Bloggið um veginn

Það hefur verið alveg afskaplega fallegur dagur í dag þótt hann hafi í mínu tilfelli mest farið í að jafna mig eftir dúndurskemmtilegt gærkvöld.
Hitti bróður minn á kráaröltinu, en honum hlotnaðist á dögunum sálfræðingsstaða á Hellu. Rökræddi við kantískan heimspekinema sem komist hafði að þeirri niðurstöðu að siðferðislega réttar aðgerðir væru þær sem framkvæmdar væru með góðum vilja. Hitti einn nýlegasta stuðjúrinn og fleiri sams konar upprennandi siðleysingja. Bjór, öl, mojito og ég get svo svarið að einhver borgaði ofan í mig staup, þótt ég muni nú hvorki hvar né hverslags. Og kvöldinu klykkt út með Kebab, nema hvað.
Held ég hafi barasta ekki skemmt mér svona vel lengi, alveg afskaplega lengi. Svo tók svo fallegur dagur við í dag að ég hálfskammast mín fyrir að hafa ekki nýtt hann betur. En það er víst matarboð hér í Vesturbænum í kvöld. Slíkt á það til að gleypa heilu dægrin. Svo detta íslenskunemar í það í kvöld. Það er nú svo.

Vegna skipulagsklúðurs við að verða mér úti um bifreið komst ég ekki lengra en upp í Öskjuhlíð til að njóta myrkursins. Vafalaust hefði ég heldur átt að taka einn göngutúr um Vesturbæinn, þannig hefði ég notið þess betur. Líður þá og bíður uns rafmagnslaust verður í Vesturbænum. Þá er ég þotinn út með hatt minn og staf.

Eitthvað hefur ef til vill verið um skipulagsklúður meðal borgar- og bæjayfirvalda stór-Reykjavíkursvæðisins sömuleiðis. Eitthvað þótti mér gruggugt um að litast yfir Kópavoginn ofan úr Perlu og þegar ljósin voru kveikt á nýjan leik varð ég ekki var við neinar róttækar breytingar þar í bæ. Eiginlega alls engar. Og hvers vegna enginn slökkti á ljóskösturum kirknanna veit ég ekki, en þær voru ekkert of heilagar til þess að mínum dómi.

Raunar var þokkaleg stemning í Perlunni. Þar var margmenni komið saman og enda þótt stjörnurnar sæust ekki, þá var dáldið sérstakt sjá myrkrið yfir borginni. Og þegar ljósin voru kveikt, þá upplifði ég dálítið magnað. Skyndilega birtist Seltjarnarnesið eins og fyrir galdur út úr myrkrinu. Það var greinilega staður kvöldsins, þar hafa menn jafnvel slökkt á kertum svo þeir gætu notið myrkursins betur. Og þar hefði ég átt að vera.

Já, og ekki láta ykkur bregða klukkan tíu í kvöld þegar öll ljós verða slökkt í Reykjavík. Loksins verður sá draumur að veruleika og ég þakka framtakið. Ég ætla að finna mér einhvern góðan grasi gróinn stað til að leggjast á bakið, finna til smæðar minnar og velta vöngum. En fyrst og fremst njóta þess sem fyrir augu ber.

Tilgangur lífsins er tvíþættur þeim sem vinnur í Sólheimum: Að borða rúnstykki með kaffi úr Álfheimabakaríi, og vera sætur við afgreiðslustelpurnar. Þá verður rúnstykkið líka betra.

Uppgötvaði á leiðinni milli Heimanna tveggja að Christopher Lee býr í Goðheimum. Ef til vill hefur hann frétt af því hversu barnavænt hverfið er.

Sem ég buðlast við að falla ekki í öngvit í gegndarlausri baráttu við hita og ógleði mæti ég í skóla og vinnu og þykist vera hress. Svitna viðstöðulaust í lófum og í andliti. Það veit ekki á gott.

Stend greinilega styrkum fótum í inngangskúrsinum að málfræði hjá henni Siggu Sig. Hef verið að fá góðar einkunnir og er vel kominn á leið með að koma mér í mjúkinn hjá henni líkt og hjá öðrum kennurum gegnum tíðina (mér er það einstaklega lagið). Í dag gaf hún mér nefnilega áritaða skýrslu með kveðju frá höfundum, um rannsókn sem hún lét gera á málnotkun gagnfræðaskólanema veturinn 1999-2000, og ég tók þátt í. Þessu komumst við að í fyrsta tímanum sem var kenndur. Gaman að því.

Í dag var farið í tíðir og horf. Get ekki annað en tekið undir með Höskuldi Þráinssyni að það eru bara tvær tíðir í íslensku. Hinar tíðirnar lýsa nefnilega mun fremur horfi en tíð.

Eitthvað virðist mér hafa slegið niður í dag. Mætti í skólann í dag og var svo brattur á eftir að ég leit aðeins inn á Uppsali, settist niður með kaffibolla og lagaði sitthvað í handritinu mínu.

En nú ligg ég armur og aumur uppi í sófa með tebolla og parasetamól mér við hönd. Nú gildir því að taka því rólega ef ég á að geta mætt til vinnu á morgun. Leyfi mér ekki þann lúxus að taka annan frídag í að aumingjast heima.

Það er ekki á hverjum degi að ég fái ábendingar um innihald þessarar síðu, en þegar svo ber við eru það jafnan sanngjarnar kröfur. Til dæmis þegar ónefndur stjórnmálafræðingur bar af sér rangar sakargiftir á eldri útgáfu Bloggsins um veginn. Vitanlega var það leiðrétt, enda ómaklega að honum vegið og mér lítt til sóma að láta það standa.

Að þessu sinni kom ábendingin raunar frá þriðja aðila og ekki á formi raunverulegrar kvörtunar. Mér fannst þó réttast að fjarlægja litla sögu sem ég hafði eftir téðum aðila og gerði á sínum tíma ráð fyrir að væri fjarska saklaus í endursögn. En ef til vill er alltaf best að halda slíkri þórðargleði fyrir sjálfan sig.

Heyrst hefur í útvarpi: „Við fundum okkur stúdíó þar sem margur meistarinn hefur hljóðritað í áranna rás.“ Grunur leikur á að umrætt stúdíó sé stjörnuathugunarloftið í Árnagarði.

Sá mikli áhugi sem ég eitt sinn hafði á hljóðfræði er alveg fokinn út um gluggann. Liggur við að ég öfundi bókmenntafræðinema að fá að rúnka sér yfir bókmenntum daginn inn og daginn út í stað þess að lesa þessa epík: „Greinimörkin sem notuð eru [til að greina á milli samhljóða s.s. [i] og [j], innsk. bloggara], t.d. hljóðmyndun, hljóðgildi og atkvæðisgildi, eru hverful og geta brugðist á úrslitastundu.“ Eins gott að hafa það á hreinu þegar heimurinn rambar á barmi hljóðmyndunarlegra ragnaraka. Nei, þá hringi ég heldur í fónembösterana Kristján Árnason og Jörgen Pind.

Í kvöld var farin söguleg ganga frá Hlemmi niður á Austurvöll. Andinn sem sveif yfir vötnum á fjöldasamkomunni við Austurvöll er það sem koma skal. Baráttan fyrir náttúrunni er langt frá því að vera lokið. Raunar verður henni aldrei lokið. Ekki nema þeir drekki þjóðinni með. Og það segi ég afkomendum mínum stoltur að þarna var ég, að ég barðist ásamt öllu þessu fólki fyrir náttúru Íslands, þá og alla tíð síðar.

Ómar Ragnarsson er þjóðhetja. Framlag hans til náttúruverndar og Draumalandið eftir Andra Snæ Magnason eru einhverjar þær stórbrotnustu gjafir sem þjóðinni hefur hlotnast til lengri tíma. Með framlagi þeirra til affirringar orðræðunnar verður hægt að tryggja að Kárahnjúkavirkjun og afleiðingar hennar verði síðasta hryðjuverk sinnar tegundar sem framið verður í nafni þjóðnýtingar hér á landi.

—

Þegar ég kom heim uppgötvaði ég að maðkur var kominn í mysuna, þannig lagað, í kattamatinn öllu heldur. Þetta er í annað sinn sem það gerist að fluga verpi í kattamatinn með þessum afleiðingum. Taldi það að sjálfsögðu ekki eftir mér að demba öllu klabbinu undir brennheita bunu og drepa þannig öll þessi helvítis skrímsl á einu bretti. En nú spyr ég: Er nokkur leið til að fyrirbyggja þetta? Aldrei kom þetta fyrir á Laugarnesveginum!

Nei, ég svívirti ekki Islam (skrifaði óvart Ismal) með því að hella koníaki út í þjóðardrykk Marokkómanna. Ég hins vegar hellti því út í Earl Grey. Algjört dúndur.

Annars hef ég ákveðið mig: Flug með Iceland Express til London 26. desember. Ermarsundslestin þaðan, mér er sagt hún komi við í Belgíu. Þaðan til Parísar hvar ég dvel til 3. eða 4. janúar. Þaðan sama leið til baka, nema með British Airways. Er með agent á mínum snærum sem ætlar að komast að því fyrir mig hvað lestin kostar. Flugið til London ætti þó ekki að kosta mig meira en 10.000 krónur. Flugið til baka kannski um helmingi minna.

Ég vaknaði í morgun með einhverja þá hroðalegustu hálsbólgu sem ég hef nokkru sinni fengið. Tók deginum rólega og hringdi mig veikan í vinnuna. Er nefnilega mjög gjarn á að láta svona ekki hafa áhrif á mig og mæta samt til skóla og vinnu. Geri ráð fyrir að það sé þess vegna sem ég verð yfirleitt mjög veikur um októberbil. Svo verð ég jafnan aftur veikur í febrúar/mars.

Hef ég því setið hérna pollrólegur og sötrað marokkóskt myntute (var ráðlagt að blanda smá koníaki út í það, veit nú ekki …) með Requiem hans Mozarts í bakgrunni lágt stillt. Horft út um gluggann, lesið bloggfærslur. Mér finnst ekkert sérlega gaman að hanga svona heima. Langar í gönguna hans Ómars Ragnarssonar frá Hlemmi niður á Austurvöll á eftir. Vona að ég geti klárað hljóðfræðiverkefnið áður en hún byrjar, hef bara til miðnættis til að skila.

Fljótsdæla saga lofar einnig góðu:

Þorvaldur svarar: „Eg vildi að þér segðuð mér þau tíðindi er hér hafa orðið í yðrum híbýlum. Þykist eg það vita að mikil munu orðin.“

Jarl svarar: „Hví mun eigi verða svo að vera? Eg átti mér eina dóttir, fyrr en þessa sveina tvo, er Droplaug hét. Það var kallað að hún væri vel mennt. Eg unni henni mikið. Á hinum fyrrum jólum hvarf hún héðan á burt. Hana tók jötunn sá er Geitir heitir. Á hann þar byggð er þú þóttist koma. Það heitir Geitishamar en það fjall heitir Geitissúlur. Að þeim manni verður mörgum mein. Meiðir hann bæði menn og fé en sjá meinvættur er mest á öllu Hjaltlandi. Hef eg það mælt að þeim manni mundi eg hana gefa ef nokkur væri svo frækinn að henni næði á burt.“

Þorvaldur kvaðst það ólíklegt þykja að hún mundi þaðan nást.

Jarl svarar: „Eigi mundi eg hana félausa á burt hafa látið ef eg hefði ráðið. Sýnist mér þú skyldur til að leggja þig í nokkra hættu er þú hefur fyrstur til orðið eftir að spyrja.“

Þá svarar Þorvaldur: „Eg vildi aldrei eftir hafa spurt“ og snýr þegar á burt og til sætis síns. Hann mælti við öngvan mann á því kvöldi.

Fannst þat Arngrími svá fyndit at hann blöggah varð.

Gunnars saga Keldugnúpsfífls:

„Grís hét maður í Hörgsdal. Hann átti og tvo sonu. Hét annar Hrafn en annar Þorsteinn. Þeir voru stórir menn og sterkir, ágjarnir og illir viðureignar.

[...]

Var Helgi skartsmaður mikill, hæfilátur og hversdagsgæfur. Bróðir hans var honum óskaplíkur. Hann lagðist í eldaskála [...] Varð hann mjög óþokkasæll af alþýðu fyrir þetta sitt tiltæki. Var hann nú kallaður af þessu um allar sveitir Keldugnúpsfífl.

Enn kemur fyrir í sögunni þræll að nafni Kolur. Það má skemmta sér yfir því.

Cure-stemningin ríður húsum hér á Öldugötunni svo allir nærliggjandi vegfarendur bíta í rykið og hníga í duftið:

However far away, I will always love you.
However long I stay, I will always love you.
Whatever words I say, I will always love you.

Why are you so far away? she said,
Why won’t you ever know that i’m in love with you?
That i’m in love with you?

You, soft and only
You, lost and lonely
You, strange as angels
Dancing in the deepest oceans
Twisting in the water
You’re just like a dream…
Just like a dream…

Hvað er málið með þetta veður? Djöfulsins snilld! Samt ekki, ég er fastur inni. Þetta nám, þettanámnámnámnámþetta.

Show me how you do it,
And I promise you,
I promise that I’ll run away with you.
I’ll run away with you …

Mér finnst eitthvað svo einkennilega heillandi við að ganga yfir túnið framhjá Landakotskirkju á hverjum morgni, sér í lagi í glampandi sól eins og hefur verið í dag. Glampandi sól og geislandi veðri. Geitungarnir gera sér forboðnu berin á Reynitrjánum að góðu og vér upprennandi fræðungar sitjum hérna eins og kúkur að kljást við textavensl Íslendinga- og riddarasagna. Í góða veðrinu. Morknum eins og skinnur þær er við skoðum. Stalst raunar í tilefni dagsins út á svalir að fá mér bjór meðal röndóttu skrímslanna í trjánum í garðinum mínum. Þá kemst ég kannski í enn meiri tengsl við viðfangsefni dagsins, ástina og Íslendingasögur.

Orðið ást í öllum orðmyndum kemur 25 sinnum fyrir í Íslendingasögum [Uppfært: Bíddu, ég lokaði óvart glugganum, leitaði aftur, og þá komu 34 leitarniðurstöður til viðbótar! Í þetta sinn hefur Laxdæla vinninginn.]. Þar af langoftast í Hallfreðar sögu vandræðaskálds (eftir Möðruvallabók). Sem segir okkur að miðað við fyrsta leitarorð er Hallfreðar saga undir langmestum áhrifum frá riddarasögum. En þetta er nú bara miðað við fyrsta leitarorð svo við skulum ekki fara að æpa neitt uppfyrir okkur í hrifningu.

Monday you can fall apart, Tuesday, Wednesday break my heart. Thursday doesn’t even start, it’s Friday, I’m in Love!

Þetta veður er eiginlega einum og fallegt, og dagurinn eiginlega einum of dásamlegur (í hlutlægum skilningi). Mikill eiptími í aðferðum í dag þar sem fólk með miklar spekúlasjónir um rannsóknarmöguleika á fótbolta annars vegar og fóbolta hins vegar fóru mikinn. Eiginlega langaði mig til að hengja mig í hleðslutækinu mínu af óþoli. Þvínæst Árnagarðast ögn með bekkjarsystur með þónokkurri hluttekningu á verkefnavali kennara vorra sem óskeikulir eru með öllu í vísindalegum mikilfengleik sínum. Þvínæst setið lengur meðal eipara hávísindalegra hugsjóna delerandi stórkostlegum pælingum um doktorsritgerðarefni versus BA-ritgerðarefni. Á nótunum: Væri hægt að brúka síðarnefnda ritgerð sem kafla í fyrrnefnda. Hélt ég yrði ekki eldri.

Sun is up, so happy I could scream! Clouds drift by and everything’s like a dream.

Sjitt hvað ég meika ekki að hanga hérna inni … þarf sólgleraugu til að sjá á skjáinn. Gleraugu textavensla til að skilja verkefnið. Hahaha, þetta er svo asnalegt myndmál!

Að horfast í augu við morguninn með bolla í hönd meðan ketillinn sýður á hellunni. Það held ég nú.

Vantaði bara að ég hefði haft rænu á að opna fyrir útvarp allra landsmanna í leiðinni, síðustu og fyrstu almennilegu útvarpsstöð landsins.

Arkaði frakkalaus af stað út í gamla vesturbæinn í léttu roki niður á Laufásveg þar sem beið mín bíll. Þaðan hélt ég í Kópavog að sækja frakkann sem gleymdist á Ísafirði í síðasta mánuði. Ísafjarðarlognið hefur fylgt frakkanum alla leið suður, því algjör stilla var komin á þegar ég skilaði bílnum af mér aftur.

Gekk í húminu og kyrrðinni meðfram tjörninni undir blikandi norðurljósum og fannst ég vera aleinn í heiminum. Fljótlega fóru ótal hugrenningar að svífa á mig, í fyrsta sinn á ævinni veit ég nefnilega ekki hvað tekur við að loknu þessu, hvað þetta nákvæmlega er sem ég er einu sinni að gera, hvað það nákvæmlega er sem mig langar að gera.

Kannski er ég ekki tilbúinn til að eyða bestu árunum á skólabekk, árunum sem ég hef til að gera það sem mér sýnist þegar mér hentar. Árunum áður en lífið staðnar og dauði dagvinnunnar hefst. Hvað langar mig til að gera? Ekki veit ég það. En er þetta akkúrat nákvæmlega það sem ég vil gera og starfa við í framtíðinni, það er ég ekki svo viss um lengur. Og þarmeð er fasti punkturinn í tilverunni fokinn. Það eina sem ég var alltaf viss um.

Í nótt var farið á mikið pöbbarölt með Jóni Erni og Emil. Kannski um hálffimmleytið erum við Jón staddir á Ellefunni þegar stúlka vindur sér upp að mér með orðunum: Hey, þú ert skáld! Svo nefndi hún við mig tiltekið ljóð, sagði mér svo að ég væri gott skáld. Það þótti mér mjög vænt um.

En þetta væri ekki í frásögur færandi nema fyrir það að seinna um kvöldið stend ég við barinn og sama stúlka plantar sér við hliðina á mér, við kinkuðum vingjarnlega kolli hvort til annars eins og gengur. Mér til mikillar furðu pantar hún þá tvo drykki. Er þetta nú ekki einum of, hugsaði ég, og var farinn að úthugsa miklar flóttaleiðir ef vera kynni að drykknum fylgdi kaffibolli í heimahúsi.

Nema hvað, svo réttir hún einhverjum allt öðrum náunga glasið, hún var þá bara alls ekki að bjóða mér í glas. Eins gott að ég sagði ekkert. Það hefði verið óendanlega vandræðalegt. Það er nú meira líka hvað maður getur verið vangefinn.

Aldrei skyldi manni heldur vera boðið í glas af kvenmanni. Hins vegar er urmull af skuggalegum krullhærðum skeggjum sem eru til í að standa undir kostnaði af öllum drykkjum sem maður sporðrennir. Og var það svo í gær. Þakka Jóni Erni fyrir fylleríið.

Kvöld með hvítvíni og kveðskap í vændum. Njósnavélin með SigurRós glymur í tækinu.

Gærkvöldið var skrýtið /skrítið. Sömuleiðis skrautlegar stemningar sem svífa yfir vötnum hér á Öldugötunni í kvöld, flugeldar springa yfir og kalla á nostalgíu. En hefur eitthvað breyst síðan nokkurn tíma? Nýir tímar, nýjar vonir eða væntingar? Held ekki. Held ég sé ennþá bara barnið sem sleit skónum sínum í Gnoðarvoginum og flutti út í heim.

Áðan tók ég andköf þegar ég heyrði Somewhere Over The Rainbow í flutningi Tori Amos. Ég á ekki til orð. Auk þess er betra að segja bara sem minnst, heldur bjóða hreinlega upp á að heyra það hér.

Það er kannski kominn tími til að þegja oftar og tala minna.

Trallarallala, það er haust það er haust það er haust.

Og á morgun er sunnudagur. Ó þetta líf hvað ég elska sunnudaga!