Bloggið um veginn

Það hefur komið í ljós að menn þurfa að skrá sig inn sem notendur að Blogginu um veginn til að geta skilið eftir athugasemdir undir nafni. Þar sem ég kann ekki að skrá notendur (og vil það ekki, ég vil að menn geti skilið eftir sínar athugasemdir án þess að þurfa að skrá sig inn í hvert skipti) vil ég biðja lesendur um að skrifa nafn sitt neðan við athugasemdir sínar. Fleira var það ekki á þessu ári, eigið gleðilegt nýtt.

Utan sprengingarnar sem hafa varað nú í nokkra daga líður mér ekki eins og það sé komið gamlárskvöld. Áramótin hafa hingað til alltaf verið mjög áþreifanleg fyrir mér sem tímamót, endir hins gamla og upphaf einhvers enn betra, eða það hefur mér í það minnsta fundist. Nú finnst mér dagurinn hafa verið svo óræður, svo sjálfum sér og öðrum dögum líkur, að ég er ekki enn kominn í neinn áramótafíling. En það kemur. Það er ekki annað hægt á miðnætti, þegar líkast er ragnarökum að sjá yfir borgina.

Er til eitthvað hallærislegra en inngangsmyndskeiðið (svo ekki sé minnst á þemalagið) að Kastljósinu?

Í dag gerðist ég svo frægur að afgreiða ekki aðeins Steingrím Jóhann Sigfússon (þá hefur VG-þrenningin öll notið minnar ljúfu þjónustu) heldur einnig Katrínupúnkturis. Þeirri síðarnefndu láðist mér að segja að skúffurnar fylgja ekki skrifborðinu. Ég vona að hún hafi vitað það …

Síðan er enn í skralli en við vonum að það lagist fljótlega. Við? Kannski er það aðeins ég sem vona það. Sjáið þið annars hvað gerðist? Núna minnkar textinn milli greinaskila! Böggböggböggböggbögg.

Uppfært:

Nei, nú skil ég ekkert hvað gerðist. Textinn er æði misjafn í stærð þykir mér.

Síðan er öll í drasli eftir umskiptin og ég verð að játa mig sigraðan. Kerfið er svo einfalt að mér er fyrirmunað að læra á það. Ég get til dæmis ekki eytt þessum bjánalegu tenglum á þetta útlenda lið sem ég þekki ekkert, né heldur bætt inn mínum eigin, né neitt. Jahérna, en þetta hlýtur að koma.

Uppfært:

Mér gengur brösuglega að koma mér upp nýju útliti. Veit einhver hvort ég hafi yfirhöfuð heimild til að uploada nýju útlitsþema á heimasvæðið mitt? Það eru tvö sem ég er að gæla við, þetta og þetta.

Annað, er ekki hægt að velja allar þær færslur sem ég vil breyta á sama tíma, eins og í MT? Þarf ég m.ö.o. að manúalt breyta hverri færslu svo hún sýni rétt ártal, rétta klukku o.s.v.?

Margt fékk ég ágætt í jólagjöf nú í ár. Raunar fékk ég flesta pakka, aldrei þessu vant. Þegar ég var lítill fékk ég iðulega flesta pakka, vandist svo af því upp úr gelgjunni og finnst það núna ekkert skemmtilegt að fá fleiri pakka en aðrir. Af því sem ég fékk mætti helst nefna ljóðabókina Hætti og mörk eftir Þórarin Eldjárn, hverja ég hef nú þegar lesið og get sagt að er stórfín, Argóarflís Sjóns, Stóru orðabókina, Hugsjónaeld (æfisaga Einars Olgeirssonar), Íslandsatlas Eddu, Um skáldskaparlistina eftir Aristóteles og 50 ml. flösku af skuggalegu, tólf ára gömlu dönsku viskí sem virðist ekki heita neitt. Allt góðar gjafir sem ég er þakklátur fyrir að hafa fengið.

Nú eru það matarboðin hægri vinstri sem gilda. Æ, hvað ég nenni því ekki.

Svo, að hinstu, þá er kannski rétt að taka fram að breytingar verða á Kaninkunni von bráðar og skipt verður um bloggkerfi. Lesendum þarf því ekki að bregða þótt síðan mín líti skyndilega svona út.

Eru jól? Mér finnst þau ekki eigi að koma fyrr en eftir viku. Hvernig væri að hafa aðfangadag alltaf á fyrsta almennilega snjódegi desember eða seinna? En það er lítið hægt að gera í því núna, svo ég óska öllum (þér líka) æðislegra jóla og góðs gengis við að fræsa út skötulyktina frá því kvöldinu áður!

Er ömurleg hljómsveit. Það sést best á stafsetningunni, ef tónlistin var þá ekki nógu fráhrindandi. Ætli rússar tali um Kojan? Nei, áreiðanlega eru þeir kúltíveraðri en svo. Sannur rússi léti ekki sjá sig talandi um lægri listir en Púskín og Dostójevskí, jafnvel þótt hann stæði milli bolsévískrar aftökusveitar og afturgöngu Ívans ógurlega, hver héldi á rifjárni. Hmm, já.

Ég lét loksins verða af því og fór á jólatónleika í gærkvöldi. Tónleikarnir voru haldnir í Víðistaðakirkju og þar sungu MS-kórinn og unglingakór kirkjunnar. Báðir kórar stóðu sig frábærlega, vissulega þekki ég ýmsa og margvíslega úr MS-kórnum og þarf því að þykja hann betri (nei, það er ekki hægt að bera svona saman), en best fannst mér þegar þeir sungu saman lagið Jól eftir Jórunni Viðar, ömmu Einars Steins, sem er meira skyld mér en ég honum (merkileg þessi ættfræði), við undirleik Moniku Abendroth hörpusnillings og frábærs þverflautuleikara, sem ég skammast mín fyrir að muna ekki nafnið á.

Það er því ekki öll von úti fyrir Trölla, fyrst honum tókst að komast í jólaskapið í gær. Virkilega fallegir tónleikar og góð stemning. Með þökk til þeirra kórfélaga sem lesa, sérstaklega þó til hennar sem lét mig vita af tónleikunum.

Uppfært:
Það var líka gaman að fá að klappa í kirkjunni. Hélt það væri alveg bannað.

Nei, ekki þeir, heldur skammstöfunin. Hvarvetna finnst mér ég rekast á ranga notkun skammstöfunarinnar s.s. sem stendur fyrir svo sem og er oft notuð á undan upptalningu. Hún stendur ekki fyrir sumsé eða samasem, þótt merkingarlegur munur sé ekki ávallt mikill m.t.t. samhengis. Ég veit ekki hvort einhver regla gildi um það, en mér þykir aukinheldur ósmekklegt að nota hana í merkingunni svo (gott) sem (dæmi: Ertu saddur? Svar: Já, ég er s.s. saddur (fokk, hryllingurinn!)). Þetta er þó ekki svo algengt að taki því að láta það fara í taugarnar á sér. Svo veit ég ekki um fagurfræðilegt mat annarra.

Leiðréttingar ávallt velkomnar nema rangar séu.

Nú eru allir í jólastressinu að kaupa gjafir og almennt havarí. Sjálfur er ég að upplifa mitt fyrsta jólastress, aðeins að litlu leyti hvað gjafir varðar raunar. Mitt jólastress felst einkum í peningaleysi til að kaupa gjafir, svo og tímaskorti. Ég mun ekki hafa neitt voðalega mikinn tíma fyrir sjálfan mig þessi jólin og er það margþætt vandamál. Fyrst er það Þorláksmessuvinnan, sem þegar hefur eyðilagt fyrir mér margt sem ég hefði heldur viljað gera. Næst koma ýmis jólaboð svo og eitt áttræðisafmæli, það síðarnefnda er mér raunar bæði ljúft og skylt að mæta í. Þar ofan á leggst kvöðin af mestu ritgerðarsmíð minni til þessa, sem á að fjalla um upphaf og þróun katólskrar kirkju með hliðsjón af samfélagslegum áhrifum hennar. Raunar hef ég misst allan áhuga á efninu og ætla að freista þess að fá því breytt. Það er mun fremur við mitt hæfi að skrifa um menningarsögu, þá sérstaklega um íslenskar bókmenntir. Aukinheldur er ég að vinna að því að skapa jarðveg fyrir útgáfu ljóðabókar eftir sjálfan mig, svo og að ýmsu öðru. Að lokum fer ég til Finnlands 3. janúar á ráðstefnu og kem aftur 10. Að því er nokkur undirbúningsvinna, vinna meðan á stendur og vinna eftir að heim er komið. Já, ekki hreint amalegt sjálfskaparvíti, eða sjálfskaparhimnaríki, eins og Emil myndi segja.

Nýkominn af Celtic Cross þar sem við Kári og fleiri bókmenntanördar, í tilefni af afmæli hans, ræddum landsins helstu gagn og nauðsynjar. Lafleur bar ekki á góma í þetta skiptið, hálfgerð synd, en það verða fleiri skipti.

Annars tel ég brýnt að benda mönnum jafnt sem dýrum á nokkuð, svona í miðri holskeflu alls kólasveinatals, að Coca Cola Co. er ekki höfundur jólasveinsins rauða. Bróðir minn bloggar um sama, en tekur þó ívið drjúgar til árarinnar.

Ég tók mig loksins til og las nóbelsávarp Harolds Pinter. Sá maður er mikill töffari og ég mæli eindregið með lestri ávarpsins, frá fyrsta staf til hinsta punktar. Það má finna hér. Ljóðið sem hann vísar í eftir Pablo Neruda er vægast sagt frábært, mjög áhrifaríkt. Lokalínurnar þvílíkar að það fór um mig. Pinter birtir aðeins útdrátt, en hérna er allt ljóðið:

I’m Explaining a Few Things

You are going to ask: and where are the lilacs?
and the poppy-petalled metaphysics?
and the rain repeatedly spattering
its words and drilling them full
of apertures and birds?
I’ll tell you all the news.

I lived in a suburb,
a suburb of Madrid, with bells,
and clocks, and trees.

From there you could look out
over Castille’s dry face:
a leather ocean.
My house was called
the house of flowers, because in every cranny
geraniums burst: it was
a good-looking house
with its dogs and children.
Remember, Raul?
Eh, Rafel? Federico, do you remember
from under the ground
my balconies on which
the light of June drowned flowers in your mouth?
Brother, my brother!
Everything
loud with big voices, the salt of merchandises,
pile-ups of palpitating bread,
the stalls of my suburb of Arguelles with its statue
like a drained inkwell in a swirl of hake:
oil flowed into spoons,
a deep baying
of feet and hands swelled in the streets,
metres, litres, the sharp
measure of life,
stacked-up fish,
the texture of roofs with a cold sun in which
the weather vane falters,
the fine, frenzied ivory of potatoes,
wave on wave of tomatoes rolling down the sea.

And one morning all that was burning,
one morning the bonfires
leapt out of the earth
devouring human beings –
and from then on fire,
gunpowder from then on,
and from then on blood.
Bandits with planes and Moors,
bandits with finger-rings and duchesses,
bandits with black friars spattering blessings
came through the sky to kill children
and the blood of children ran through the streets
without fuss, like children’s blood.

Jackals that the jackals would despise,
stones that the dry thistle would bite on and spit out,
vipers that the vipers would abominate!

Face to face with you I have seen the blood
of Spain tower like a tide
to drown you in one wave
of pride and knives!

Treacherous
generals:
see my dead house,
look at broken Spain :
from every house burning metal flows
instead of flowers,
from every socket of Spain
Spain emerges
and from every dead child a rifle with eyes,
and from every crime bullets are born
which will one day find
the bull’s eye of your hearts.

And you’ll ask: why doesn’t his poetry
speak of dreams and leaves
and the great volcanoes of his native land?

Come and see the blood in the streets.
Come and see
The blood in the streets.
Come and see the blood
In the streets!

-Pablo Neruda, þýðing e. Nathaniel Tarn

Ekki má ég vera minni maður en gárungarnir. Hver reit og í hvaða bók birtist það:

„Ég er nú … einn heima hjá vinnukonunum, Ástu og Bjarneyju. Margs konar skringilegar hugrenningar vakna hjá mér (!).“

Þetta er einhver sú furðulegasta fréttamynd sem ég hef séð. Fyrst hélt ég að gæsin væri kóbraslanga og hugði vin minn Othman Awang vera í talsverðri klípu. Kötturinn dregur svo upp heildarmynd angistar og volæðis, hið raunverulega fórnarlamb hinna malasísku flóða. Ef ég gæti myndi ég tengja á fréttina, en Morgunblaðið hefur þann háttinn á að opinbera aldrei tengla á þær fréttir sem ég vil tengja á.

Í gær fórum við faðir minn í Herrahúsið og keyptum á mig smókingskyrtu og slaufu, svo smókinginn minn endi ekki æfidaga sína mölétinn inni í skáp (enda þótt þar sé enginn mölur). Í gær var ég svo að bisa við að læra slaufuhnútinn. Gafst upp öskrandi og emjandi af bræði. Svo fékk ég hugljómun áðan og þetta er afraksturinn. Ójá, sjáið þessa fallega hnýttu slaufu. Þið megið hylla mig sem guð ykkar núna.

Líkt Hildigunni ætla ég að vísa í færslu Varríusar er viðvíkur máli séra Flóka og jólasveinsins. Algjör щnilld. Ha, щnilld? Já. Щnilld.

Finnst engum nema mér fyndið þegar íslenskir stúdentar segja útlendingum að þeir séu „student“?

Nei, heyrðu mig nú! Hvað er óhollt til í þessum heimi sem ekki fyrirbyggir hjartaáfall sé þess neytt í hófi? Eru einhver takmörk fyrir því hvað vísindamenn geta sóað tíma sínum í leit að tilgangslausum eiginleikum neysluvarnings? Allt veldur krabbameini í óhófi, allt fyrirbyggir hjartaáfall í hófi. Köllum það hérmeð frumeiginleika allra hluta og hættum þessu. Ef éturðu heilt baðkar af M&M og slekkur þorstann með öðru baðkari af maltöli færðu krabbamein, ekki garanterað hvað gerist ef étirðu heilt baðkar af sígarettum. Afsakið meðan ég treð í pípuna, ét súkkulaði rúnkandi mér og fæ mér kaffi og rauðvín með því. Ég er að fyrirbyggja öll möguleg komandi hjartaáföll. Verð þó að passa mig að oftryggja mig ekki svo ég endi ekki offeitur krabbameinssjúklingur í óslökkvandi áfengis- og koffínfráhvörfum með súkkulaðifetish. Örmjói þráðurinn, skiljiði?

Múrinn er búinn að vera þvílíkt dúndur undanfarið að það er varla úr vegi að vísa á það besta:

Setjum nefnd í málið! eftir Steinþór Heiðarsson,
Femínistafélagið er langsvalast eftir Ármann Jakobsson,
Þegar kristna íhaldströllið stal jólunum og
Auðvitað á hann að segja af sér eftir Sverri Jakobsson.

„Jólasveinninn er ekki til“, úthrópar séra Flóki á forsíðu DV. Ég spyr nú bara á móti: Eru einhverjar sannanir fyrir því að hann sé ekki til? Við höfum skriflegar heimildir fyrir tilvist margra jólasveina frá 19. öld, sem þá höfðu lengi varðveist í munnlegri geymd. Fjölmiðlar tala um þá líkt og þeir séu til, og hafa gert lengi, eða alveg frá því jólasveinninn hóf að sýna sig meðal fólks. Þar að auki hefur loftvarnasamband Bandaríkjanna og Kanada fylgst með ferðum jólasveinsins í mörg ár. Síðast en ekki síst get ég endalaust tuðað um að það þurfi aðeins trúarrökin, því ég viti að hann er til. Þau rök hljóta að duga á presta, fyrst þeir telja þau nógu góð fyrir alla aðra.