Bloggið um veginn

Skundaði í skólann í þessu líka hryllilega frosti eftir hálfa andvökunótt og hálfa svona hinsegin þarsem maður sefur. Varð svo var við að einhver gekk á eftir mér, beið með að kíkja þartil ég gekk fyrir hornið. Þá uppgötvaði ég að það gekk enginn á eftir mér, aukamarrið var í skónum mínum. Af því dreg ég þá rökréttu ályktun að skórnir mínir tryggu séu að rifna í tvennt.

Mætti svo í vinnuna, pirraði mig enn einu sinni á ljóðabókaúrvalinu og ákvað svo að senda tölvuskeyti á allan póstlista Borgarbókasafns. Með sem fæstum orðum eru þeir dagar liðnir að ljóðabókum sé fargað á bókasöfnum, af hvaða ástæðu sem það kann að vera. Ég hef sumsé tekið að mér að hirða þær allar, hvert og eitt einasta eintak sem stjórnendur safnanna huga ekki frekara líf. Þetta hyggst ég lesa alltsaman og varðveita fyrir mig og aðra. Öll aukaeintök sem ég fæ er mér að sjálfsögðu bæði ljúft og skylt að gefa þeim sem vilja.

Ég geri ekki ráð fyrir öðru en ég fái heilu ósköpin af bókum. Í það minnsta heilan helling.

Hef legið andvaka í alla nótt eftir að ég las í Útgönguleiðum eftir Steinar Braga, en það er ekkert samhengi þar á milli þótt í fljótu bragði gæti virst fyndið að halda því fram.

Mér er ómögulegt að líta það öðrum augum en svo að enn sé nótt úti, samt er ég kominn á fætur, ósofinn að bíða eftir tekatlinum. Drekk kaffi sífellt sjaldnar eftir að ég uppgötvaði mjólk út í Earl Grey, en sjálfsagt er þetta allt sama eitrið. Og hverju fleiru fleygir dagurinn framan í mig? Sulla mjólk út í teið, á fernunni stendur: Gildir til 01 11. O me miserum! Ég er að eldast! Þessu hafði ég alveg gleymt þrátt fyrir að allt ættartréð hafi verið að hringja í mig í tíma og ótíma að trufla mig með þessu.

Jahérna, svona verða víst birtuskilyrðin það sem eftir lifir vetrar. Sit hérna semsagt, mæni útum gluggann á þetta vesturreykvíska útsýni sem ég er farinn að venjast einum of vel, og velti fyrir mér einhverju því allra undarlegasta konsepti sem mér hefur dottið í hug. Vona bara að það sé nothæft.

En nú dettur mér ekkert fleira í hug til að þusa um á þessum síðum, svo ég vísa bara í tvö ljóð eftir Eirík Örn Norðdahl í tilraun til að mynda einhvers konar hugrenningatengsl. Ég er nefnilega meðal annars að pæla í nokkurs konar Berlínarmúrskonsepti, svo var að renna upp fyrir mér rétt í þessu að ég á kórónaföt, albestu jakkaföt sem ég hef átt. Þau eru saumuð í Karnabæ á öndverðum níunda áratugnum, og náunginn sem saumaði þau vinnur í Herra Outlet, Faxafeni. Hann er pólskur, fyrir þá sem það vilja vita, og ef til vill heitir hann Karel en það veit ég ekkert um.

Mikið þykir mér vænt um alla þessa vitleysinga sem ég á að vinum. Í einu kraðaki á Kofa Tómasar frænda, eins og í Twister, reynandi að drekka bjór undir handarkrika næsta manns og seilast í sígarettur með hinni undir löpp og yfir bak á tveimur öðrum. Mynda svo eina dansandi hrúgu milli bars og borða, ofaná stólum, undir hverju öðru, hoppandi, hlæjandi, drekkandi, reykjandi, æpandi í yfirþyrmandi kátínu. Svona eiga kvöldin að vera.

Allir eru í rífandi hátíðarskapi eftir dúndurvelheppnað ljóðakvöld Nykurs á Litla ljóta andarunganum síðastliðinn fimmtudag. Góð stemning, troðfullt af fólki, gerður góður rómur að skáldum eftirá, allir í miklu stuði á meðan. Jón Örn átti kvöldið þegar hann mæmaði ljóðin sín og gerði sitt allrabesta til að útskýra þau. Hefði Silja Aðalsteins fengið sér súpu gæti ég sagt að ég hefði séð hana drukkna í súpudisknum af hlátri, en hún fékk sér enga súpu.
Eftir þetta héldum við Kári, Ásgeir og Steinar Bragi við fimmta mann upp á Ölstofu, hittum þar Ófeig Sigurðsson, og sátum drykklanga stund við drykkju og almennt röflerí um skáldskap og sjálfsútgáfu.

Eftir klímax helgarinnar í gær finnst mér eins og ég hafi gengið gegnum endurfæðingu, í það minnsta var sárt að vakna svona eftir djamm ársins. Sannkölluð skáldahelgi líka, alltaf að hitta einhver skáld, Steinar, Ófeig, Sigurð Pálsson, og svo hitti ég Bjarna Klemenz í gær. Líst ansi vel á bókina hans nýju. Sól og milt frost úti um síðdegið, algjör sunnudagur í algleymingi úti um allt hér í Vesturbænum, sem ég gekk tvær götur til hliðar við mína og sótti bókarkápu og aðra myndskreytingu. Þetta verður ansi eigulegur gripur sýnist mér á öllu, og nú er ekki seinna vænna að senda barnið í umbrot!

Það er af mörgum ástæðum að ég bendi á grein Ingólfs Gíslasonar á Múrnum. Ein þeirra er þessi litla klausa sem fangar svo ótrúlega vel það sem ég hef lengi reynt að segja, greinin sjálf er svo orð í tíma töluð:

„Mörg sem læra til kennara heillast af svokallaðri fjölgreindarkenningu. Þau þykjast sjá að andlegir hæfileikar verða ekki mældir með einni tölu. Og það er alveg rétt. En þeir verða heldur ekkert mældir með sjö tölum eða níu. Það er hægt að kvarða hugsun eftir mörgum áttum en til hvers að gera það?

Ekki ein greind, ekki sjö, ekki níu. Greind er satt að segja ónýtt hugtak.“

Fimmtudaginn næstkomandi, þann 26. október, mun skáldafélagið og útgáfan Nykur standa fyrir ljóðakvöldi á Litla ljóta andarunganum við Lækjargötu í Reykjavík (í innri salnum). Gamanið hefst klukkan 21:00.

Að þessu sinni munu eftirfarandi Nykurskáld lesa:

Arngrímur Vídalín,
Emil Hjörvar Petersen,
Jón Örn Loðmfjörð,
Kári Páll Óskarsson,
Bjarney Gísladóttir,
Urður Snædal.

Aðgangur er ókeypis og allir eru velkomnir!

Sendur heim úr vinnu klukkan sex vegna veiklulegra (en karlmannlegra) tilburða. Þá hlýtur það að vera slæmt, ég var ekki neitt sérstaklega að barma mér þrátt fyrir hörmulega líðan.

Ég held að ég sé náunginn sem þeir prófa allar nýju pestirnar á, svo það sé alveg öruggt að þær séu ekki of hættulegar áður en þeim er dreift út í andrúmsloftið.

Svo segja menn hryllingssögur af Óla Lokbrá! Þessir náungar eru sko ekki að dreifa neinu glimmeri!

Allur dagurinn hafði farið í að vinna og fullklára eitt verkefni. Undir nótt lágu skýin eins og satúrnusarhringur umhverfis jörðina og stjörnurnar glitruðu eins og kvikasilfur bakvið þau. Ég gat ekki sofið, vegna draumóra annars vegar, vægrar streitu og kvíða hins vegar.

Ég reif mig framúr rúminu klukkan kortér í átta eftir minna en klukkutíma svefn, fékk mér kaffisopa og kom mér niður á Grand Hótel Reykjavík á málstofu Vinnueftirlits Ríkisins. Ég var aðeins nýkominn þegar ég uppgötvaði að ég hafði misskilið eitthvað og samið rangan fyrirlestur. Það varð mér til happs að ég var síðastur í fyrirlestraröðinni. Fór þá hálfur tíminn í að gjörbreyta erindinu og restin í að ná mér niður eftir áfallið. Framsagan gekk vel.

Dreif mig niður í skóla og náði hálfri kennslustund þar sem hlustað var á flámæli og fleira í þeim dúr af segulbandi. Flaut þaðan á gulu fleyi sem leið lá niður í Sólheima þar sem ég verð fram undir kvöldmat. Mig minnir að það sé einhvers konar fundur í kvöld um áttaleytið. Manneskja hringdi í mig áðan með vesen, og brást ég ókvæða við og frábað mér snattið. Ég hef enn ekki haft tíma til að borða.

Nú príla menn hver yfir annan á kommentakerfum bloggsíðna hafandi eftir nákvæmlega sömu frasa um hvalveiðar og næstu menn á undan. Það er ástæða fyrir því að ég nenni varla að tjá mig um þær.

Mér finnst allt í lagi að veiða þetta, á sömu forsendum og mér finnst allt í lagi að veiða aðrar skepnur. Ég rakst hins vegar á þessa vefsíðu gegnum Hildi. Það er afskaplega auðvelt að missa sig, og meðan mér sýnist engin vitsmunaleg umræða geta átt sér stað, þá er kannski bara betra að sleppa þessu.

Kaninkan loksins komin í loftið aftur.

Í fyrramálið flyt ég erindi um stöðu ungmenna á vinnumarkaðnum á málstofu Vinnueftirlitsins. Ég vona bara að mér hafi tekist að uppfylla allar kröfur á sama tíma og ég get kannski bent á eitthvað nýtt.

Auður Lilja, Kári, Sverrir og Óli Gneisti útskrifuðust öll á laugardaginn og óska ég þeim öllum til hamingju aftur. Veislan var hin best heppnaða, í það minnsta lamdi Freyr engan, og ég þakka fyrir mig. Talaði aðeins við Ármann um gubb. Honum tókst nefnilega að eyðileggja fyrir mér allan fyrripart laugardags með einhverju gubbblæti í Víðsjá, get svosum kennt sjálfum mér um að hafa hlustað.

Annars fer allur dagurinn hjá mér í að vinna í verkefni dauðans. Mun ég af þeim sökum taka það óstinnt upp ef einhver hringir í mig til að freista mín með einhverjum bæjarferðum.

Erfitt vakn í dag. Ég er í annað sinn í þessum mánuði að verða veikur. Gamla húsráðið að setja koníak út í te er ekki að virka í þetta skiptið. En nú er að koma helgi. Kannski maður sleppi teinu út í koníakið og voni bara það besta.

Ég er hættur að borga fleiri þúsundir fyrir tíma hjá heimilislækni þegar það er fyrirframgefið að hann sparki mér út fimm mínútum síðar með lyfseðil fyrir pensillíni upp á fleiri þúsundir króna. Reynslan hefur sýnt mér að þegar minniháttar veikindi eiga í hlut, tekur það mig jafnlangan tíma að jafna mig á pensillíni og án þess. Er ekki líka hætt við því að maður verði hreinlega ónæmur fyrir því ef maður hleypur til læknis í hvert sinn sem maður fær hálsbólgu og hita?

Einhver hefur lent hér inni í leit að Arnaldi Vídalín. Ég leyfi mér að fullyrða án fullvissu að slíkur einstaklingur lifir ekki á meðal vor, né hafi hann nokkru sinni verið uppi.

Fyrirboði um metsölu?

Ég samþykkti áðan að halda erindið sem ég minntist á hér að neðan. Í Blaði morgundagsins er svo viðtal við mig, alls ótengt téðri ráðstefnu. Öll þessi athygli er ekki til að bæta úr egósentríkinni.

Jæa, hvað næst? Ætli lífið gangi ekki bara sinn vanagang.

Haustið er að hverfa og veturinn að taka við. Það veit ég af því borgin er að verða grá, sama hvað sólin reynir að skína. Að ógleymdu frostinu. Enn tóra þó laufin sumstaðar, lesist: Alstaðar að því er virðist nema í Vesturbænum.

Fékk athyglisvert boð í kvöld um að halda stutta tölu á ráðstefnu í næstu viku. Held ég geti ekki annað en þekkst boðið, en við sjáum hvað setur.

Ekki er nú öll vitleysan annars eins. Og þó, víst er hún það. Ég get aðeins vonað að enginn hafi fengið greitt fyrir að finna þetta og þýða.

Þegar tekur að dimma á norðurhveli vaknar einhver ósjálfráð hvöt inni í mér sem krefst þess að ég vaki á næturna. Hvers vegna veit ég ekki.

Rétt í þessu sá ég stjörnuhrap en óskaði mér einskis. Líklega er það einn fárra snertiflata ofmetnaðar og metnaðarleysis, að óska sér undir stjörnuhrapi; maður væntir þess þá að óskin mikilvæga hljóti að rætast en gerir jafnframt ekkert í því.

Það var held ég í janúar 1997 að ég gekk heim af skólaballi í Laugarnesskóla, eftir að hafa í tvígang vangað við stúlku sem ég var skotinn í, undir stjörnubjörtum himni og óskaði mér fallegra hluta með viðvarandi bjarmann af halastjörnu Haileys fljótandi yfir. Ef til vill var það ofmetnaður að óska sér undir halastjörnu. Kannski hefði það verið metnaðarleysi að óska sér einskis.

Í það minnsta geri ég ekki ráð fyrir að sjá halastjörnu Haileys aftur á ævinni. En ef mig brestur þolinmæði eftir lífsins yndisemdum má þá alltaf bara bíða eftir næsta stjörnuhrapi. Þau eru ekki svo fátíð.

Ég hef aðeins tvennt að segja um blaðsíðufjölda bókarinnar minnar:

1. Andskotinn.
2. Hvað kemur þetta ferlíki til með að kosta mig?

Annars er ég ánægður með bókina, hún er fullkláruð. Bíð bara eftir kápunni og skráningarnúmeri áður en ég get sent hana í umbrot.

Þegar ég vaknaði í morgun lék allt á reiðiskjálfi og kötturinn minn vældi ámátlega. Ég stökk framúr á brókinni, æddi fram og reyndi að átta mig á af hverju umgangurinn stafaði. Þar sat kötturinn rennblautur og nötrandi neðan við svalagluggann, í baksýn flugu reynitrén til og frá í tryllingslegum darraðadansi við storm aldarinnar. Húsagarðurinn lá brotinn á hliðinni, bílar flugu hjá.

Nú er kattasandurinn innandyra. Já, ég endasentist í loftköstum út í fimbulviðrið að sækja þetta, nærri búinn að drepa mig í leiðinni - rétt náði að stökkva inn um dyrnar áður en skýstrókur tók svalirnar mínar með öllu sem þar var. Allt til að bjarga mublunum. Eitthvert hlýtur hann að fara allur þessi matur sem kattarskepnan gúffar í sig dag hvern.

Keyrði þvínæst í vinnuna alls ótimbraður eftir vísindaferð gærkvöldsins. Eitthvað var Ölgerðin of heilög til að gefa okkur að borða og hefði ég þá betur verið lengur á málþingi Borgarbókasafns. Þar ku bæði hafa verið matur og drykkur í boði. Já, maður má víst þykja ansi fátækur ef maður tímir ekki að kaupa sér bjór á barnum og fer snemma heim fyrir vikið.
Nú, svo gekk allt á afturfótunum fyrripart vinnudags þar sem öllu rafmagni við afgreiðsluborðið hafði slegið út yfir nóttina. Svosem ekkert stórvandamál að handskrifa hvert einasta útlán, en mikið var ég glaður þá að hafa ekki drukkið meira kvöldið áður.

Storminn hefur lægt, en ég læt ekki blekkjast svo auðveldlega. Ég sé heilu bílana og hálfu kýrnar fljúgandi um í fjarska, þetta er auga stormsins hér í Vesturbænum.

Góð færð á vegum um allt land að því undanskildu að krap er á Steinadalsheiði og Tröllatunguheiði er þungfær.

Þegar við Alli fórum hringinn um landið í sumar komum við Gilsfjarðarmegin að Kjálkanum og vorum að nokkru á ókunnugum slóðum. Hann hafði að vísu komið þarna einu sinni áður en það var eitthvað grunnt á landafræðikunnáttunni engu að síður. Leiðin lá upp á Steingrímsfjarðarheiði inn að Ísafirði, og samkvæmt vegahandbókinni (varist!) var stysta ómalbikaða leiðin yfir Steinadalsheiði, og þaðan væri stutt til Hólmavíkur. Hafandi svo keyrt Gilsfjörð inn að botni reyndist heiðin ekki ætluð fólksbílum. Síðar komumst við að því að það var um klukkutíma akstur eftir ómalbikuðum vegi frá Hólmavík til hins enda Steinadalsheiðarinnar. Bölvuðum við bókinni sem mest við máttum.

Ekki reyndist Tröllatunguheiðin falbjóða líkam sinn með nema litlu meiri þokka (hrægammar svifu yfir), og heimamenn sögðust sjálfir aldrei fara þá leiðina, svo þeir vissu ekki hvað biði okkar þar uppi. Var okkur þá sagt að Þorskafjarðarheiðin væri greiðfærasta leiðin og þá leið fórum við. Þó alls ekki án skakkafalla. Það sprakk undir bílnum og við neyddumst til að keyra heiðina með auladekk undir Kádiljálk sem nógu hafði verið lágur fyrir. Þaðan til Hólmavíkur að kaupa nýtt dekk, en dekk átti hann ekki, svo hann bauðst til að stoppa í sprungna dekkið fyrir okkur.

Helvítis okrarinn gerði það þó alls ekki nógu vel eins og fljótlega kom á daginn svo við neyddumst til að keyra langt yfir hámarkshraða í von um að ná á næstu bensínstöð. Tókum sikksakk á hundrað niður Hestakleifina milli Ísafjarðar og Mjóafjarðar, æpandi af hræðslu við hyldýpið fyrir neðan, og komumst við Alli loks við illan rammleik til Súðavíkur, þar sem við fylltum upp í hríðlekandi dekkið og brunuðum til Ísafjarðarkaupstaðar. Dekkið var gjörsamlega ónýtt þegar við vöknuðum morguninn eftir.

Þess vegna velti ég fyrir mér þegar ég sé þessa frétt, hvort ekki megi mikið koma til að menn viðurkenni loks að hinar heiðarnar tvær séu ófærar. Nema það sé hreinlega almennt viðurkennt utan minnar vitneskju að fólksbílar eigi ekkert erindi á Vestfjarðakjálkann.

Snilld dagsins: Smjör … var Michelangelo búinn með allan marmarann sinn? Ég meina, það liggur í hlutarins eðli!

Keyrði pabba á Leifsstöð á einhvers konar nátíma í nótt. Kvikindið farið að sprella í Skotlandi eins og einhver unglingur á fyrsta fylleríi. Verð að bæta því við að ég er stórhrifinn af þessu umferðarátaki lögreglunnar í Reykjavík - fékk lögreglufylgd frá landamærum Reykjavíkur og Birgisbæjar nær alla leið heim að dyrum. Löppin í nástöðu á leyfilegum hámarkshraða allan tímann. Orðið nár sem forskeyti kemur tvisvar fyrir í þessari einu efnisgrein. Je.

Á leiðinni úr skóla í vinnu í dag mætti ég Thor Vilhjálmssyni í umferðinni. Allt nánasta umhverfi við bifreið Thors fylltist goðsagnakenndum og ljóðrænum blæ og hjarta mitt sló þungan undan hámenningarárásinni sem það var að mæta honum á gatnamótum. Varð strax hugsað til eftirfarandi málsgreinar úr Grámosinn glóir:

„Hún lagðist þar og beið hans opin og glennti sig sundur í tilgerðarlausri ákefð sinni, og hann kom yfir hana hægt, studdist á handleggi sína, og lét kónginn inn stutt, bara kóng, dró hann út, færði hann aftur inn, og þá hóf hún sig næstum ofsafullt, keyrði ólgandi skaut sitt upp, og dreif hann allan markvisst svo djúpt sem mátti, og hann fann safa hennar í ofgnótt svella og gjósa um gand sinn allan, svo tók í sálina með ljúfri svalandi dýrð.“

Farir þú heill, Thor Vilhjálmsson, hvar svo sem bíl þinn rekur niður!

Ég hrökk upp í morgun af nokkuð sérstökum draumi sem varð þó ekki að martröð fyrr en undir það allra síðasta. Hef hugleitt hann þónokkuð í dag án þess að komast að nokkurri niðurstöðu.

Flest þau sem þekkja mig ættu að vita að ég hef mikla tilhneigingu til að leyfa draumum að hafa áhrif á mig, til lengri eða skemmri tíma. Það hefur enda sýnt sig að oft getur það verið þess vert að rifja þá upp til að setja þá í samhengi við annað sem síðar kom á daginn.

Þar kemur skáldskapurinn inn í. Í tilviki drauma er skáldskapurinn veruleikanum raunverulegri. Þess vegna kann ég að meta drauma, hvort sem þeir eru góðir eða slæmir, og kynstrin öll sem draumar geta af sér.

Átti alveg afskaplega slæman dag í gær, varð bara verri og verri eftir því sem á leið. Undir miðnætti var ég orðinn verulega gramur. Dagurinn í dag hefur verið fínn til mótvægis, að veðri undanskildu. Himinninn hefur raunar verið afar íburðarmikill og blandast vel við haustlitina. En litirnir hverfa óðum í haustrokinu sem nú dynur yfir. Það þykir mér alltaf jafn leiðinlegt.

Ræddi við Hall yfir msn í gær og get nú ekki komið þeirri hugmynd úr kollinum að flytja til Kaupmannahafnar næsta vetur og læra norræn fræði, nú eða bara bókmenntir. Með þetta fast í huganum hljóp ég niður í pósthús um hádegisbil að póstleggja bréf sem ég náði ekki að senda frá Danmörku. Ég hef áður sagt einhversstaðar á þessum síðum að einhverra hluta vegna vilji hann alltaf rigna þegar maður þarf að póstleggja bréf. Því til vitnis grétu himnarnir örfáum tárum yfir mig er ég gekk út á Austurstræti bara svona til að stríða mér örlítið.

Hélt ekki einbeitingu í hljóðfræðinni hjá Eiríki Rögnvalds fyrr en ég fékk síðasta verkefni aftur í hendurnar. Hélt að maðurinn gæfi ekki fullt fyrir verkefni. Metnaðurinn fylgdi mér í hérumbil hálftíma á eftir. Svo fór ég aftur að hugsa um útlönd til mótvægis við innlönd og sú hugsun situr enn föst í hugskoti mér. Nú hefur Jón Örn gefið kost á sér í væntanlega frægðarför til Parísar í desember og er það vel. Með hann í fararbroddi er ómögulegt annað en við lendum í háskamiklum ævintýrum. Jafnvel gæti svo farið að við vöknuðum skyndilega í vitlausu landi. Strax farinn að hlakka til.