Bloggið um veginn

Myndu kærir lesendur þessarar síðu trúa mér ef ég skrifaði hér að ég hafi eytt klukkutíma á Kofa Tómasar frænda með sófa fullan af nasistum mér á hægri hönd? Klukkutíma eyddi ég þar, ekki lengri tíma, vegna þess að ég var í þann mund að snappa. Ég get spurt sjálfan mig að því næstu árin hvernig í ósköpunum ég entist svo lengi.

Nasistar þessir óðu uppi með alla þá frasa sem einkennt hafa nasista hingað til (dæmi: Lengi lifi hinn aríski kynstofn!; Jón Þórir Arnórsson var góður maður (muni ég rétt var hann djöfuls nasisti); þeir, líkt og ég mun gera, dóu síg-hælandi með nafn foringjans á vörum; djöfulsins júðarnir munu yfirtaka okkur (fyrst þið eruð af hinum sterka aríska kynstofni, mestum allra kynþátta, hvernig geta þá hinir óæðri „júðar“ undirokað ykkur?); helvítis negrarnir hafa ekkert til að vera stoltir af, hver vill svosem hafa ógeðslega stórt typpi? (athyglisverð nálgun …); Pólverjar er aumasti armur hins hvíta kynstofns; Himmler hafði ekkert leyfi til að reyna að semja við Kanann, o.s.frv. o.s.frv.). Og þeir ræddu þetta ekki á rólegu nótunum, onei, þeir beinlínis öskruðu skoðanir sínar hver að öðrum.

Mér leið eins og ég væri í einhverjum öðrum heimi, í það minnsta á einhverju öðru tilverustigi. Nákvæmlega hvar steig ég fæti niður þegar ég vaknaði í dag? Nákvæmlega hvað veldur því að fólk getur kokgleypt annarri eins þvælu og skorið svo algjörlega á tengsl heilastarfsemi og tungutaks? Hvernig í andskotanum er hægt að vera svona djöfull firrtur?

Ég er ekki einu sinni viss um að ég vilji vita svarið, í það minnsta ákvað ég að blanda mér ekki í umræðurnar, heldur yfirgaf ég svæðið. Það er ekki mitt hlutverk að heyja krossferð gegn fáfræði mannskepnunnar og enda sundurskorinn í einhverju skoti bakvið aðalskrifstofu FÍÞ. En þetta eru án efa þær súrrealískustu kringumstæður sem ég hef fundið mig í.