Bloggið um veginn

Ég hafna þeim möguleika að ég sé að fá hálsbólgu í annað sinn í sama mánuði! Sjáum hversu langt ég kemst á afneitun. Þetta er alveg makalaust, aldrei hefur þetta komið fyrir mig áður. Ekki síður er þetta óvanalegt vegna þess að fyrst fékk ég hálsbólgu 1. mars, nú fæ ég hana aftur 31. mars. Ef væri ég táknfræðingurinn Robert Langdon legði ég tvo og tvo saman og kæmist að þeirri röklegu niðurstöðu að þetta sé tákn, annars vegar að veikindi verði upphaf alls og endir í mínu lífi, hinsvegar að frið finni ég aðeins í miðju stríði (Mars er jú stríðsguðinn), svo myndi ég kenna musterisriddurunum og páfastóli um alltsaman og gerast skeptískur á albínóa í svörtum kuflum. Svo myndi ég endurskoða gildi menntunar minnar og jafnvel segja skapara mínum að fá sér vinnu. En ég er ekki Robert Langdon, svo ég sætti mig við að drekka tebolla og (reyna að) fara snemma að sofa.

Þreyta og sljóleiki. Nostalgía samhliða kvíða samhliða óþreyju eftir framtíðinni. Ótti við að mistakast. Löngun til að ferðast. Löngun til að flytja í eigið húsnæði. Von um uppfyllingu drauma. Tregi til að takast á við nýjungar. Óvissa. Vantrú á kosti valsins. Von um farsæla hamingjuleit. Gremja, galsi, áræðni, kæruleysi. Svefnleysi, andleysi, óbilgirni, kröfuharka. Trú, söknuður, væntingar, von.

Skyndilega voraði enn einu sinni í forræðisdeilu árstíðanna. Vissulega léttir það lundina. Fernt vegur þó á móti:

1. Stóra ritgerðin komin niður í 30 blaðsíður og enn get ég (og mun) stytta hana.
2. Fyrirlestur um Þriðja maí eftir Goya sem þarf að semja fyrir flutning á morgun.
3. Síþreyta. Ég hvílist ekki þótt ég sofi og kaffi hjálpar ekkert.
4. Ef við bætum eirðarleysi við atriði 3 er komin uppskriftin að andlegri stólpípu.

Þó fer nú senn að styttast í leiðarlok. Höfuðstærð mæld í dag af frenólóg frá P. Eyefeld, síðasti kennsludagur í næstu viku, sólarhringsfyllerí þann 21. apríl, uppáhaldið mitt hefst svo þann 27. (prófatörnin) og moldun fer fram nákvæmlega mánuði síðar með tilheyrandi erfidrykkju þar á eftir. Á svona dögum vill maður þó síst hugsa um allt það heldur einfaldlega njóta þess að vera til. En því miður fer dagurinn, öðrum dögum líkt, í verkefnavinnu. Veikist þá vort langlundargeð.

Uppfært kl. 17:22
Á ég að trúa því að Word leiðrétti ekki fokkíng tölusetningar neðanmálsgreinanna þegar ég eyði einni?! Á ég að þurfa að gera þetta? ÞARF ÉG ANDSKOTAKORNIÐ AÐ EYÐA HVERRI EINUSTU NEÐANMÁLSGREIN OG STIMPLA ÞÆR ALLAR AFTUR INN SJÁLFUR??? Hvaða djöfulsins fokkíng kjaftæði er það!?

Uppfært kl. 20:52
Ég held, svei mér þá, að ritgerðin sé tilbúin. Síðasti yfirlestur núna og ekki orð um það meir. Svo hefst vinna á fyrirlestrinum.

Uppfært kl. 22:38
Ritgerðin endaði í 27 blaðsíðum. Það er töluvert minna en 39 blaðsíður. Til þess að gera er ég ánægður með hana, en siðskiptin eyðileggja hana í lokin. Það verður að hafa það. Þá hefst vinna á fyrirlestrinum. Meira af áhugaverðu lífi mínu á morgun.

Málverk dagsins er Þrælaskip Josephs Mallards Williams Turner frá 1840. Þótt viðfangsefnið sé gróteskt (verið er að kasta dauðum og deyjandi fyrir borð) er myndbyggingin og litaflæðið svo magnað að nær ómögulegt er að lýsa því með orðum. Myndin nýtur sín betur úr fjarlægð svo ég mæli með því þið bakkið um nokkra metra frá skjánum og njótið hennar þannig.

Þessi pistill er bæði lélegur og gjörsamlega tilgangslaus. Hann er samt fyndinn. Allar vangaveltur um hvernig það hefði nú verið hefði þessi eða hinn lifað lengur eru nefnilega í eðli sínu bæði lélegar og tilgangslausar, og enda þótt það geti verið fyndið að agnúast út í slíkar hugleiðingar er það alveg jafn lélegt og tilgangslaust, vegna þess að slíkar hugleiðingar eru tiltölulega saklausar svo lengi sem þeim er ekki fleygt fram sem staðreyndum eða raunverulegum líkindum.

Þessi pistill er hinsvegar hvorki lélegur né tilgangslaus. Sjálfur færist ég æ nær þeirri skoðun að tungutak fólks skipti ekki höfuðmáli svo lengi sem merkingin kemst til skila. Sumum þykir málið afar kynbundið og vilja afkynvæða það. Þetta er ekki hægt svo vel sé, og í raun fyllilega tilgangslaust. Kyn orða hafa nefnilega enga raunverulega skírskotun í kyn þess fólks sem um ræðir. Gott dæmi er das Mädchen í þýsku (stúlkið). Í raun er tungumálið fyrst kynvætt þegar tilraunir til afkynvæðingar eiga sér stað; þar sem kyn orða höfðu áður enga skírskotun til raunveruleikans veitist þeim hún með afkynvæðingunni. Þetta er hinsvegar kannski ekki neitt sérlega mikilvægt. Það sem er mikilvægt er að við þyrftum að finna nýjar leiðir til að orða sömu hluti og að „þýðing“ eldri setninga yfir á hina nýju málfarsstefnu gæti riðlað merkingu þeirra. Grunnpunkturinn er svo vitaskuld sá: Tungumálið þróast ekki vegna þess þú segir því að gera það. Þannig virkar það bara því miður ekki.

Segja má að ferli lógaritmískrar stigmögnunar á fjölda kaffibolla sem þarf til að halda mér vakandi hvern klukkutíma sem bætist við daginn hafi náð hámarki sínu með tilliti til lögmálsins um minnkandi afrakstur, líkt og hröðun steins sem kastað er þráðbeint upp fer minnkandi uns hún er engin og verður loks neikvæð. Fyrir næsta klukkutíma þyrfti ég þannig að drekka könnu af kaffi, fyrir þarnæsta þyrfti ég könnu² o.s.frv. Með öðrum orðum: Þetta er hætt að borga sig. Ég ætla að leggja mig.

Þreyttur í gær? Nei, þreyttur núna. Kötturinn hélt mér vakandi í alla nótt. Hún æmti eins og Dórótea í skýstróknum og ekki tjóandi við henni. Kannski ekki að furða, sjálfur bjóst ég hálft í hvoru við að ranka við mér í Oz.

Litli bróðir segist svo ekki skilja hvers vegna hann snjói alltaf á þriðjudögum. Hann kann að hafa nokkuð til síns máls.

Grein í Steingerði tilbúin. Hún fjallar um mikilvægi listarinnar. Þá eru allar áætlaðar greinar skrifaðar, vona þær verði ekki fleiri í bili. Fékk smá sjokk í svona mínútu þegar ég var nýbúinn að skrifa hana og upp kom sá möguleiki að Steingerður væri þegar farin í prentun. Við nánari eftirgrennslan reyndist það sem betur fer ekki rétt.

Sjálfsagt klára ég lagfæringar á stóru ritgerðinni á morgun og læt binda inn daginn eftir. Geri ráð fyrir hilluplássi inni á bókasafni, líkt og hlaut rannsókn okkar Brynjars frá í fyrra.

En af skrifum hef ég fengið nóg í bili og nú þrái ég komu vorsins og sumars án nokkurra annarra skylda en að mæta í vinnuna að morgni dags. Held ég hafi sjaldan verið eins útjaskaður og útkeyrður af akademískri metnaðargirni. Og hver verður svo tilfinningin að sjá öll þessi ár standa sem tölur á blaði? Eru það ekki vonbrigði, eftir alla þá lífsreynslu og þroska sem maður hefur meðtekið á svo löngum tíma? Félagslegi þátturinn er allt námið. Tölurnar eru einskis virði. Áreiðanlega verður útskriftin andklímax dauðans. En það er víst andklímaxinn sem er mælikvarði á getu og gerir fjölskyldur svo stoltar.

Múrgrein dagsins er víst eftir mig þótt skammstöfunin á nafninu mínu sé eitthvað kindarleg (uppfært: hún hefur nú verið löguð).

Ég er ekki mikill aðdáandi fárviðris, nema sé ég innandyra í hálfrökkvu herbergi undir sæng með tebolla og góða bók. Þó var ég sérstaklega lítt hrifinn í dag af að þurfa að plokka sandkorn úr augunum við hvert fótmál.

Það er greinilegt að öryggiseftirlit er sérstaklega mikið við Kárahnjúka. Það sést á fjölda þeirra sem látið hafa lífið við gerð virkjunarinnar. Er þetta sá fjórði? Kárahnjúkavirkjun er áreiðanlega hættulegasti vinnustaður Íslands fyrr og síðar!

Jæa, skilaði draslgrein inn á Múrinn og sendi bókarrýni á ritstjórn Hugsandi. Þá er að sjá hvort hún verður samþykkt. Verði svo er ekki ólíklegt að ég geri meira af því að rýna í bækur. Þá er það bara grein um menningarmál í Steingerði. Spurning hvort ég nenni að skrifa hana núna. Langar til að gera eitthvað annað.

Vaknaði snemma (lesist fyrr en venjulega) og skrapp upp í Vídalínskirkju að hlýða á Vídalínsmessu Hildigunnar. Tónlistin var alveg frábær og einsöngvararnir tveir, Hallveig og Ólafur (systkini Hildigunnar?) voru bæði afar sterk. Gaman líka hvað þau lifðu sig inn í flutningin, hélt að Ólafur myndi hlaupa með kirkjubekkjunum af kátínu í Orði föðurins. Svo var heilsað upp á tónskáldið, nema hvað. Nú hefur hún enga afsökun til að heilsa ekki upp á mig næst þegar hún sér mig í IKEA, eða á bókasafninu, þar sem horfur eru á að ég starfi í sumar.

Það er alltaf dálítið vandræðalegt fyrir mig að fara í kirkju. Þar sem ég er ótrúaður vil ég ekki taka þátt í hefðunum (þeir heita víst hræsnarar í Biblíunni, sem það gera) og tók því ekki þátt í altarisgöngunni (er það ekki annars katólskur siður?). Finnst alltaf hálfpartinn eins og ég sé einhvurs konar glæpamaður að sitja aðgerðalaus meðan aðrir biðja, signa sig og borða oblátur. Kannski er það bara ég.

Veðrið er fallegt en eilítið napurt. Spurning hvort maður reyni að gera eitthvað meira úr deginum eða norpi framan við tölvuna. Mér skilst ég hafi orðið á eftir með grein á Múrinn. Ég sem hélt ég ætti ekki að skila fyrr en um mánaðamótin. Svo bíða víst fleiri greinar eftir fæðingu sinni.

Lóan kom víst í dag, eins og raunar sést hefur á veðrinu, sól logn og hlýindi. Litadýrðin yfir borginni um sólsetur var líka afar falleg.

Gærkvöldið sem ég eyddi í miðbæ Reykjavíkur var aftur á móti ekki fallegt. Einhver dansgólfsreykingadóni brenndi gat á vinstri hönd mína. Það er ekkert nema fávitaskapur að reykja í miðri þvögu af dansandi fólki. Enginn hótaði mér barsmíðum. Er það ekki einhvers konar met?

Ljóð dagsins er Vindur og vissa, úr Uppstyttum eftir Davíð A. Stefánsson, frá árinu 2003:

Hvort hægt er að vita
hvert leiðin liggur

hvert á að líta
og hvenær að líta undan

hvenær að beygja
og hvenær að beygja af

hvenær má gráta
og hvernig

hvenær að staldra við
og týna upp steina

hvort vindurinn ber mann af leið

og að vita aldrei
hvert leiðin liggur

til að vita hvort
vindurinn ber mann af leið

eða

hvort hann er leiðin.

Eftir að hafa spurt mig hvort ég gerði mér grein fyrir því að það væri ekki BA-verkefni, sagði leiðbeinandinn mér að stytta ritgerðina mína um 10 blaðsíður. Ég spurði hann hvað honum þætti um það að ég minnkaði einfaldlega leturstærðina. Held hann hafi átt við róttækari breytingar. Með tilfærslum á texta og leturgerðarbreytingu einum og sér hefur mér tekist að stytta ritgerðina um fjórar. Áður en ég geng á sjálft efni ritgerðarinnar vil ég þó vita hvað prófarkalesurum mínum finnst.

Þessa stundina er ég að springa úr höfuðverk og framtakssemi í senn. Spurning hvort vægir á undan. Ég má samt eiginlega ekki gefa eftir verknum og leggja mig þar sem ég svaf nær ekkert í nótt. Maður kannast of vel við þann vítahring.

Ég fékk annars tvær eða þrjár góðar hugmyndir í nótt og í dag. Sjáum hvað verður úr þeim. Jafnvel ég fari og vinni í þeim núna. Ætli enn meira kaffi sé þá ekki málið? Úff, ég drekk sko sem nemur rúmri könnu á dag, sé miðað við könnu í standard kaffivél. Það er ekki normalt. En eins háður því og ég er á veturna þá samt snerti ég þetta sull ekki á sumrin. Skil ekki hvernig ég fer að því. En nú kraumar uppi í mér munnvatnið í löngun sinni eftir því svarta gufusoðna návatni svo ég er farinn að hella upp á!

Ég vaknaði með hugmyndina og beinagrindina að næsta bókmenntasögulega þrekvirki í hugskoti mér. Móðir mín hinsvegar drap hana með tilraunum sínum tíu til að vekja mig þar sem ég lá vakandi undir sænginni að berjast við að festa hana í minni mér, eftir aðeins um þriggja tíma svefn. Hugmyndin farin eitthvert annað. Kannski les ég bókina þegar Jón Þorgilsson á Seyðisfirði hefur skrifað hana, eða Heinz von Horsttappert í Ulm.

Fyrir kóðunarnerði sem auðveldlega impónerast skal það upplýst að í gær stal ég javascript kóða frá Gneistanum (hann hefur rétt, ég er sætur í IKEA-gallanum) sem knýr dulspekilegan mechanisma sem gerir mér kleift að hafa ótakmarkað magn spássíumynda sem birtast handahófskennt þegar einhver heimsækir þessa síðu. Í augnablikinu eru þær fjórar: Sú gamla, tekin á bar uppi á Gíbraltarkletti, ein tekin í Marokkó nokkrum dögum áður, sú þriðja sjálfsagt tekin snemma árs 1985 og sú fjórða er eitthvað voðalega artí. Spennan eykst eftir því sem eykst á flóruna: Hvernig verður sú fimmta!

Nú laga ég mér kaffi. Í gær drakk ég sem nemur, nei til hvers að segja það sem enginn fær trúað. Gæti þessvegna sagst hafa flogið í skólann. En nú laga ég mér semsagt kaffi, gíra mig svo upp og verð vel stemndur fyrir kynningarfund Samtakanna ‘78 í skólanum, sem ég og fleira gott fólk hefur staðið í töluverðu stappi við að fá þangað. Ekki vegna tregðu samtakanna, takið eftir, heldur vegna tregðu maskínunnar, sem aldrei hefur verið beygluð og beygð á svo róttækan hátt í áttina til aukinnar jafningjafræðslu og jafnréttisumræðu. Að vonum er ég því spenntur að sjá viðbrögðin. Ef illa gengur tryllum við lýðinn til hlýðni með loforðum um leika og brauð.

Í öðrum fréttum hefur cand. psych. neminn hann bróðir minn játað sig sigraðan fyrir ritgerðinni minni. Það er mér eiginlega óskiljanlegt, maðurinn les flennistórar óskiljanlegar greinar daglega um cognitive hitt og dissonance þetta (híhí), en svo þegar honum er boðin mannkynssaga á kjarnyrtri íslensku þá lúffar hann. Nei, ég er ekkert hissa. Þessi ritgerð er skrímsli sem engu eirir. Ég held ég hafi fyrir tilviljun dottið niður á uppskriftina að akademískum ragnarökum.

Það er afar skrítið að standa skyndilega uppi með sýn til allra handa eftir ævilanga ferð eftir beinu brautinni, sjá alla möguleikana kringum sig og hvað gæti orðið. Þá veltir maður upp steinum allra þeirra mögulegu leiða sem maður hefði getað farið, fór ekki og veit því ekki hvað hefði orðið. En óhjákvæmilega leiðir maður jafnframt hugann að öllum þeim möguleikum sem spruttu upp gegnum tíðina sem maður taldi að gæti orðið en urðu aldrei. Þá hættir manni til að spyrja sig hvort maður eigi það til að ofmeta möguleika.

Hér er hugmynd: Hagfræðin hefur sem löngu er orðið ljóst skapað nýtt tungumál. Það er spurning hvort tungumál hagfræðinnar heimfært upp á móðurtunguna geti skapað nýja möguleika. Til dæmis er orðið vergur, sem þýðir að allt er tekið með í reikninginn, sbr. hugtakið verg landsframleiðsla. Gæti þetta orðið til þess að ný andstæða skapist við orðið dvergur og geri bókstafinn d á undan nafnorði þarmeð að smækkunarforskeyti? Gunnar B. er til dæmis nokkuð vergur náungi og drýrri en aðrir, en Sigurður Kári er dvergur.

Snilld dagsins en jafnframt skandal hvíslaði lítill Farfugl í eyra mér:

„Maður fær ekki alltaf það sem maður vill. Og þá verður maður að vinna úr því sem að maður þá fær í staðinn. Maður getur ekki alltaf farið með sætustu stelpuna heim af ballinu en stundum kannski eitthvað sem gerir sama gagn.“

-Geir Haarde, utanríkisráðherra og formaður Sjálfstæðisflokksins, í ræðu um varnarmál í Valhöll 18. mars 2006. Sá möguleiki er fyrir hendi að hr. Haarde hafi í tilraun til hótfyndni misst út úr sér nokkuð sem alstaðar annarsstaðar í heiminum þættu alvarleg ummæli fyrir ráðherra.

Ljóð dagsins er 10. hluti Tímans og vatnsins eftir Stein Steinarr, en í því ljóði eru einmitt margskonar möguleikar. Ég las þetta um daginn og það sló mig, sló mig virkilega. Dag einn mun ég þó eflaust leggja allt aðra merkingu í það:

Frá vitund minni
til vara þinna
er veglaust haf.

En draumur minn glóði
í dulkvikri báru,
meðan djúpið svaf.

Og falin sorg mín
nær fundi þínum
eins og firðblátt haf.

Segjum það gott í bili!

Ritgerðin kláruð (uns ég fæ hana aftur í hausinn, útkrassaða). Hún er 39 blaðsíður.

Tilvitnun dagsins:

„Ertu að skrifa bókina? Nei, ætli ég bíði ekki eftir myndinni.“

-Úr Draumalandi Andra Snæs.

Þegar ég var lítill var starfrækt leikfangaverslun hér á Laugarnesveginum, í sama húsi og kaupmaðurinn í Laugarneskjöri var. Oftastnær var verslun þessi lokuð og fór ýmsum sögum af ástæðu þess. Sú skýring sem vinsælust var meðal okkar krakkanna var sú að verslunareigandinn væri í raun glæpon og verslunin væri aðeins skálkaskjól fyrir myrkraverk hans og óprúttinna viðskiptamanna hans.

Stundum var verslunin þó opin en síst skyldi segja að þau skipti hafi bætt nokkuð orðstír verslunareigandans. Því í hvert skipti sem barn steig svo mikið sem einum fæti innfyrir dyr verslunarinnar, þá klingdi í bjöllu sem þar hékk fyrir ofan og verslunareigandinn kom stökkvandi fram úr lagerdyrunum eins og morðóður Prefontaine, öskrandi á okkur að börn væru ekki velkomin í versluninni. Það vissum við börnin þó að væri eitthvað öfugsnúið, því hverjir aðrir en börn vilja versla við dótabúðir?

Eitt var það skiptið að ég fékk að stíga fæti þar innfyrir án þess mér væri hótað lífláti. Þá var pabbi nefnilega með í för; við höfðum þrætt helstu leikfangaverslanir bæjarins, Leikbæ, Vedes og Liverpool, í leit að vissu leikfangi sem hvergi virtist fást, og forboðna dótabúðin var síðasti (ó)raunhæfi möguleikinn. Eigandinn kom fram við okkur af mestu virðingu, sagði mér þó alltaf, hálfgnístandi tönnum, að snerta ekkert í hvert það skipti sem hönd mín straukst við hillu. Ég hafði engu minni ímugust á manninum þótt fílefldur faðir minn stæði á milli okkar. Eigandinn útskýrði svo fyrir pabba hvers vegna ég mætti ekki snerta neitt, hann hefði átt í svo miklum vandræðum með börnin í hverfinu, sem ekkert virtu lengur. Hann lýgur þessu! hugsaði ég. Við fengum aldrei séns!

Leikfangið var ekki til en mér stóð orðið alveg á sama. Þegar við gengum út upplýsti ég föður minn um alla málavöxtu, að þessi maður væri glæpamaður, jafnvel morðingi, sem hataðist við börn. Hver væri tilgangurinn með dótabúð bannaðri börnum, sjaldan opinni, með úreltum leikföngum (ójá, maður sá muninn á draslinu þarna og fyrsta flokks leikföngum Vedes!)? Pabbi leit niður fyrir sig og svaraði þannig aðdróttunum mínum að verslunareigandinn ætti bágt. Ég var ekki sannfærður.

Kannski um ári síðar lagði verslunin þögult upp laupana og plássið stóð autt um skeið uns þar opnaði eitt af fyrstu netkaffihúsum borgarinnar (sem stóð ekki nema í ár vegna kauðalegrar staðsetningar og náttúrlega því að enginn vissi að það væri til). Enn þann dag í dag þykir mér allt fremur skrýtið er viðkemur forboðnu dótabúðinni og ískyggilegum eiganda hennar. Og enn þann dag í dag er ég ekki viss um hvort allt hafi verið þar slétt og fellt. Í dag, löngu eftir daga Laugarneskjörs, dótabúðarinnar og netkaffihússins, eru eingöngu íbúðir í húsinu. En í hvert sinn sem ég geng þarna framhjá verður mér hugsað aftur til liðinnar tíðar þegar sólin skein og heimsmyndin var einfaldari.

Fór upp í Borgarleikhús í gær að hlýða á Andra Snæ og keypti þar nýju bókina hans, Draumalandið. Byrjaði á henni strax í gær, lofar góðu! Í leikhúsinu sá ég bæði Mörð og Valgarð en þeir eru víst ekkert skildir.

Erindið sem Andri flutti var dúndurflott sem væntingar stóðu til, en við Kári og Emil þurftum að rjúka beinustu leið upp á Babalú um leið og hann lauk máli sínu. Þar lásum við auk tveggja stúlkna sem mér er lífsins ómögulegt að muna hvað heita. Bestu flytjendur kvöldsins, að mínu mati, voru Emil og „stelpan með konkretljóðin“ (neyðin kennir …). Sjálfur stóð ég mig ekki alveg sem best, þá verð ég dálítið fúll, en það er gott því þá gerir maður betur næst.

Heill einn lesandi þessarar síðu mætti, góðvinur minn Alli, og má það teljast 100% rýmkun á skilvirkni auglýsinga þessarar síðu. Hljómar síðasta setning ekki eins og einhvurs konar firrtur nútímatalandi? Í alvörunni, hver talar svona?

Og nei vá það er snjór úti! Minns er sáttur við það.

Á sömu blaðsíðu Fréttablaðsins í dag og Jón Baldvin segist ætla að láta pólitíska endurkoma sína ráðast af eftirspurn, segir Ólafur Ragnar að búa þurfi öldruðum áhyggjulaust ævikvöld. Það er fyndið.

Í dag eru vorjafndægur. Á slíkum degi er gott að taka strætó niður í Grófarhús til að ítreka umsókn sína til Borgarbókasafnsins en komast að því að manneskjan við stjórnvölinn er veik. Á vorjafndægrum er aukinheldur gott að halda ljóðakvöld. Á Café Babalú. Skólavörðustíg 22. Klukkan 21:30. Og auglýsa það ekki.

Ennfremur er gott að drekka kaffi, hlusta á Life in a Glass House með Radiohead og lesa ljóð dagsins, Ég leitaði blárra blóma, eftir Tómas Guðmundsson:

Ég leitaði blárra blóma
að binda þér dálítinn sveig,
en fölleit kom nóttin og frostið kalt
á fegurstu blöðin hneig.
Og ég gat ei handsamað heldur
þá hljóma, sem flögruðu um mig,
því það voru allt saman orðlausir draumar
um ástina, vorið og þig.

En bráðum fer sumar að sunnan
og syngur þér öll þau ljóð,
sem ég hefði kosið að kveða þér einn
um kvöldin sólbjört og hljóð.
Það varpar á veg þinn rósum
og vakir við rúmið þitt,
og leggur hóglátt að hjarta þínu
hvítasta blómið sitt.

Ég veit ég öfunda vorið,
sem vekur þig sérhvern dag,
sem syngur þér kvæði og kveður þig
með kossi hvert sólarlag.
Þó get ég ei annað en glaðzt við
hvern geisla, er á veg þinn skín,
og óskað, að söngur, ástir og rósir,
sé alla tíð saga þín.

-Úr bókinni Við sundin blá, 1925

Það er óþolandi að hafa vitleysu eftir menntuðum málfarsfasistum, sér í lagi þegar hin meinta villa er eldri en það sem þeir töldu rétt. Hvers eigum vér ómenntaðir eiginlega að gjalda? Ómenntað fólk á nefnilega þann vanda til að hlusta á fasista.

Kári Páll Óskarsson er spes náungi. Svo spes raunar að ég ákvað að lesa gamlar bloggfærslur eftir hann. Þar fann ég tilvitnun dagsins:

Ég rölti í frosthörkunni og hlustaði á ókunnugt fólk sjúga uppí nefið, sem er fyrir mér alltaf mest heillandi af árstíðabundinni músík.

Segið svo lýríkin sé dauð!