njótr (user of goats), and in the Hymiskviða (str. 31) he is the hafra dróttinn (lord of goats).

- E. O. G. Turville-Petre, Myth and Religion of the North.

Eigandi að áþekku hljóðfæri. Síðan í dag.

Hlakka ekki til að flytja það í framtíðinni, onei.

Á næstu dögum hyggst ég setja met í kokhreysti við Háskóla Íslands og klára fimm eininga áfanga á níu dögum. Það verður því lítið um fína drætti hér á næstunni.

Ef einhver hefur þegar gert betur ætti viðkomandi ekkert að vera að stæra sig af því, nema argúmentið sé að ljótasti maðurinn í Guinnessbókinni sé jafnframt sá stoltasti.

Skálda- og útgáfufélagið Nykur efnir til upplestrar á Menningarnótt, þann 18. ágúst næstkomandi. Meðal annars mun Sigurlín Bjarney Gísladóttir lesa uppúr nýútkominni bók sinni, Fjallvegum í Reykjavík, sem þegar hefur hlotið góða dóma. Auk hennar munu ýmis skáld, yngri sem eldri, lesa uppúr verkum sínum, jafnt ljóð sem prósa.

Nánari upplýsingar má nálgast hér:
http://blog.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=116107008&blogID=299468423

Utan við Glæsibæ í dag sat engin smásmíði af sjálfumglottandi leigubílstjóra í bílnum sínum teljandi seðil eftir peningaseðil af þvílíkri áfergju að sleftaumarnir blettuðu skyrtuna hans, nema hafi það verið grísafeitispakkinn sem sprakk innaná brjóstvasanum þegar hann hagræddi sér í sætinu við talninguna. Sterkari birtingarmyndir siðleysis eru fásénar meðal almennings.

Ekki eru þó allir leigubílstjórar jafn ógeðfelldir, a.m.k. ekki sá sem bauð mér ókeypis far í gærmorgun þegar ég hafði gengið heim á leið neðan úr miðbæ uppí Garðabæ, af einskæru óþoli eftir leiðinlegasta fyllerí í manna minnum. Skrifast það ekki síður á félagsskapinn en sjálfan mig. Bílstjórinn var þó hinn almennilegasti og ráðlagði mér að slaufa hattinum næst þegar ég áræddi að ganga þessa leið, því enginn stoppaði fyrir efnuðu fólki.

Nú eru aðeins níu ár þartil framsóknarmenn einir fagna hundrað ára afmæli flokks síns, og er ekki seinna vænna að menn fari að huga að útgáfu afmælisrits af því tilefni. Titill slíkra rita er ekki síst mikilvægur þarsem hlutverk hans er að lýsa eðli og afrekum flokksins með fáum orðum en meitluðum, svo ekki fari milli mála hverslags verk er þar á ferðinni. Hundrað ára meinsemd væri til dæmis ágætis titill.

Nokkurnveginn svona lítur hún út, Aldamótabíllinn Dísa, sem nú sinnir því hlutverki að ferja mig yfir dauðafljót Íslands, Garðabæinn, á leið minni til vinnu. En karlmenn eiga kvenkyns bíla, svo eðli málsins samkvæmt gat bifreiðin ekki heitið Karon.

Númeraplatan er SI x, þarsem SI stendur fyrir Sovét Ísland og talan fyrir þann fjölda öreiga sem þarf til að bylta íslensku ríkisstjórninni. Eða svo tel ég mér trú um og hef ég það sem sannara reynist þegar byltingin er gengin um garð. Bifreiðin er þannig hvorki karl né krati.

Fyrst ég hef nú kynnt nýjustu viðbótina við fátæklegar eigur mínar get ég sagt frá því sem gerðist í gær. Sem endranær var ég við störf á bókasafninu þegar ég af einhverjum orsökum þurfti skyndilega að kasta upp. Vissra ástæðna vegna valdi ég mér salernið til þess arna en í flýti mínum gleymdi ég að læsa hurðinni. Í þann mund sem spýjan gekk uppeftir vélindanu í átt til föðurhúsa slóst hurðin allharkalega í ennið á mér. Hefði þetta verið American Pie 7 hefði spýjan sjálfsagt frussast uppúr mér yfir viðkomandi sem ég steinrotaðist samstundis í slómósjon. Ekkert í líkingunni gerðist; ég ældi ekki, rotaðist þaðan af síður, og viðkomandi forðaði sér áður en ég gat auðkennt hver væri á ferðinni.

Slík eru ævintýri bókavarða.