Bloggið um veginn

Ég verð ekki í fríi á baráttudegi verkalýðsins á morgun. Það er vegna þess að frá klukkan sex í kvöld hef ég verið atvinnulaus. Vonir standa þó til að það verði ekki lengi, bókasafnið sveik mig um svar fyrir vikulok svo ég neyðist til að hringja sjálfur á þriðjudaginn. Mikið er nú samt gott að vita sig frjálsan frá afgreiðsluborðum húsgagnadeildar IKEA.

Annars gleymdi ég að taka kollhnísinn sem ég hafði alltaf lofað sjálfum mér. Kannski maður geri sér bara sérferð einhverntíma. En fyrst ég er laus á annað borð leyfi ég mér að spyrja opinberlega: Er þetta ekki grín? Sérstaklega myndin neðst til vinstri.

Ljóð dagsins er svo eftir sjálfan mig og heitir „Skilaboð frá Svíþjóð“:

Fyrir sýndarmennsku sakir tek ég fram að síðastliðið föstudagskvöld fór ég með góðu fólki út að borða á Rossopomodoro. Ég er að hugsa um að gera það mánaðarlega, það er nefnilega svo ódýrt. Maturinn er líka ágætur. Finnst samt ekkert sérlega heillandi að þurfa að horfa á kokkana elda hann. En kannski er þetta framtíðin. Kannski mun einn dag opna hér íslenskur veitingastaður, slátur á boðstólum, viðskiptavinirnir fengnir til að horfa á þá sauma saman blóðuga keppina. Jájá, öfgar, ég veit.

Hér hefur áður verið bloggað um húsnæðismál. Nú er ég að hugsa um að þekkjast boð um herbergiskytru í vesturbænum. Það kostar 30.000 krónur á mánuði. Það er þó óvíst að það verði ennþá laust þegar haustar. Alltsaman kemur þetta í ljós á endanum. Mun frekar vildi ég þó borga aðeins meira og geta leigt eitthvað aðeins stærra með góðum meðleigjanda. En mér sýnist fokið í flest skjól með þessa blessuðu meðleigjendur, fæstir vina minna neitt að flýta sér að heiman.

Næstsíðasti vinnudagurinn liðinn og enn hef ég ekkert prakkarastrikast, eins og menn kalla það. Augljóslega er aldurinn að færast yfir mig, fyrst mér kemur ekki til hugar að stelast út í sígó (harðbannað), vera of lengi í kaffi, láta mig hverfa tímunum saman (eins og sumir) eða vera með tilgangslaus uppsteit við yfirvaldið (aftur, eins og sumir).

Síðasti dagurinn á morgun. Ég ætla að taka kollhnís í borðstofudeildinni.

Skyndilega er ég sneisafullur af hugmyndum. Er með grunnhugmyndina að nokkrum bókum til að skrifa í höfðinu. Hinsvegar lætur andagiftin eitthvað á sér standa, svo allt er drasl sem ég skrifa þessa dagana. Það vonandi kemur þegar ég eignast mína eigin tölvu og kem skipulagi á öll skjölin mín. Hef ekki átt slíkt í tæp tvö ár.

Þetta hér eru einhverjar þær bestu fréttir sem ég hef heyrt lengi.

Það er blíðskaparveður. Skrapp aðeins upp í skóla að fá lánaða bók og langaði varla heim aftur. Núna vildi ég geta setið við tjörnina og kastað brauðmylsnu fyrir endurnar (orðið dálítið langt síðan síðast), en ég þarf að vinna. Síðasta vinnuhelgin. Ó, hví kom hún ei fyrr?

Ég hef alltaf talið Elliðaárdalinn sannkallaða vin í skrælnaðri eyðimörk Reykjavíkur, og í gærkvöldi ákvað ég að fara þangað fyrsta sinni á ævinni, til að létta á þunga skapinu sem ég var í. Hvað gæti verið betur til þess fallið að létta á skapinu en að ganga um síðasta náttúrlega landslag höfuðborgarinnar á hlýju vorkvöldi, hlusta á niðinn í lækjum og fuglasöng, og anda að sér fersku lofti. Sjálfsagt væri fátt betur til þess fallið, en sjálfsagt hefði mér getað dottið eitthvað betra í hug en þessi skaðræðisdalur.

Elliðaárdalurinn, vissi ég, er ekki einungis umkringdur tveim stærstu umferðaræðum borgarinnar, heldur einnig Árbænum og neðra-Breiðholti. Það hljómar ekki vænlega, en mér hafði verið sagt að Elliðaárdalurinn væri „síðasta og fegursta útivistarsvæði Reykjavíkur“. Ég var ranglega upplýstur. Þannig er sannleikurinn: Ljót brú teygir sig yfir Elliðaána, verður að ljótari steypuklumpi sem gengur meðfram Miklubrautinni og endar við Sæbraut/Vesturlandsveg. Út af klumpinum má beygja til suðurs inn á lítinn malarstíg. Á allar hliðar má sjá sinu og illa farið kjarr. Eftir því sem stígurinn teygir sig lengra spretta loks upp barrtré vestan megin stígsins. Austan megin gnæfir orkustöðin yfir öllu. Á alla kanta heyrist umferðarniður og hvorki hægt að líta til norðurs né vesturs án þess að sjá brunandi bílaumferð. Loftið er síst hreinna en annarsstaðar í Reykjavík, umhverfið síst fegurra en annarsstaðar í Reykjavík, stemningin álíka og á umferðareyju. Eini munurinn eru lækirnir. Þeir eru víst fáir orðnir eftir í Reykjavík. Ég fór ekki lengra en þetta. Og betur hefði ég farið eitthvert annað.

Ég sé það hinsvegar núna að hvorki verður haldið né sleppt hvað mig varðar, því ég vil bæði búa í borg og í sveit, en Reykjavík er alls ekki borg og á suðurlandi eru engar sveitir nema síður sé. Að minnsta kosti engir skógar. Hvað útivistarsvæði varðar höfum við reykvíkingar aðeins Heiðmörkina, þann guðsvolaða stað, Grasagarðinn, heldur lítill og einum of augljóslega manngerður, Hljómskálagarðinn (oj), skógræktarsvæðið í Fossvogsdalnum og mögulega síðasta vígið, sem ég á eftir að kanna nánar, dalverpið milli Árbæjar og Breiðholts, ofan Elliðaárvirkjunar. Sjálf virkjunin markar landamæri náttúru og ónáttúru; fyrir neðan hana hefst draslplássið sem átti að heita síðasti fagri bletturinn í borginni.

Hvers vegna státar Reykjavík ekki af almennilegum Listigarði, líkt og Akureyri, eða Kjarnaskógi, líkt og Akureyri? Nú er ég ekki að segja að ég sé farinn til Akureyrar, en mér verður meir og meir uppsiga við þetta pláss eftir því sem árin líða, hér er ekki nokkur griðastaður, hér er ekkert nema umferðareyjur, ef það er stytta eða kjarr ofaná heitir það útivistarsvæði, sjálf borgin er aðeins bil á milli akbrauta; Reykjavík er ekki borg fyrir fólk heldur borg fyrir bíla þess, borg sem gengur út á að koma sér sem hraðast undan einu þaki undir annað, átta til fjögur-borg. Við sem ekki eigum bíla og eigum því engan kost á að flýja, við megum húka í Laugardalnum, innan um trúða, pylsur, gasblöðrur og blessuð húsdýrin.

Próftíminn var alltof stuttur. Ekki skil ég hvað skólayfirvöldum liggur á að koma nemendum sem fyrst út úr prófum, en þá væri nær að gera raunhæfar kröfur. Og þegar hrognasvör við fjórum spurningum síðasta kortérið gætu kostað mig verðlaun fyrir framúrskarandi námsárangur, hlýt ég að spyrja hvers vegna fallið var frá þriggja tíma hefðinni. Eins og gjörla sést á fyrri helmingi prófsins stefndi ég á tíuna. Hana fæ ég ekki úr þessu.

Líkt var með stúdentsprófið í dönsku á sínum tíma. Þar hefði ég fengið tíu ef hefði ég ekki misst af smáa letrinu og svarað á dönsku 15% spurningu þar sem þess var krafist að svarað væri á íslensku. Mín rök í málinu voru hunsuð, en þau voru á þá leið að varla hefði mér gefist verr að svara spurningunni á mínu eigin móðurmáli. Ég fékk 8,5. Ekki einasta stig fékk ég fyrir hárrétt svar á vitlausri tungu.

Hvorttveggja gremst mér, þó meir það sem nær er í tíma. Mér þætti ekki óeðlileg krafa að allir yrðu hækkaðir um 0,5 í einkunn á prófinu frá í dag og að próftími yrði eðlilegir þrír tímar fyrir þau próf sem eftir eru. Hvað hlýtur það að segja um próf þegar mestur áhugamaður um viðkomandi fag getur ekki klárað það? Ennfremur, hvað segir það pars pro toto? Ef til vill hljómar það eins og hin versta sjálfhverfa en ég segi það samt: Ef ég átti ekki séns, hvaða séns áttu þá þeir sem ekki hafa eins mikla umframþekkingu á námsefninu, hafa ekki lesið sér til útfyrir efnið, lesið það upp til agna, hafa ekki tileinkað sér fræðin, beitt þeim sjálfir og elskað þau. Já, bókstaflega elskað þau.

Þetta var aldrei spurning um að standast eitthvað stúdentspróf. Það var spurning um að standast þær kröfur sem ég geri til sjálfs mín. Og í dag stóðst ég ekki þær kröfur. Skiptir þá engu um ytri eða innri orsakir. Fullkomnunarsinninn er engu bættari þótt það sé sendiboði til að skjóta, sama hvort hann skjóti hann eða ekki, því fullkomnunarsinninn gat alltaf gert betur. Jafnvel þegar hann átti ekki séns.

Í Fréttablaðinu er viðtal og mynd af sigurskáldinu 2006. Kemur í ljós að það er fyrrum bekkjarsystir til tveggja ára og skólasystir til átta ára þaráofan, Ásta Heiðrún. Sendi henni hamingjuóskir með hugskeyti, nema svo ólíklega vilji til hún lesi þetta, þá fær hún þær einnig á prenti.

Sjálfur sendi ég ekkert inn. Álit mitt á þessari keppni kemur raunar skýrt fram í því að ég hef ekki bloggað um hana fyrr.

Þessi færsla er í raun endurritun á færslu sem ég skrifaði klukkan níu í morgun, hvar ég þvísemnæst skeindi mér á þessari tilgerðarlegu ljóðakeppni forlags sem ekki gefur út ljóðabækur nema fyrir mögulegan ágóða eða bara til að segjast gefa út ljóðabækur, veitir sjálfum keppendunum ekki verðlaun, aðeins kjósendum, og það þá ekki einu sinni ljóðabækur heldur skáldsögur. Ég hinsvegar birti ekki þá færslu vegna þess mér fannst óviðeigandi að óska Ástu til hamingju með sigur í keppni í sömu færslu og ég drulla yfir téða keppni. Ég sé hinsvegar ég hef gert það aftur. Kannski eru það forlögin sem haga þessu þannig.

Leiðrétting: Ég sá það á öðru bloggi að vissulega voru sigurverðlaun, það munu hafa verið ljóðasöfn.

Í nótt dreymdi mig að ég ætti í þeim hvimleiða vanda að þurfa að koma svona risaeðlu út úr herberginu mínu. Það er ekki alltaf að maður er einu sinni svo heppinn. Í gær lagði ég mig til dæmis og dreymdi að ég væri í vinnunni.

Annars stefndi ég á fimm tíma svefn í nótt. Það virðist hafa tekist nærri upp á mínútu.

Í gærkvöldi þurfti ég nauðsynlega að komast á netið. Einmitt þá lá það niðri og einmitt þá dugðu engin venjuleg úrræði. Svo ég hringdi í þjónustuver Símans, þrátt fyrir að þau þar firri sig jafnan allri ábyrgð og neiti að aðstoða okkur sem höfum þráðlaust netsamband (þau semsagt þjónusta ekki vinsælustu þjónustuleiðirnar, enda með öllu ótækt að þjónusta alla þá aula sem láta glepjast af linnulausum símhringingum sínum og auglýsingum).

Sem venjulega undir þessum kringumstæðum var ég tengdur inn á skaðræðis manndómsvígsluvígvélina sem spilar linnulausa sixties-tónlist, að þessu sinni gekk vélin það langt að spila fyrir mig tónmorð The Monkeys. Ég reyndi að halda tólinu eins langt frá eyranu og ég gat en þó það nálægt að ég gæti heyrt ef kvalarlostafullum úrþvættunum kæmi það mögulega til hugar að svara símanum. Þannig sat ég í kortér, meðan blóðið frussaðist úr eyrum mér og nístandi sársaukinn leysti upp í mér heilalímingarnar. Loks stöðvaðist hryllingurinn og einum of kunnugleg rödd kom í símann: Þú ert númer þrjátíu í röðinni! Ég skellti á. Greinilega landlægt vandamál, hugsaði ég, með síðustu örðu af lífsorku sem ég átti eftir eða þvísemnæst.

Þá prófaði ég að keyra upp vafrann aftur. Það gekk, netið var komið í lag, af sjálfu sér. Eins gott, til þess eins hefði ég beðið allan tímann í símanum að láta segja mér að ég væri handan aðstoðar, meðan The Monkeys hefðu sargað sundur á mér hausinn. Þó vil ég koma þökkum áleiðis til þjónustuvers Símans, sem aldrei bregst þegar nauðin er hvað mest. Hver veit nema ekkert hefði gerst hefði ég ekki hringt.

Það má bæta þeirri athugasemd hér við, vegna viðbragða við fyrri færslum viðlíka þessari, að allt er þetta í góðu gamni sagt. Ég er ekki pirraður út í þjónustuver Símans vegna þessa. Það væri fáránlegt. Þó verð ég að játa, að tregða þeirra við að aðstoða fólk með þráðlausa tengingu er fyrir neðan allar hellur. Þau geta það nefnilega vel, þau gerðu það alltaf þartil Síminn var seldur.

Kominn heim úr skólanum, hvar ég sat frá níu til hálftvö að klára verkefni í leiðindafagi (nema kannski fyrir umhverfis- og skipulagsnerði). Einu risaverkefni í öðru fagi öllu skemmtilegra skila ég milli prófa. Svona er maður nú sniðugur. Ég hef tryggt mér annríki og geðveiki í miðjum rólegasta prófalestri skólagöngu minnar.

Svo er það lestur bókmennta, bókmenntasögu og bragfræði sem tekur við hjá mér í dag. Prófað á fimmtudegi. Mikið efni að komast yfir. Nú er það kaffi eða dauðinn.

Hefst þá óformlega lestur fyrir íslenskuprófið. Á erfitt með að einbeita mér samt, er svo mikið að spá í næsta vetur. Til dæmis þessi hugmynd að fagavali fyrstu annar:

05.40.00 Aðferðir og vinnubrögð
05.40.01 Inngangur að málfræði
05.40.03 Íslensk hljóðfræði og hljóðkerfisfræði
05.40.04 Íslensk beygingar- og orðmyndunarfræði
05.40.06 Íslensk setningafræði og merkingarfræði

Ætli þetta sé nokkuð of heavy allt á sama tíma? Gott væri að fá álit íslenskugenginna manna á því hvort ráðlegt sé að klára málfræðina alla á sömu önninni. Svo bætast raunar við minnst tíu einingar aukreitis í málfræði að eigin vali. Tek áreiðanlega fleiri, a.m.k. málsögu og samanburðarmálfræði, ef boðið verður upp á slíkt. En það geri ég ekki fyrr en síðar.

Svo er hugmynd að taka alla skyldukúrsa í bókmenntum á einni önn, þetta eru 15 einingar í heildina:

05.40.21 Bókmenntafræði
05.40.20 Íslensk bókmenntasaga
05.40.22 Straumar og stefnur í bókmenntafræði

En hvað segja menn, hvort telja þeir ráðlegra: Skyld fög samtíðis eða fjölbreytni?

Ég trúi ekki á stjörnuspár. Samt er ég áskrifandi gegnum tölvupóst og les hana reglulega. Og alltaf kemur það eins illa við kaunin á mér þegar stjörnuspáin mín virðist óþarflega viðeigandi. Eins og í dag, þá smellpassar hún, þar stendur orðrétt nokkuð sem ég hef verið að brjóta heilann um síðustu vikurnar. Þannig geta stjörnuspár stundum verið. Hinsvegar bjóða þær aldrei upp á svör. Í raun væri það bylting ef þær gerðu það.

Viðtalið gekk annars ágætlega. Fæ svar í vikulok. Sömuleiðis hafði ég erindi sem erfiði með för minni upp í skóla áðan. Sem von var að lá vel á öllum kennurum eftir djammið á föstudaginn.

Þá hef ég heimt hattinn minn úr helju (Hópferðamiðstöðinni). Ég nefnilega gleymdi honum í rútunni á föstudaginn. Þurfti að lemja hann dálítið til en það sér ekkert á honum, sem betur fer. Voða viðkunnanlegur bílstjórinn líka, ekkert að pirra sig á svona skussa.

Svo er það atvinnuviðtal hjá Borgarbókasafninu á eftir. Það er ekki laust við að ég sé dálítið stressaður. Enda ekkert smá í húfi. Rakleiðis þar eftir þarf ég að kíkja upp í skóla að hnýta nokkra lausa enda. Sumir kennarar þurfa bara að fá verkefnin dálítið seint. Þegar heim kemur fer ég svo að vinna í téðum verkefnum. Svo hefst prófalesturinn. Já, þá verður gaman að lifa.

Vegna viðtalsins þurfti ég að hafna kynningarferð með Svandísi Svavars upp í Verzló, sem hittist á sama tíma. Kannski eins gott, ég hefði farið sundur á límingunum af stressi. Ég veit yfirhöfuð ekki hvort ég treysti mér í þannig lagað. Finnst best bara að þvaðra um pólitík á netinu.

Sex dagar uns líður að starfslokunum miklu. Í fyrst datt mér í hug að kannski ætti ég eftir að sakna einhvers úr IKEA en gærdagurinn sló þá vitleysu alveg úr mér. Það er bara ekki ég að vinna við sölu. Þó get ég sagt að langstærstur hluti viðskiptavina hafi farið frá mér með bros á vör. Þó manni leiðist vinnan er ekki þarmeð sagt maður standi sig illa í henni. Onei.

Ég veit ég hef mikið talað um snjó í apríl en það sem blasir við núna jaðrar við hið fáránlega. Það hefur held ég ekki verið svona mikill snjór hérna í allan vetur. Vegna þessa hef ég verið í alveg skínandi skapi frá því ég vaknaði. Veit þó ekki af hverju. Ég keyrði mömmu í vinnuna því ég þarf að komast á bílnum í atvinnuviðtal klukkan ellefu, og ég var brosandi út að eyrum báðar leiðir. Án þess endilega að hafa nokkuð fyrir mér hvað það varðar er ég þess fullviss um að dagurinn eigi eftir að verða frábær. Kannski eru það bara tilbrigðin sem mér finnst svona skemmtileg.

Tók að mér að vinna aukalega í dag. Þegar þangað var komið datt mér í hug að kíkja á vaktaplanið, sjá hvern ég væri að leysa af. Það reyndist vera skólabróðir minn. Við hliðina á nafni hans stóð „í prófum“. Fannst það segja dálítið um mig að líklega er ég einn um að hafa ekki opnað bók ennþá.

Hvað ljóðgreiningarkeppnina snertir þá er hún búin. Eiginlega langar mig ekki að segja hvað ég hafði í huga þegar ég orti hið margræða ljóð, það komu upp svo skemmtilegar túlkanir á því. Best fannst mér túlkunin hans Ásgeirs, að ljóðið vísaði í sjálft sig. Ásgeir komst ennfremur manna næst réttu svari, þar sem hann minntist á Mile High Club í samhengi við fjórðu vísbendingu. Þeir sem greiða fyrir flugmiða til þess eins að brúka salernið eru vissulega í þeim félagsskap. Ójá. Ljóðið orti ég þó ekki um salakynnin utanum, heldur um sjálft flugvélaklósettið. Já, mér fannst það fyndið þá. Þetta ætti að vera hverjum þeim augljóst sem les kvæðið núna, þegar ég hef ljóstrað þessu upp. Ég vil þó lýsa yfir að þetta er hið fyrsta og hinsta skipti sem ég vísvitandi sem svo lágkúrulegt ljóð.

Annars er í dag dagur bókarinnar. Því er ekki úr vegi að óska Þorkeli sérstaklega til hamingju með afmælið.

Jesús minn almáttugur hvað ég hef verið skrautlegur í gær. Skilst ég hafi gert mikla lukku þegar faðir minn dró mig á sneplunum gegnum IKEA til að kaupa eitthvað. Minnist þess ekki að hafa tekið rútuna til Hveragerðis, veit samt að hvernig sem við fórum að því vorum við Bjössi samferða niður í skóla til að ná henni. Þá drakk ég heil ógrynni af hvítvíni með rósablöðum útí. Það má því segja að ég hafi vaknað með rósir í maganum í morgun. Ótrúlega skemmtilegur dagur og kvöldið enn betra, minningarnar enn dálítið ruglingslegar, en það kemur sjálfsagt á endanum. Áreiðanlega gerði ég einhverja skandala.

Ljóðgreiningarkeppninni lýkur formlega á laugardaginn klukkan þrjú. Þá verður höfundarætlun tilkynnt. Vonast til að sem flestir spreyti sig þangað til og sem oftast.

Ég hef ekkert gert í dag utan að skrifa grein á Múrinn. Samt á ég eftir að skila sex einnar blaðsíðu verkefnum, þriggja blaðsíðna ritgerð, heimaprófi í listasögu (það er sko ekkert djók) og læra undir listasögupróf sem ég þarf að sannfæra Brynju Vals um að leyfa mér að taka. Hún setti það skilyrði að ég semdi henni ljóð þar sem henni væri lýst sem íðilfagurri gyðju. Mín verður ánægjan.

Jú, eitt annað hef ég svosum gert, ég hef verið að reyna að átta mig á Háskólasíðunni. Allt gæti þetta þess vegna verið á fokkíng hebresku. Ég hef ekki hugmynd um hversu marga áfanga ég get valið á einni önn og þeim hjá Háskólanum virðist ekki geta verið meira sama. Svo fann ég raunar þessa síðu. Ef það er rétt til getið hjá mér að skammstöfunin ECTS þýði „einingar“ þá er ég klár. Finnst raunar skrítin tilhugsun að þurfa kannski að taka 10 eininga kúrs á einni önn. Er það ekki hálfgerð geðveiki? Þvílíkt tilbreytingarleysi þegar önnin er aðeins 15 einingar!

Grein dagsins á Hugsandi er eftir mig.

Svo sá ég þetta. Þið megið búast við mér froðufellandi af bræði á Múrnum innan skamms.

Uppfært kl. 16:03
Múrgreinin komin inn.