Bloggið um veginn

Ég fann frábært ráð við andvökum: Maður telur upp prímtölur í huganum uns maður sofnar. Þetta er að vísu ekki fullreynt, mér fannst hugmyndin svo góð að ég hætti að telja svo ég gæti bloggað um það. En ég get svo svarið það, að mig er þegar tekið að syfja!

Vona annars að þetta fárviðri sé stormurinn á undan logninu. Er ekki komið gott af þessum fárviðrum?

Ljóð dagsins annars, langt síðan síðast. Ljóðið er eftir Steinar Braga, úr bókinni Augnkúluvökvi:

skiljist
brenni dagar líði glóð
og nætur um dúnfylltar sængur
líði ský falli regn rísi sól
og setjist komi morgunn héluð birta
líði vindur sveiflist tré komi sígarettur
dagblöð og bollar af kaffi lesist bækur
opnist augu og lokist klekist púpur
rísi loftbólur og springi spretti blóm
falli lauf blikki sjónvörp opni búðir
klingi kassar glennist fætur
svitni lófar streymi blóð grenji börn
opnist kistur og lokist rísi haf og hnígi
hjarta og þenjist fólk og deyi

Var ég einhverju sinni búinn að kvarta undan kjánaskap handritshöfunda Disneymyndarinnar Atlantis? Í henni kemur fyrir fornmálafræðingurinn Milo og félagar hans sem komast við illan rammleik til sokknu borgarinnar Atlantis, af hvaða tilefni man ég ekki, a.m.k. ekki til að rannsaka málfræði. Eigi fyrr hafa þeir gereyðilagt kafbát sinn en þeim er haldið í gíslingu af sprundi með spjót, kjaftar á henni hver tuska á óskiljanlegu máli til að bæta gráu ofan á svart.

Nema skyndilega rennur upp fyrir Milo að þetta mál sé hvorki meira né minna en frumtunga indóevópskra mála. Og með geipimikla málfræðikunnáttu sína að vopni nær hann að tjá sig við sprundið á hennar eigin ylhýra máli sem ekkert hefur þróast á yfir tvöþúsund árum. En hvað um það.

Allt bliknar þetta í samanburði við þá vísindasögulegu sprengju sem Milo varpar fram í kjölfarið og fengið gæti málfræðinga heimsins til að fuðra upp innvortis, ælandi blóði með miklum gráti og gnístran tanna. Hann tekur nefnilega til við að útskýra fyrir samferðafólki sínu hvernig á því standi að hann geti tjáð sig við sprundið, en ályktar sem svo að hún geti þá skilið öll síðari indóevrópsk mál sömuleiðis! Og mælir þá hin fleygu orð: Parle vous français? Svarar sprungið: Oui, monsieur!

Fyrir utan meistaralegan skilning þeirra Disneymanna á eðli sögulegra málvísinda, og bara línulegrar atburðarásar yfirleitt (sbr. af hverju íslenskufræðingar væru betur til þess fallnir að skilja landnámsmenn en öfugt (þótt þeir gætu það alls ekki!), sbr. sömu forsendu önnur skilyrði: Hvers vegna fólk sem var uppi á tímum Platons hefði ekki verið samræðuhæft um Kastljós gærkvöldsins), þá má gera ráð fyrir að ævintýrið skipti hér máli ofar öðru. En einu gleymdu þeir ef það er tilfellið: Ef sprundið skilur frönsku, og getur aðgreint hana frá sínu eigin máli, hvernig stendur þá á því að hún skilur ekki ensku?

Síðasta prófið er á morgun. Það er ágætt, þetta er farið að hafa sín áhrif á mig, meira að segja vinnufélagi minn hafði orð á því við mig að ég hafi ekki verið eins og ég á að mér að vera. Ég er í það minnsta fremur djúpt sokkinn inn í sjálfan mig orðið, á erfitt með að tjá mig um annað en námsefnið.

Til að sporna við þessu hef ég síðustu daga reynt að endurheimta snefil af rökhugsun og lesið fréttabréf James Randi mér til ánægju og yndisauka. Það hefur raunar ekki hjálpað neitt sérstaklega, en það er góðra gjalda vert engu að síður.

En nú eru það Fromkin, Rodman, Hyams eða dauðinn. Ég held ég öskri.

If I get old
Remind me of this
That night we kissed
And I really meant it

Whatever happens
If we’re still speaking
Pick up the phone
Play me this song.

-úr A Reminder, Radiohead.

Hér er ágætis árétting.

Öll þessi Moggablogg eru að springa utanaf bloggfærslum um Blaðið, Sigurjón M. Egilsson og einhvern umbrotsmann líkt og þar eigi sér stað bein útsending á umfangsmesta stjórnmálaskandal Íslandssögunnar, menn talandi um sinn Hádegismóa eins og hvert annað Watergate, þegar í raun hljóti öllum að vera jafn innilega sama og mér þótt einhverjum körlum detti í hug að skipta um vinnustað.

Moggabloggin eru eiginlega orðin að framlengingu á Fréttablaðinu, DV og Blaðinu: Fjölmiðlar fjölmiðlafólks fyrir fjölmiðlafólk. Kannski ekki skrítið þar sem allir þeir sömu og vinna á þessum blöðum blogga hjá Mogganum, hversu vitrænt sem það annars hljómar. Og hvað nákvæmlega er svona merkilegt að gerast á þessum blöðum? Ekkert, fyrir utan að þau verða ólæsilegri með hverjum deginum, ef þau voru læsileg til að byrja með. Og Bloggheimar fullir af einhverju fjölmiðladrama: Vísað á dyr, fékk bréf frá einhverjum náunga sem enginn hefur heyrt um og öllum er sama um, ræddi við þessa menn sem enginn hefur heyrt um (en það er töff að namedroppa).

Á sama tíma heyrist sama mjálmið alltaf frá fríblaðakommúnunni: Baugur og Mogginn, Mogginn sökkar, blabla. En svona fyrst þetta er orðið álíka vandræðalegt eins og í kvikmyndinni The Paper finnst mér alveg athugandi að prófa að skjóta á þessa blaðamenn og ritstjóra eins og gert var í henni. Þá fengju íslenskir fjölmiðlar kannski smá sans fyrir spennu. Þótt frásagnir fjölmiðlamanna af sjálfum sér myndu ef til vill ekkert minnka fyrir vikið.

Er þetta ekki einhvers konar grín? Varla hefur íþróttaaðstöðu MS hrakað svo mjög síðan ég útskrifaðist að hún teljist nú hættuleg útfrá heilsuverndarsjónarmiði! Aðstaða MS er mjög í samræmi við sambærilegar aðstöður í þeim öðrum skólum sem ég hef numið við, þ.m.t. Laugardalshöll þar sem Laugalækjarskóli hefur sína íþróttaaðstöðu. Og sem fyrrum nemandi MR verð ég að kalla þetta hlálegt, þeim hefur varla dottið í hug að stinga nefi sínu inn um þær dyrnar? Þeir mættu alveg prófa það, tvímælalaust ógeðslegustu sturtuklefar sem um getur. Ef íþróttahús MS er á einhvern hátt óviðunandi hlýtur íþróttahús MR að vera til háborinnar skammar, líkt og mér virðist niðurstaða Umhverfissviðs í fljótu bragði vera.

Ég fordæmi Blogger fyrir að leyfa mér ekki lengur að kommenta á síður með ruslvörn. Ég kommenta þá bara hér í staðinn.

Jú, Grófarhús í Tryggvagötu er vissulega aðalbygging Borgarbókasafns, við hlið Listasafns Reykjavíkur. Hýsir einnig Ljósmyndasafn Reykjavíkur, þar sem ég vænti þess að Nýhilsýningin verði, auk Borgarskjalasafns. Þar dett ég í það með bókavörðum á föstudaginn, svo ég geri ráð fyrir að geta slagað gegnum sýninguna í leiðinni.

Hvað sem flissi svo annars líður fannst mér Blockrocking Beats-pælingin vel verðskulda fliss. Ég flissaði sjálfur. Fliss er gott, eins og komið hefur fram.

Vesturbærinn er sérlega íslenskur staður sé miðað við hina hluta Reykjavíkur. Það er mjög sérstaka stemningu að finna hérna í engu skjóli frá norðanáttinni, í námunda við höfnina, innanum veðurbarin hús meðfram sjávarsíðunni og litlar götur sem norðurljósin lýsa upp í hvívetna. Það er mjög gott að ganga hérna um, litast um, skoða.

Á slíkri göngu álpaðist ég niður að bryggju hjá slippnum. Tunglið var svo lágt á lofti að hefði það verið lægra hefði Esjan yfirskyggt það. Og það var stórt, hjálpi mér. Hafið maraði fullkomnlega stillt í höfninni fyrir utan einstaka gáru frá bryggjustólpunum, og tunglið endurspeglaðist tvöfalt að stærð í leginum, meðan bátarnir sváfu undir stjörnunum rólega vaggandi. Norðurljós skinu undan skýjum við og við, freri á jörð.

Ég greip andann á lofti, svo mögnuð var tilfinningin. Og meðan ég hugsaði um framliðna sjómenn skaut upp í huga mér ljóði, sem mjög svo kaldhæðnislega er úr tölvuleik, ó vei hinni 21. öld. Ljóðið ber engan titil, en það mun vera samið af Tim Schafer. Leikurinn heitir Grim Fandango.

It shone, pale as bone
As I stood there alone
And I thought to myself how the moon,
That night, cast its light
On my heart’s true delight,
And the reef where her body was strewn.

Góðar hugmyndir koma þegar síst þú átt von á þeim. Þá er að grípa andrúmið meðan það gefst. Eiginlega er þetta fíflalega einfalt en fáránlega flókið samtíðis. Mig langar í bjór (nei, það er ekki hugmyndin).

Ég vek athygli á að mig skortir kaffivél ef ég á að lifa af veturinn, frjáls framlög leggist inn á 515-26-850602, kt.: 011184-2359. Vek einnig athygli á að mér finnst tölur einstaklega heillandi leið til firringar. Í MS var ég einstaklingur 180629. Slík númer eru samt einmitt til þess fallin að svipta mann einstaklingstilfinningunni.

121206 ræddi 0111842359 úr 173.168.1.35 um 180629. Minnir mig á setningu úr þeirri ágætu (en stærðfræðilega órökréttu) kvikmynd π: The whole world can be conveyed through numbers. Hálf drungaleg tilhugsun, er það ekki? Einhvern veginn (af hverju þá?) er það samt töff.

Eftir sex klukkutíma af byltum í sófanum í Odda með doðrantinn Hljóð afréð ég að fara heim. Var líka búinn með kaffiklink (Eyddi um þúsundkalli bara í kaffi). Eyddi næsta klukkutímanum eftir að ég kom heim í að lesa hljóðkerfisfræði, reyndi svo að sofna eftir það en gat það ekki fyrr en seint og um síðir. Vaknaði loks á hádegi, ekki alsendis viss hversu stutt eða lengi ég hafði sofið, og var kominn niður í Árnagarð klukkan eitt. Klukkan 16:15 gekk ég frá prófi, var kominn heim um hálfsexleytið eftir stutta viðkomu niðri í bæ þar sem ég hitti Jón Örn og sagði honum ævisögu mína alla í þriðja sinn. Drakk tvo bjóra við heimkomu, algjör killer, steinlá eftir það. Var að vakna rétt í þessu, líður bæði og lít út eins og eftir barsmíðar á fylleríi. Still got the old touch, apparently.

Ókei, Arngrímur, andaðu rólega. Einn kafli eftir. Þú hefur staðið þig vel. Klára pakkann, það er það eina sem er eftir.

Hér sé annars stemningin, allir uppteknir að læra (eða öskra!), kaffibollar á víð og dreif, svo og hárrytjur og flösukleprar úr höfðum námsmanna. Líkt er og tíminn standi í stað. Það er því miður ekki raunin.

Ykkur er fullkomnlega frjálst að ÖSKRA meðan sum okkar reyna að læra!

Það sdnjóar! Skemmtilegt viðr þar.

Vel kann Kristján Árnason að halda manni við efnið, hjá honum enda allir kaflar eins og í spennusögu: „Ekki er til neitt *miðj, *viðr eða sigr*. Hér eru því greinilega ekki öll kurl komin til grafar [framhald í næsta kafla!!!].“

Hið fyrsta sem ég gerði þegar ég vaknaði var að þrífa Hljóð eftir Kristján Árnason (ég sef með hana núorðið) og halda áfram að lesa, aðeins mínútu eftir mig hafði dreymt að ég hefði reynt að sýna dreifingu allra íslenskra hljóðana í einni umskiptaröð með hjálp tölvutækni morgundagsins. Það mistókst. Vonandi gengur prófið betur.

Svona í anda alls þessa er hér hámenningarlegt viðtal Ali G. við Noam Chomsky um tungumál.

Spáð hefur verið stormi í kvöld, eins og algengt er orðið hérlendis. Eins gott að þurfa ekki að sofa í tsjaldi í nótt, djengz. Nei, þá er skárra að sitja í hlýjunni og lesa sér til um tanngómmælt hálflokhljóð á kajanum, tsjiggidítsje. Annars er mar alveg að tsjúllast áissu tsjellíngaleysi.

Lagið sem ég hlusta mest á um þessar mundir, lag mundanna með öðrum orðum, er Follow Me Around með Radiohead. Þetta Youtube drasl er svo leiðinlegt að það vill ekki leyfa mér að setja myndbandið beint hingað inn án þess að ég gefi upp einhvern lykil sem ég hef aldrei fengið hvað þá heyrt af, þannig að ég smelli tengli í staðinn.

Lagið hefur aldrei verið tekið upp nema á tónleikum, eða í þessu tilviki, í hljóðtékki. Þetta er raunar besta upptakan sem til er, hún er tekin úr tónleikamyndinni Meeting People is Easy. Það koma viðtöl inn á milli, sem er eini gallinn, þótt það bæti raunar talsvert við stemninguna í samhengi myndarinnar. Takið sérstaklega eftir því að Thom er aleinn fyrstu þrjár mínúturnar, Johnny Greenwood situr þarna og les í einhverri skræðu, Phil Selway víðsfjarri trommusettinu. Svo tínast þeir smám saman inn í lagið.

Njólubaug bar við himin undan mánaskini rétt í þessu. Engin þökk sé Vísindavefnum fyrir að geta ekki svarað því til hvort njólubaugar séu möguleg fyrirbæri í náttúrunni. Þeir eru það, hef ég nú fyrir satt.

Sá sem ég sá leit út eins og sá á myndinni við færsluna. Mig hins vegar dauðlangar að sjá svona.