Bloggið um veginn

Ég: Ég ætla að gá hvort Gísli Marteinn sé kominn með heimasíðu.

Þórður bróðir: Er það ekki bara Barnaland.is?

Kolbeinn Óttarsson Proppé orðar hlutina betur en ég gerði í síðustu færslu. Það má lesa hér.

Ekki veit ég hver fjandinn gengur að Össuri Skarphéðinssyni þessa dagana. En honum nægir ekki að brigsla Árna Þór fyrir að tilgreina lágmarksmarkmið VG í komandi borgarstjórnarkosningum, heldur ræðst hann gegn niðjum Svavars Gestssonar fyrir það eitt að vera niðjar hans. Það er viðbúið að sjónarmið Össurar væru önnur ef Vinstri-grænir hefðu haldið sig í sama flokki og hann. Þá væru Árni Þór, Svandís og Oddur Ástráðs fallbyssur og hershöfðingjar að mati Össurar, líkt og Stefán Jón og Steinunn Valdís, og íhaldið eitt varnarlaust gatasigti. Enda er Samtíningin sannkallað stórskotalið og allir aðrir eru ræflar.

„Halldór í Hollywood er nýtt verk eftir Ólaf Hauk Símonarson sem frumsýnt verður 14. október. Leikritið byggir á Ameríkuárum Halldórs Laxness 1927-1929 þegar Halldór var ungur ofurhugi. Í Hollywood heillaðist hann af kvikmyndaiðnaðinum og ætlaði sér að slá í gegn sem handritshöfundur kvikmynda. Í leikriti Ólafs Hauks sjáum við hvernig dvöl Halldórs í Ameríku varð fyrst og fremst til þess að hann fann Ísland á ný og gerðist íslenskur rithöfundur. Við sögu koma ýmsir vinir og velgjörðarmenn Halldórs frá Ameríkuárunum, nokkrar af skærustu stjörnum Hollywood á þessum tíma eins og Charlie Chaplin og Greta Garbo og síðast en ekki síst allar konurnar í lífi hans“.

Úff! Hryllingurinn stendur mér eins skýrt fyrir hugskotssjónum og ef hér væru fimm trúðar útaðaðir í blóði og ælu að syngja Vengaboyslög. Sjáið þið ekki Kiljan fyrir ykkur, raunamæddan á koffortinu í slitnum Tweed-jakka með vasa fulla af brostnum draumum og Gretu Garbo stumrandi yfir honum: Þetta verður allt í lagi Halldór minn. Þú slærð í gegn á endanum!
Óekki, segir Halldór. Líf mitt á sér eingan frama hér í Amríkunni. Ég er haldinn heim á leið, til lands íss og elda, að pára sögur um kotroskna bændaskítsdurga sem kúaðir lifðu og forsmáðir í skugga dönsku krúnunnar. Ef ég aðeins hefði sorðið leikkventátuna þá arna hefðu hlutirnir máski æxlast öðru vísi.
Ókei, segir Greta. Ég er farin að leika í Wild Orchids eða einhverri annarri samtímakvikmynd. Charlie hefur ofan af fyrir þér á meðan.
Ólafur Darri gengur inn á sviðið í hlutverki Chaplins og dettur á rassinn. Halldór hlær hjartanlega og tjaldið fellur.

Ég hef haft hálsbólgú (ákvað að leyfa þessari villu að standa) síðan ég kom heim úr sumarreisunni og hóstaköstin eru sem endranær að gera mig geggjaðan. Ekki hefur hóstinn heldur sjatnað, þvert á móti hefur hann aðeins versnað og nú er svo komið að stundum þarf ég að hósta svo mikið að ég einfaldlega kúgast af hósta. Aðeins tímaspursmál hvenær maginn fylgir kúguninni eftir.

Svo spurði mamma mig áðan hvort mig vantaði nokkuð úr apótekinu. Það var þó hugmynd. Ótrúlegt hvað maður getur haft litla rænu á að bjarga sér um svona smáhluti fyrr en einhver minnist á það. En nú sit ég semsagt vel birgður af Strepsils og Norskum brjóstdropum. Það voru hrein mistök að gleyma að biðja apótekaralakkrís í leiðinni. En það eru mistök sem ég og enginn annar þarf að lifa með.

Ætli Morgan Freeman geti bæði dansað og sungið? Æ, ég fékk bara eina af þessum hugmyndum. En ég býst við að „Kofi! The musical“ verði hvort eð er aldrei að veruleika í þessum vonda heimi.

Fólk er svo latt nútildags, sagði fýlupúkinn og teygði sig í pakka af niðursneiddum osti.

Niðursneiddur ostur er hámark letinnar. Það vantar bara að hægt sé að kaupa tilbúnar smjörhimnur sem hægt væri að leggja beint ofan á brauð. Það væri eitthvað fyrir sjónvarpsmarkaðinn. Þeir myndu sýna myndir af fólki að skera brauð í tætlur og smjör úti um allt, undir fyrirsögninni „aðrar vörur“, og segja: Ertu ekki orðinn leiður á gömlu, tímafreku aðferðinni við að smyrja brauð? Keyptu þér SmjörhimnurTM og láttu okkur smyrja fyrir þig!

Hlýtur þetta ekki að vera á leiðinni? Ég spái sprengingu á neysluvörumarkaði.

Þegar framkvæmdastjórn vinnustaðaðarins segir þér að þú sért traustur og reyndur starfsmaður er það ekki vegna þess að þú sért það. Þeir vilja hafa þig í vasanum því þú ert einn þeirra fáu eða sá eini sem þeir hafa. Verið því viðbúin fjölgun vinnustunda, styttingu kaffitíma og skertu fríi þegar þið verðið vör við undraverðan kumpánskap framkvæmdastjórnar.

Ekki það að ég hafi orðið var við neitt slíkt. Neinei, ekki að ræða það.

Tilvitnun dagsins á litli bróðir minn, sem hefur alveg sérstakan talanda þegar hann reynir að bæta mettímann í að koma einhverju frá sér. Í þetta sinn sagði hann mér brandara úr einhverjum grínþætti:

&#8222Það var ógeðslega fyndið í Tom and Berry, þegar Sparky kom svona með hjarta á Valentine’s Day, og sagði: Here’s a card in time og þá var alveg: Oh, no! Not a real heart, sagði Exwife!&#8220

Ég gat ekki varist því að skella upp úr. Ekki vegna þess að brandarinn væri svona fyndinn, heldur vegna þess að hann heldur áreiðanlega að fyrrverandi eiginkonan heiti Ex-Wife. Segið svo að sjónvarpið ali ekki á staðalmyndum!

Annars er fyrrverandi eiginkonan einum of týpískur karakter, sem nánast undantekingarlaust er mannfjandsamleg og aðalpersónunni til trafala þegar hann fremur einhver af sínum fjölmörgu axarsköftum, þar sem hann er jú bara feitur einfeldningur sem drekkur bjór, þegar allt kemur til alls. Reyndar, þegar ég hugsa um það, er þessi málsgrein nærri fullnægjandi sem innihaldsgreining á bandarísku skemmtiefni. Það vantaði bara heimskari vininn (haltur leiðir blindan), sem ávallt er með aðra höndina í ísskáp fjölskylduföðurins og hina í klofinu, og skapvonda heimilisafann sem enginn veit hvers vegna býr inni á feitum syni sínum, fallegu núverandi (eða ævarandi) eiginkonu hans og þremur óþolandi krökkum.

Krakkarnir eru að sjálfsögðu sérkapítuli, en þeir eru undantekningarlaust þrír: Stóra systirin, sem á kærasta sem á mótorhjól, pabbinn þolir ekki en mömmunni finnst í lagi. Millibróðirinn, sem neitar að læra heima nema eftir smá quality time með föður sínum, er í uppreisn gagnvart móðurinni og, ef því er að skipta, ömmunni líka. Síðast en ekki síst er sá sem mest er óþolandi, en það er litla stelpan sem á yfirborðinu er sæt, stillt og prúð, en undir niðri er hún lævis og undirförul og fær allt sem hún vill. Hún á aðeins einstaka sinnum í útistöðum við miðjubróðurinn, en þeim viðskiptum líkur undantekningarlaust þannig að litla hefur betur, enda svo mikil pabbastelpa. Og mömmustelpa, ef svo ber undir.

En jæa, nóg komið af þessu rugli. Nú er það rússneska og Gunnar Gunnarsson!

Um daginn leit ég við á trúarbragðaumræðu umræðuvefs Vísis og sá eftirfarandi orð, sem í hæsta máta en aðeins tæplega svo, væru afsakanleg fyrir tólf ára krakka sem veit ekki betur:

„Auga fyrir auga og tönn fyrir tönn-reglunni verður að beita af skynsemi, þannig að refsingin hæfi glæpnum. T.d. er sanngjarnt að Hákon Eydal verði aflífaður í staðinn fyrir að fá að vera á Hóteli Litla-Hrauni í 12 ár, svo er hann frjáls til að fá sér nýja konu til að myrða [...] Ég reyndi einu sinni að skrifa lesendabréf til DV um að það ætti að aflífa Hákon Eydal. Þeir neituðu að birta það, því að DV var orðin málpípa Hákonar“.

Svona fíflakomment eru aðeins til þess gerð að reita mig til reiði. Já, það verður að beita reglunni af skynsemi, en það verður aðeins gert með því að beita henni alls ekki. Það er ekki sanngjarnt að aflífa Hákon Eydal eða nokkurn annan mann, sama hvern andskotann þeir kynnu að gera eftir vistina á Hrauninu, sem er að sögn enginn fínerísstaður og þaðanafsíður hótel. Svona ofsatrúardjöfulsinssiðleysi á ekki að líða nokkrum manni og annar eins viðbjóðsþankagangur ætti fremur að gefa tilefni til meðferðar en rökræðna. Það verður ekkert debatt um siðferði manndráps. Það er með öllu siðlaust, sama hverjar kringumstæðurnar eru, og þeim fanatíkerum sem leyfa sér aðra skoðun væri hollara að þegja um þá skoðun og ekki viðra þá staðreynd að þeir eru klikkaðir og samfélagi sínu til sárrar óþurftar. Það þarf ekki frekar vitnanna við.

Netið virðist verið snúið aftur um stundarsakir. Það er eins og vandræðabarn sem ég hvorki get alið né hent út á götu, heldur kemur og fer þegar það vill.

Að öðru leyti er ég hæstánægður með hlutina flesta. Ég er í essinu mínu í skólanum og mig hryllir við þeirri tilhugsun að einhverntíma í fjarlægri framtíð muni ég ljúka námi mínu. En hlutirnir verða sjálfsagt talsvert breyttir þá.

Tékklandsför okkar mæðgina hefur í öðrum fréttum verið aflýst vegna Hvassaleitisbílstjórans ægilega. Það væri þá hyggilegra að nota peningana til þess að kaupa nýjan bíl en að eyða viku í bjórdrykkju í Prag. Hinn bíllinn var annars víðförull, en löng ferð hans frá Saudi-Arabíu endaði inni í hliðinni á Hyundai. Mikið hlýtur það að vera leiðinlegt fyrir eigandann.

Síminn er ekki að standa sig svo það er því ekkert netsamband heima. Það verður því eitthvað minna um blogg hér á næstunni. Það besta í stöðunni væri að segja upp samningnum við Símann á þeim grundvelli að hann hafi ekki staðið við sinn enda samkomulagsins og skipta við Hive í staðinn. Hive, að ég held, er langtum betra fyrirtæki.

Skólinn er annars byrjaður og því kann ég vel. Rússneskan leggst sérstaklega vel í mig. Þetta er án efa leiðinlegasta færslan mín í lengri tíma.

Það verður seint sagt um mig að ég sé góður í skák. En ég hef verið að betrumbæta tæknina smám saman síðustu daga og sótti mér hið ömurlega skákforrit NagaSkaki áðan. Nú, eftir nokkur mistök í upphafi fór mér að ganga ágætlega og forritið gerði þau mistök að skilja drottninguna eftir þar sem ég gat hæglega drepið hana. Nema hvað, að þegar ég færði mig til höggsins, vildi forritið ekki skilja það. Það hafði nefnilega snúið við taflinu, í orðsins fyllstu merkingu, og fór að hreyfa mína menn um meðan ég sat uppi með glataða stöðu forritsins. Urg! Þessum tölvum er ekki treystandi fyrir neinu.

Internettengingin mín hefur verið martröð líkust síðan Síminn var einkavæddur. Tengingin er ekki aðeins hæg heldur neitar fartölva bróður míns okkur um nettenginguna oft og tíðum, fyrr en að liðnu kortéri, allt upp í hálftíma og jafnvel lengri tíma.

OgVodafone heyr tapaða baráttu meðan Síminn hrifsar til sín viðskipti þeirra með því að bjóða aðeins þeim sem hafa ADSL og heimasíma hjá sér upp á enskan fótbolta. Í ofanálag getur Síminn rukkað hvaða upphæð sem honum sýnist fyrir afnot af grunnnetinu, sem öll símaþjónusta stendur og fellur með.

Til hamingju með einkavæðinguna indeed!

Þegar ég las þetta gat ég í fyrstu ekki varist hlátri. Sú fullyrðing að maðurinn sé 70% vatn er gömul og úrelt tugga sem enn er troðið ofan í grunnskólanema landsins, þrátt fyrir að þær upplýsingar séu álíka hagnýtar og vessajafnvægiskenning Hippókratesar. Í raun og veru er ekki mikið vatn í líkamanum. Hins vegar eru efni í líkamanum sem hægt væri að gera ótrúlegustu hluti úr, þ.á.m. vatn. Ég man, svo annað dæmi sé nefnt, ekki hversu margar þúsundir eldspýtna væri hægt að búa til úr þeim efnum sem finnast í meðalmannslíkamanum. En til allrar hamingju eru ekki mörgþúsund eldspýtur í skrokkum okkar frekar en hann er 70% vatn. Og þaðanafsíður hefur tunglið áhrif á það „vatn“ líkt og það hefur áhrif á flóð og fjöru.

En auðvitað á ekki að hlæja að lygaspekinni. Hana ber að varast. Og þessi hundalógík sem lygaspekingar gjarnan beita á ekki upp á pallborðið í raunverulegri umræðu. Hún firrir manninn og forheimskar. Og mönnum sem hafa það að atvinnu að bera lygaþvælu, sem þvert gengur gegn lögmálum náttúrunnar, ofan í auðtrúa lýðinn, ætti ekki að vera leyft að tjá sig gagnrýnislaust í fjölmiðlum. Það getur beinlínis verið hættulegt.

Þetta var sumsé mitt litla innlegg í þessa umræðu, en ég mæli eindregið með þessum tveim umfjöllunum á sömu blaðagrein.

Það er athyglisvert að mistök sem ég gerði og ollu mér hugarangri í rúmar tvær vikur voru í morgun varanlega þurrkuð út af enn stærri og klaufalegri mistökum einhvers leigubílstjóra. Það skal aldrei sagt að ég sé feginn þessu, en litlum hluta af mér finnst þó viss léttir í því.

Að öðru leyti er ég þó sneyptur, þar sem ég hafði ekki hugsað mér að keyra bíl móður minnar fyrr en ég væri búinn að greiða henni skemmdirnar, hvernig svo sem ég myndi fara að því. Nú hefur vandamálið séð um sig sjálft og mér þykir að vissu leyti vegið að heiðri mínum sem ábyrgum manni fyrir eignum annarra. En ég verð víst þá bara að leita friðþægingar annarsstaðar fyrst ég fæ ekki keypt hana með peningum.

Kona nokkur, starfsmaður sænska kapítalsins, sagði mér í gær að viðskiptavinur, sem ku vera prestur og gift öðrum og frægari presti, hefði hælt þjónustu minni mjög, sagt mig lipran, kurteisan, snjallan og almennilegan, og að annarri eins þjónustu hafi hún vart kynnst áður. Megi guð hennar ljósta hana og forsmána fyrir að ljúga svona upp á mig.

Prestar ljúga áreiðanlega manna mest í krafti embættis síns, þar sem enginn vill trúa því að prestar geti logið. Það er nú meiri barnatrúin. Um presta gildir það sama og um gagnfræðaskólakrakka sem þykjast ætla á klósettið svo þeir geti fengið sér að reykja og forstjóra sem versla út á fyrirtækið. Og væri ég prestur myndi ég ljúga eins og nefið á mér leyfði, og sá sem vændi mig um lygar, hann væri bara guðlaus ræfill. Enda er það tapað stríð að væna presta um lygar. Það væri eins og að kalla Kína alþýðulýðveldi.

Ævilangur draumur minn hefur ræst. Atari hefur nefnilega framleitt tölvuleik fyrir Gameboy þar sem söguhetjan er ég. Hvert ætli markmið leiksins sé, af hulstrinu að dæma? Kannski að ferðast til fátækra landa sem hin mikla hetja Aggi!Aggi!! og hlæja að þjáningum innfæddra, hella sig fullan og valda þjáðum og þreyttum lýðnum eins miklu hugarangri og mögulegt er áður tíminn er úti? Það er viðeigandi á vissan hátt, þar sem ég fór jú til Marokkó, edrú að vísu, og var þar sleginn í andlitið fyrir að taka ljósmyndir.

Já, túristahatrið á sér hin ýmsu birtingarform. Og það er alltaf gaman þegar formið birtist í smettinu á manni. Það er líka gaman að vera túristi með bakpoka og myndavél. Sérstaklega þegar maður hefur óbeit á túristum með bakpoka og myndavélar. Af nauðsyn ertu orðinn það sem þú þolir ekki. En skilningur kemur aðeins með reynslu. Og enginn kýlir túrista á Íslandi. Það hefur heldur aldrei þótt dyggð að hugsa upphátt á Íslandi.

Fannst mér það fyndið þegar viðskiptavinur spurði mig í búðinni í dag hvar lagerútsalan væri? Já, en það fannst mér ekki þegar hundruðir fylgdu í kjölfarið. Það er víst ekki nóg að skrifa það heldur þarf að segja það líka, helst tvisvar. Annars er vetrarvinnan komin á hreint. Já, það er nú aldeilis hringhoppandiljómandi. Ég stefni að CV-skrifum strax eftir áramót. Ef heppnin verður með mér neyðist ég þá kannski ekki til að vinna í Garðabænum á næsta ári.

Eitt uppgötvaði ég mér til happs áðan, en það er að ég næ tveimur strætisvögnum í vinnuna, nefnilega tólfunni og númer sextán (segir einhver sextánunni?). Annars sakna ég fjarkans, sem fer nú búllsjittleiðir og er tröllum gefinn, nefnilega Kópavogsbúum. Neiégseginúbarasisvona.