Bloggið um veginn

Í dag lauk draumi sem ég hefði viljað að rættist. En þrátt fyrir að öll mín von, allar mínar hugsanir og væntingar síðastliðinna mánaða hafi verið bundnar þessu eina, er mikill léttir að vita þó altént hvernig málin standa.

Ég kenni engrar vanlíðan yfir þessu ennþá, það er best að hugsa sem minnst um hvernig maður hefði viljað að þetta yrði. Kannski best að hugsa sem minnst yfirhöfuð. Gyðjan lætur ekki að sér hæða, þið vitið hvaða gyðja. Ef við aðeins hefðum nokkurt vald yfir henni. Því miður erum við aðeins mannleg.

En ég er ansi hræddur um að ég hafi sungið minn fegursta söng hingaðtil, og sú manneskja sem getur skapað annað eins gegnum mig á allar þakkir skilið. Og fyrir allt annað. Pennann legg ég samt á hilluna um stundarsakir, meðan ég næ áttum, þartil ég hef jafnað mig á siðrofinu og fætur snerta jörðina enn á ný.

Betra að úr þessu leystist á fallegum degi.

Tarja Halonen vann finnsku forsetakosningarnar. Mér skilst hún hafi verið besti kosturinn. Í það minnsta betri en eini vinur Framsóknarflokksins á Norðurlöndunum, Matti Vanhanen.

Ég hef átt nokkuð erfitt með mig síðustu daga, næ ekki að hugsa eina einustu hugsun nema komast að niðurstöðu sem ég svo hafna skömmu síðar. Finnst eins og ekkert sem ég geri eða reyni að gera sé að stefna neitt. Veit ekki nema hálfpartinn hvað amar að mér, segi það ekki hér, eins freistandi og það nú annars er.

Get skilið báðar hliðar í Múhammadsmyndbirtingarmálinu stóra. Og mér er svosum alveg sama hver niðurstaðan verður. Hinsvegar finnst mér, óháð öllu öðru, að menn eigi að vera reiðubúnir að taka afleiðingunum takist þeim að móðga einhvern. Það er ofurmikil einföldun að ætla að fórna höndum og ásaka hinn um tjáningarfasisma ef þú móðgar hann. Menn gleyma því gjarnan að trú er enn grundvöllur ýmissa siðmenninga, hvaða augum sem menn vilja svo líta trúarbrögðin.

Fór á Listasafn Íslands á miðvikudaginn og þaðan rakleiðis á Listasafn Reykjavíkur. Á hinu síðarnefnda sá ég þessa sýningu. Mjög spes, en frekar ógeðfelld. Alls ekki allra að sjá. Er sjálfur ekki viss hvað mér á að finnast um hana.

Á hinu fyrrnefnda sá ég aftur á móti þetta. Sérstaklega þótti mér eitt verkið heillandi, en það var þannig að maður sá sjálfan sig á sýningartjaldi þegar maður gekk inn í salinn, svo fóru af stað upptökur af fólki sem hafði áður skoðað verkið, og spiluðust yfir upptökuna af okkur á tjaldinu. Það var vægast sagt krípí, en töff. Mæli með sýningunni, þó ekki nema væri fyrir þetta eina verk.

Uppfært 29. jan. kl. 15:20:
Andvarp, maður reynir. Það fer pottþétt enginn.

Yðar einlægum brá talsvert í brún, verður að segjast, þegar Davíð Stefánsson hringdi í mig og bað mig að lesa upp ljóð á einhverju herstöðvaandstæðingadjammi, raunar án nokkurs fyrirvara. Vitaskuld þáði ég með þökkum.

Við vorum þrjú sem lásum, Henrik Garcia, Hildur Lilliendahl og ég. Ég missti af Henrik en náði um hálfri Hildi. Ljóðin hennar voru býsna skemmtileg. Hún var líka klöppuð upp. Vonandi að maður upplifi það einhvern tíma. Það var líka svolítið spes að vera kallaður út, fyrirvaralaust, til að lesa. Ég vissi ekki einu sinni hvað ég ætlaði að lesa þegar ég mætti á svæðið en ég held það hafi bara heppnast býsna vel.

Í það minnsta er ég ánægður með kvöldið, vona að þau verði fleiri í framtíðinni. Það er víst ekkert gefið í þeim efnum.

Sturlaði námsmaðurinn vakir alla nóttina við að hugsa um eitthvað allt annað en námið. Mætir svo í skólann ósofinn, ekki til að læra neitt, ekki til að hitta neinn, heldur af óskiljanlegri skyldurækni. Hvað hefur hann svo sem þarfara að gera?

Sturlaða námsmanninum er það eitt til trafala, að þegar hann kemur heim og líkami hans væntir þess að nýjum svefntíma sé haldið til haga, þá þarf hann að hafa sig allan við til að líða ekki út af, vegna þess að sænska auðvaldið spyr þræla sína ekki hvort þeir séu þreyttir, þeir skulu gjöra svo vel að mæta til vinnu, hvar andlitslaus múgur tætir þá í sig eins og þránað kjöt á þorra.

Þegar svo er komið fyrir sturlaða námsmanninum myndi hann sætta sig við næturvaktina í líkhúsinu fremur en raska svefntímanum fyrir kortafyllerí andlitslauss múgs. Líkin hafa í það minnsta ekki yfir neinu að kvarta.
Nei, sturlaður sem námsmaðurinn er, er honum það engu að síður fullljóst að hann myndi hugar síns litla vegna aldrei geta unnið í líkhúsi. Aukinheldur æskir hann þess ekki að reyna. Stundum segir sturlaði námsmaðurinn bara sisvona. Enda er hann sturlaður.

Æ, hvað þetta er hryllileg saga.

Næsta þriðjudagskvöld, strax eftir Gettu betur, verður haldin bókmenntahátíð í Skálholti. Þar munu nokkur valinkunn skáld lesa úr verkum sínum hlustendum til yndis og unaðsauka og efla um leið menningarvitund vora. Hefst hátíðin kl 20:30. Þau sem fram koma eru:

Andri Snær Magnason

Kristín Þóra Pétursdóttir

Aldís Guðbrandsdóttir

Gerður Kristný Guðjónsdóttir

Arngrímur Vídalín Stefánsson

Kári Páll Óskarsson

Halldór Marteinsson

Hallgrímur Helgason

Þetta gekk vel, eiginlega vonum framar. Dóri og Kári voru góðir að vanda og Andri Snær fór á kostum. Það hríslaðist um mig vanlíðanin undir lestri Gerðar Kristnýar og þær Aldís og Kristín Þóra komu reglulega á óvart. Hallgrím hafði ég heyrt áður og hann var engu síðri nú en þá. Ætli ég verði ekki að minnast aðeins á sjálfan mig í leiðinni, mér gekk sæmilega. Ég sé raunar að tvö ljóðanna féllu ekki alveg í kramið. Þau verða ekki notuð aftur, hvort eð er illa hugsuð. Ég veit raunar ekki alveg hvað mér á að finnast um kvæðin mín lengur, hef fengið þannig gagnrýni á bókina mína að ég er hættur við að reyna að koma henni á framfæri í núverandi mynd. Eða eins og einhver sagði, ég á eftir að taka út vissan þroska, þá kannski kemur þetta. Ætli galgopinn þurfi ekki að kyngja ráðleggingum sér eldri og viturri manna.

Ég lagði mig og tæpum tveimur tímum seinna vaknaði ég fullkomlega ósofinn, kaldhæðnislega sem það hljómar. Það er aðeins eitt verra og það er að vakna við hliðina á Gunnari Birgissyni. Raunar, þegar ég hugsa út í það, þá er margt verra en að vakna ósofinn.

Ég skrifaði tvær persónulegar færslur í röð, henti báðum. Stundum er betra að þegja en bera vandamál sín á torg. Mönnum er hvort eð er engin náðarbjörg í að úthella blóði sínu á internetinu. Nema þeir vilji fá svona komment: Luv ur sight, pres_link fur penis enlargment.

Mér líður eins og ég hafi ekki sofið í marga daga. Það er ekki öldungis rétt, ég hef lítið gert annað undanfarið. Ég hef greinilega ekki fengið nema ráðlagðan hámarksdagskammt af kaffi í dag, skömm sé að því, fyrst innistæðulaus þreyta sækir að mér eins og skrattinn á hæla Sæmundi. Sólarhringurinn er of stuttur manni sem finnst gott að sofa.

1. Bíddu þar til allir eru orðnir temmilega fullir.
2. Hættu skyndilega að höndla bjórinn þinn.
3. Spurðu gestgjafann hvort hann eigi plastfilmu til að vefja um bjórinn þinn (hann segir nei).
4. Spurðu gestgjafann hvort það sé þá í lagi að þú vefjir hálfdrukkinn bjór inn í Vínbúðarplastpoka og setjir inn í ísskáp. Hann er fullur svo hann segir já.
5. Lestu um afleiðingarnar á blogginu hans að helgi liðinni.

Ég sé það æ betur að ég þoli það illa. Eins og ég vildi nú trúa því að ég plumaði mig best með tifandi tímasprengju á herðunum.

Eins og allir Íslendingar vita er hvert og eitt okkar hið eina rétta autoritet á það hvað telst frægu fólki sæmandi. Oft lætur fólk hafa ótrúlegustu hluti eftir sér. Eins og ein manneskja sagði eitt sinn um tvær mismunandi manneskjur með stuttu millibili:

1. „Þá gekk Xur upp að mér og sagði: Hæ, ég heiti Xur. Þúst, kommon, eins og það viti ekki allir að þú ert Xur Xursson! Þvílíkur hroki!“

2. „Xura gekk upp að mér og sagði: Hæ, ég heiti Xura. Vá, spáðu í þetta, hvað hún er nú alþýðleg og alminleg hún Xura Xursdóttir! Bara heilsar manni eins og eðlilegt fólk!“

En það vissu náttúrlega allir fyrir að það að heilsa fólki eru forréttindi hinna óþekktu. Fína og fræga fólkið er ekki eðlilegt og þarf því ekki að heilsa einum né neinum. Það væri hroki að vinka pöpulnum, það væri tilgerð af þeim að þykjast eðlilegt. Eða það virðist á stundum ekki fara fjarri almenningsálitinu.

Ég svaf illa í nótt og lítið. Dreymdi martröð sem fólst í að ég missti tunguna eftir að vinkona mín hafði stungið pinna gegnum neðri vörina á mér, óvíst hvort hún yxi aftur. Það er ástæða fyrir því að mér er meinilla við svona andlitsjárn, ef þið hélduð að þetta væru bara fordómar hjá mér. Fyrir utan auðvitað hvað þau eru oft mikið lýti á annars myndarlegu fólki.

Er úr Sumarljósi og svo kemur nóttin, eftir Jón Kalman Stefánsson.

„ … en við segjum stundum við gamla manninn: láttu nú hendurnar standa fram úr ermum, eða: þér eru aldeilis mislagðar hendur í dag! Þetta finnst okkur fyndið og honum stundum líka, en þó ekki alltaf.“

Skömmu áður í bókinni kemur fram að maðurinn sem um ræðir missti hægri höndina í heyblásara.

Ég er annars hálfnaður með bókina, þykist geta mælt með henni við suma, þó ekki aðra. Eflaust munu ekki allir kunna að meta stílinn.
Það er oft einkenni á nýlegri bókum að þær detta niður í miðjunni og missa eilítið dampinn. Besti hluti Sumarljóss finnst mér einmitt vera sá fyrsti af þeim þremur og hálfa sem ég hef lesið. Vona að hún nái sér aftur upp. Eiginlega hlýtur hún að gera það, það er úr svo miklu að moða.

Mér er sagt ég hafi hrópað upp yfir mig í gærkvöldi, í umræðu um skatólógíu, að hún væri „fokkíng snilld“. Vil ég nota þetta tækifæri til að benda fólki á að hrifning mín á skatólógíu þarf ekki endilega að vera byggð á neinu merkilegra en almennri hrifningu á grískum hugtökum. Í það minnsta hef ég ekki séð neinar skatólógíumyndir, líkt og sumir. Og skatólógía í bókmenntum er bara dauðinn. Dauðinn, segi ég. Enda þótt mér finnist hægðir annars frábært umræðuefni.

Mér finnst ég stundum vera eins og náunginn úr laginu In Between Days með Cure. Lag dagsins er annars Cinny’s Waltz eftir Tom Waits. Það er enginn texti í því, svo þið þurfið bara að finna það á netinu til að ná stemmningunni.

Ég keypti mér fleiri bækur í dag. Ég hallast að því að ég sé haldinn geðsjúkdómi.

Það er aldrei að vita nema ég hafi dottið niður á nýja vinnu. Verður það afturhvarf til liðinna ára að vissu leyti, því sem starfið sem um ræðir er á Borgarspítalanum. Já, ég er að hugsa um að gerast bindiskarl í glerbúri. Engir viðskiptavinir = draumur í dós.

Annars sé ég það æ betur að ég er nokkuð góður starfskraftur. Já, bara nokkuð góður. Að minnsta kosti miðað við suma.

Fréttablaðið reyndi að hafa samband við mig í dag. Ég reyndi án afláts að hringja aftur en enginn svaraði, svo ég veit ekki um hvað málið snýst. Vonandi enga andskotans pólitík. Minnist þess samt ekki að hafa gert neitt merkilegt nýverið, hvað þá nokkurn tíma. Samt þokkalegt egóbúst.

Er kaffi kannski aðeins ein tegund af tei? Hvers vegna trúir fólk fremur á heilunarmátt tes en kaffis við hálsbólgu? Allt þetta og meira til í nýjustu bók okkar Páls Skúlasonar, „Pælingar 8, um frumspeki kaffis“.