Bloggið um veginn

Fór veikur heim úr vinnunni í miðri afgreiðslu. Það var mátulegt á mig. Ég veit ekki hvers vegna það var mátulegt á mig, en það hlýtur að hafa verið það. Allt sem mig hendir er mátulegt á mig, a.m.k. ef sumir eru hafðir til álitsgjafar.

Þannig er skap mitt þessa stundina að ég vil heyra sem minnst af íslenskri umræðu og unnt er. Þessar smáborgaralegu og illþolanlegu Baugs-, Heimdallar- og stjórnmálaumræður eru eins fjarri lund minni og hugsast gæti. Stundum finnst mér eins og ég búi í apakletti. Stundum eins og á hálfvitahæli.

Þessu lítillega tengt hefur einhver sem kallar sig Slikk ákveðið að ég hafi aldrei verið skráður í Sjálfstæðisflokkinn, útfrá gamalli bloggfærslu minni. Það gerir hann á þeim forsendum að hann hafi sjálfur oft fengið sms frá Heimdalli. Þetta er honum velkomið að gera. Það breytir því samt ekki að ég var skráður í Sjálfstæðisflokkinn, að mér óforspurðum, í kosningum Heimdallar 2003.

Ekki get ég neitað því að mér hafi orðið nokkuð bilt við því að flokkaaðild mín sé orðin að umræðuefni mér ókunnugra manna á netinu. Þessi síða er EKKI miðill til að vitna til um nein málefni, þá sér í lagi þau er varða pólitíska umræðu. Það þykir mér ágæt regla að biðja um leyfi áður en vitnað er í menn á opinberum vettvangi. Hver veit þá nema leyfið fáist. En heimildarlausar vísanir í hversdagslíf mitt eru vinsamlegast afþakkaðar, svo það sé á hreinu.

Mættur í vinnuna. Veðrið er skárra en í gær, en fyrr má nú vera að þurfa að grípa húfuna á lofti á hverju götuhorni. Leiðindarok.

Talsverð ólga í ungpólitíkinni. Eins og alltaf raunar, þar sem Heimdallur á í hlut.

Þetta finnst mér gaman að heyra. Bloggfærsla mín um vampírur í Blóðbankanum hefur sumsé borist í sjálfan Blóðbankann, starfsfólkinu greinilega til nokkurrar skemmtunar. Það útskýrir innlit fólks hingað gegnum pósthólf Landspítalans. Ég var orðinn uggandi um stund.

Emil hefur klukkað mig. Ég veit ekki hvort ætlast sé til þess að maður svari klukki tvisvar, en gamla klukkið var svo niðurdrepandi að mér finnst ég skyldugur til að bæta við. Og það er nú einu sinni eins og maðurinn sagði: Bloggið er sjálfhverft. Raunar er allur tjáningarmáti sjálfhverfur á sinn hátt, því með því að tjá sig gerir maður jú ráð fyrir því að einhver nenni að hlusta.

1. Ég stundaði nám í Langholtsskóla fyrsta mánuð (eða fyrstu tvo mánuði) skólagöngu minnar. Þaðan fluttist ég í Laugarnesskóla og var þar frá seinni hluta haustannar 1990 til vorsins 1997.

2. Einhvern tíma þarna á milli, líkast til árið 1994, þegar ég var í níu ára bekk, tók ég kveðskaparlistina upp á arma mér, tók að dýrka Davíð Stefánsson frá Fagraskógi og lærði nokkur kvæða hans utan að, þar á meðal Nirfilinn og Konuna sem kyndir ofninn minn. Þau kvæði kann ég ekki lengur. Ein minna elstu minninga sem næsta upprennandi stórskáld þjóðarinnar, að því er ég sjálfur taldi á þeim tíma, á sér stað í æfingatíma hjá kennaranema. Hún gaf okkur frjálsan tíma og ég tók til við að berja saman rímur. Skyndilega verð ég þess var að hún stendur yfir mér og spyr mig hvort ég sé skáld. Þá segist ég vera næsti Davíð Stefánsson frá Fagraskógi, nema ég heiti Arngrímur og sé frá Vík (Vík fyrir Reykjavík).

3. Á þessu kveðskaparfylleríi las ég Ísland ögrum skorið eftir Eggert Ólafsson. Pabbi spurði mig hvers vegna ég læsi hann, hann hefði nú verið svo lélegt skáld og þaraðauki ekki heppnaðri en svo, að hann hafi oltið úr árabát og drukknað á Breiðafirði. Síðan þá hef ég verið alveg sammála þessu, enda þótt þetta með árabátinn sé kannski ekki sagnfræðilega nákvæmt.

Framhald í færslunni á undan.

4. Þegar ég var níu ára horfði ég á mér yngri strák kúka á loftræstistokk ofan á Klóakstöðinni við Kirkjusand svo kúkurinn þyrlaðist yfir hann allan. Ég rétt slapp undan skothríðinni og hef blessunarlega líka sloppið við öll sálræn eftirköst.

5. Ég vil alltaf hafa puttana í öllum málum og það að ég taki við stjórnartaumunum í ýmsum málum hefur síaukist með árunum. Fyrir vikið á ég oft annríkt og í sumum tilvikum þýðir annríki mitt afslöppun annarra. Þannig finnst jafnan öllum aðiljum það best.

Ég hef fengið niðurstöður greindarprófs sem lagt var fyrir mig. Er tiltölulega ánægður.

Já, nú er ég stoltur eigandi glæsilegs jakka sem ég keypti mér í „Herra outlet“ í Faxafeni. Sölumaðurinn var líka skemmtilegur, með málband yfir axlirnar eins og klæðskeri. Á morgun eignast ég svo glæsilegan nýjan frakka. Það verður nú munur.

Mikið er ég feginn því að blóðhundar Bandaríkjanna hafi ákveðið að slökkva á prenturum sínum þegar þeir eru ekki að prenta sína útgáfu mannkynssögunnar í þeim. Ég er líka handviss um að fórnarlömb fellibyljanna tveggja gráti hamingjutárum til dýrðar herrum sínum, sem hvergi mega aumur sjá á öðrum og öllu fórna fyrir hagsmuni heildarinnar.

Baugsfeðgar létu einkaspæjara fylgjast með ferðum Jóns Geralds og konu hans, segir herra Sullenberger sjálfur. Í hvaða tilgangi sagði hann ekki. Einnig hefur komið fram að Jónína lá undir Styrmi og gat með honum lögfræðiaðstoð Jóns Steinars, þrátt fyrir að óvinveittir Sjálfstæðismenn hafi í andstöðu sinni hangið yfir henni eins og ufsagrýlur andskotans, enda þótt þeir hvergi kæmu nærri samsærinu. Samsærinu um hvað veit enginn. En ljóst má vera, ef eigi var áður, að Baugsmál þetta er hinn mesti sirkus.

Merkileg þessi dagblaðaauglýsing frá Betra baki. Þar eru myndir af ýmsum gerðum rúma og svo mynd af Siggu Beinteins, með nafni hennar letruðu undir. En það er hvergi vitnað í æðislega reynslu Siggu af rúmunum, eða hinum kyngimögnuðu Spring Air Never Turn dýnum. Það er bara myndin og nafnið.

Þetta er náttúrlega bara snilld, ósnortið land í hinum víðáttumikla heimi auglýsinga. Þess verður ekki lengi að bíða uns auglýstir verða risajeppar við hliðina á mynd af Helgu Möller í leðurjakka, eins og ódýr og óviðeigandi gæðastimpill. Eða auglýsingar frá Office One þar sem Hemmi Gunn sést í námunda við einstaklega fínan heftara.

Málið er nefnilega einfalt: Þeir sem ekki kaupa eins rúm, jeppa og heftara og Sigga Beinteins, Helga Möller og Hemmi Gunn kannski eiga, þeir eru ekki töff. Því hver hefur efni á að taka áhættuna á að þessi glæsimenni eigi ekki slíka dýrgripi?

„Yfirlýsing Jóns Geralds Sullenbergers er eftirfarandi:

Í tilefni af forsíðufrétt Fréttablaðsins í dag 26. september 2005 vill ég koma eftirfarandi á framfæri …“

Um að gera að láta ekki taka sig of alvarlega.

Hvað er athugavert við þessa setningu: „Hvernig talarðu drengur? Ég hef heyrt ungabörn tala réttari íslensku!“

Ef gagnrýna á málfar annarra, skal aðgæta að stíga ekki á bananahýði hrokans, og misfarast málfarslega í sjálfri gagnrýninni. Sum lýsingarorð eru merkingar sinnar vegna aðeins brúkleg í einu stigi, enda þótt þau séu málauðginnar vegna einnig til í hinum tveimur. Þannig er rökvillan sú sama þegar sagt er að eitthvað sé réttara en annað og þegar Napóleon í Dýrabæ Orwells lét bæta við lagagreinina „öll dýr eru jöfn“ að sum dýr væru þó jafnari en önnur. Því það sem er rétt er annað hvort rétt eða rangt, líkt og það sem er jafnt er alltaf jafn jafnt, enda væru allar viðbætur aðeins til að skapa mun. Og þar sem er munur er enginn jöfnuður. Og þar sem er sannleikur er ekkert „sannara“, og ennfremur er ekkert „réttara“ að finna meðal atriða sem öll eru rétt.

Í þessa gryfju falla kennarar oft þegar þeir semja krossapróf. Þá eru nemendur oftar en ekki beðnir að merkja við réttasta svarmöguleikann af mörgum réttum. Það er órökrétt bón og nær væri að biðja nemendur að merkja við ítarlegasta svarmöguleikann. Þannig væri líka betra að segja: Ég hef heyrt ungabörn tala betri íslensku, enda getur málfar verið misgott, og skiptist þá oft á rétt eða rangt. En ekkert málfar er réttara en annað frekar en sumir eru jafnari en aðrir.

Það var svo stillt úti í henni Reykjavík að mér fannst ég heyra nið aldanna, í hverri liðinni hreyfingu hreyfingarlausra trjánna, í hverjum andardrætti golu sem ekki var til staðar, í hverju fölnuðu blaði birkirunnsins, í hverju horfnu spori norðurljósanna, í hverju bliki löngu dáinnar stjörnu, í glitrandi fótsporunum sem eitt sinn prýddu frostbitna stéttina, líkt og minning um löngu dáinn mann, og í köldu glotti tunglsins, sem ekki lét sjá sig.

Haustið er fagur árstími og ber minning vetursins í skauti sér. Svona til að minna á það sem koma skal. Miklar og lofaðar séu stemmningar haustsins.

Ég hef aldrei skilið hvers vegna málabrautir framhaldsskólana eru kallaðar „flugfreyjubrautir“. Mikill er máttur þeirrar flugfreyju sem farið getur með Hómer og Evripídes á frummálinu.

Ég þykist ekki ná til botns í endaleysu þessa Baugsmáls. En hitt þykist ég vita, að hverjir svo sem það verða sem málið springur framan í, þeir verða í vondum málum. Nei, ég gleymdi því eitt andartak að ég bý á Íslandi, þar sem Davíð Oddssyni nægir að prumpa til að draga athyglina frá því sem meira máli skiptir.

Samkvæmt Closing of the Western Mind ætlaði Jesús sér aðeins að betrumbæta lagabókstaf gyðinga, fremur en að kollvarpa honum. Því var kristin kirkja áreiðanlega stofnuð í fullkominni óþökk þess upprisna.

Að sjálfsögðu fúnkerar ekki inn í samsæriskenningarnar hvernig Linda gat sætt sig við þykjustu Paul í staðinn fyrir þann gamla. Maður þarf að vera ansi mikill síkkópati til að geta það.

Paul McCartney er víst dáinn, samkvæmt sumum, og lookalike fenginn í staðinn. Í fyrstu fannst mér þetta fyndið, en svo sá ég þessa sjúku síðu, og fékk beint í æð hversu klikkað fólk getur verið. Þar er dagbók, lögð einhverjum í munn sem ég kann ekki að skýra hver er, en þar má meðal annars finna fremur ógeðfellda lýsingu á líki McCartneys.
Eftir nánari eftirgrennslan kom í ljós að þessi orðrómur hefur verið í gangi síðan 1969. Fólk er mjög gjarnt á að lesa allt úr öllu, finna tákn og vísbendingar, og þegar viljinn er til staðar er ekkert einfaldara en að sjá skrattann í hverju horni. Ljósmyndasamanburðurinn í fyrsta tengli er öllu áhugaverðari (og fyndnari) en hvað söguna úr öðrum tengli varðar, þá hvorki veit ég né vil vita hvaðan hún kemur.

Ég sá að litli bróðir minn hefur fengið þá afbragðskennslubók Landnám Íslands, sem ég hafði í fimmta bekk. Bókin er skrifuð 1982, en kennslubækur þess tíma voru mun kröfumeiri og vandaðri, eins og sést þegar bókin er borin saman við annað það kennsluefni sem bróðir minn hefur haft.

Í Landnámi Íslands er meðal annars vitnað orðrétt (þó ekki stafrétt) í Landnámabók og Snorra-Eddu, fræðimenn spurðir álits um ýmis atriði landnámsaldar, þ.á.m. Kristján Eldjárn, sagt er frá forsendum Íslandsferða, lífinu á bæjunum, mýrarrauða til vopnagerðar, kumlum, stofnun Alþingis, helstu embættum og þuldir upp ýmsir Íslendingaþættir. Ekki amalegt fyrir kennslubók á barnaskólastigi.

Bækurnar sem hann hafði í fyrra eru hins vegar varla til að tala um. Ég hafði álíka þungar kennslubækur í öðrum bekk. Ekki veit ég hvað menntamálaráðuneytinu gengur til með slíkum endurbótum.

Ég er alveg að eipa. Ég hef engu komið í verk í dag. Svo finnst mér þessi skyndilega aðsókn gegnum b2 og geim vera nauðgun líkust. 3300 manns í dag. Talandi um hópnauðgun.

Er ég kátur yfir því að hafa fengið tengil bæði hjá geimur.is (vampírur í blóðbankanum!) og b2.is (ekki er allt sem sýninst!!)? Nei, ekkert sérlega. Það var ekki ætlun mín að tæplega tvöþúsund manns kæmust að því hversu ófyndinn ég er. En þannig er það nú, menn þekkjast oft af þeirra verstu verkum.

Annars byrjaði ég að lesa The Closing of The Western Mind eftir Charles Freeman í gær. Hún fjallar um það þegar katólska kirkjan hafnaði allri rökhugsun og hóf að útbreiða hindurvitni sín og hégiljur vítt og dreift um Evrópu, svo allar vísindalegar framfarir máttu bíða daga Kópernikusar. Um þetta segir Freeman meðal annars:

„So one finds a combination of factors behind “the closing of the Western mind”: the attack on Greek philosophy by Paul, the adoption of Platonism by Christian theologians and the enforcement of orthodoxy by emperors desperate to keep good order. The imposition of orthodoxy went hand in hand with a stifling of any form of independent reasoning. By the fifth century, not only has rational thought been suppressed, but there has been a substitution for it of “mystery, magic and authority,” a substitution which drew heavily on irrational elements of pagan society that had never been extinguished. Pope Gregory the Great warned those with a rational turn of mind that, by looking for cause and effect in the natural world, they were ignoring the cause of all things, the will of God. This was a vital shift of perspective, and in effect a denial of the impressive intellectual advances made by the Greek philosophers“.

Ég er aðeins rétt byrjaður á bókinni, en eins og sjá má kemur höfundur sér beint að efninu, svo segja má að bókin lofi góðu. Og þetta er ekki bara einhver bók eftir einhvern karl úti í bæ, þetta er lærð ritgerð, svo það er talsvert að marka hana.

Lengi hafði mig grunað að maðkur væri í mysunni hjá Blóðbankanum. Því fletti ég Sveini Guðmundssyni, yfirlækni Blóðbankans, upp í Íslendingabók. Þar kemur sannleikurinn í ljós: Hann lést 1817! Þá fletti ég upp stjórnarmeðlimum Blóðbankans. Friðrik Pálsson, formaður bankastjórnar, lést 1832. Haraldur Briem sóttvarnarlæknir lést 1919, en Halldór Jónsson lést 1682.

Varið ykkur á Blóðbankanum, því þar sitja vampírur við stjórnvölinn. Þetta samsæri hefur gengið nógu lengi. Nú er tími aðgerða!