Bloggið um veginn

Það er kannski rétt að bæta því við að athugasemdin um bjórdrykkju í Leifsstöð er byggð á eigin reynslu, ekki af saurlifnaði og drykkjufísn móður minnar, sem er áreiðanlega einmitt núna að sporðrenna sína þriðja glasi af sódavatni, sakleysinginn.

Í ágúst fæ ég sjálfur að líta Leifsstöðina innanfrá. Eins gott að engin seinkun verði þá. Ekki nenni ég að hella mig fullan á flugstöðvarbarnum og verða of seinn í sukkið og svínaríið á Spáni. Það er ekki sama, Jón og séra Jón.

Næstu páska lít ég svo flugstöðina enn einu sinni, en þá verður förinni heitið til Rússlands. Gaman væri, ef ég fengi að sjá hræið.

Jæa, vaknaði klukkan átta og keyrði mömmu og litlu skepnuna út á Keflavíkurflugvöll. Ég keyrði á 90 alla leiðina, meðan einhverjir dólgar keyrðu framúr mér á 150, steytandi hnefanum, hastandi á mig einhverjum spænskum ónotaorðum. Hvað þýðir svosem el hijo de puta?

En nei, ef einhver hafði áhuga, þá á ég afar erfitt með að keyra hraðar en 90 á þjóðvegum úti. Innanbæjar hef ég farið svo hratt sem 130, en þá var ég líka of seinn í vinnuna, og þurfti að keyra frá Laugarnesi suður í Kópavog. Það er miklu auðveldara að stunda hraðakstur innanbæjar. Ætli það sé ekki bara svona meldað í mig hve fólk á það mun fremur til að drepa sig úti á landi en innanbæjar.

Hvaða bull er það annars að Reykjanesbrautin sé orðin tvöföld? Jú, kannski á þriggja kílómetra kafla.

Svo hringdi mamma í mig rétt í þessu. Þau munu víst þurfa að húka inni í Leifsstöð til eitt vegna seinkunar. Það er auðvelt að fá óbeit á Leifsstöð undir þeim kringumstæðum, sérstaklega þegar allur gjaldeyririnn fer að hverfa á flugstöðvarbarnum. En hvað annað er hægt að gera í svona Limbo, en að drekka bjór?

Um ævina hef ég nokkuð sveiflast milli beggja bóga hvað trúmálin varðar, þó sérstaklega milli tíu til sextán ára aldurs. Síðastliðið haust skráði ég mig svo loksins úr þjóðkirkjunni. Fjórum sinnum fór ég í Vatnaskóg með KFUM, á aldrinum ellefu, tólf og tvisvar þrettán, síðasta skiptið í fermingarfræðslu. Telja má fyrstu þrjú skiptin til tímabila þónokkurrar trúar. Í raun var ég opin bók hverjum trúmanni til ritunar, hefði nokkur talið það eftir sér að halda trú minni við. En vegna þess að það gerði enginn, tók trúin að dala í hvert sinn er ég yfirgaf sælureitinn í Hvalfirði.

Sautján ára fór ég fimmta sinni í Vatnaskóg, til að kveðja staðinn. Þá þýddi ekkert að ræða við mig um trúmál lengur.

Ein er til góð saga af ferðum mínum til skóglendisins við Eyrarvatn, en þá var ég þar í mitt fyrsta skipti. Eftir hverja kvöldvöku bauðst hverjum sem vildi að koma til bænastundar í kapellunni, en það nýtti ég mér alltaf, svo ég gæti vakað lengur, og vegna þess að kapella þessi er einn sá albesti íhugunarstaður sem ég veit. Eitt kvöldið eftir bænastund, þegar nokkrir dagar af dvöl minni eru liðnir, kemur að mér flokksforingi nokkur, Baldur að nafni, og spyr mig hvort ég sé krossari eins og Óskar (nafnið á drengnum man ég nú ekki, en drengurinn sá gekk ávallt um með stærðarinnar biblíu undir vinstri handlegg, spakur á svip), þar sem við séum þeir einu sem koma til kapellustundar á hverju kvöldi. Í sakleysi mínu játa ég því, jújú að það hljóti að vera, að ég sé krossari. Það hlaut að vera titill hins staðfasta trúmanns, fannst mér.

Flaug fiskisagan. Brátt fóru foringjar að heilsa mér með nafni og kinka vingjarnlega til mín kollinum, af engri sjáanlegri ástæðu. Ég hlaut að vera svona skemmtilegur. Dag einn á fótboltavellinum, eina staðnum í Vatnaskógi sem ég fann mig aldrei á, fer Baldur foringi enn einu sinni að ræða við mig um krossismann. Ég hætti raunar að botna upp né niður í eigin kringumstæðum, hvern andskotann ég væri búinn að flækja mig í, þegar hann spyr mig hvort við hittumst ennþá á götu X, eða hvort komin sé einhver gata Y inn í dæmið. Hér hafði augljóslega orðið einhver misskilningur, sem ég þorði ekki að leiðrétta, svo ég sagði honum að það væri engin gata Y. Gata X væri ennþá vor reglulegi fundarstaður og í fullu gildi.

Það hélt ég að yrðu málalyktir, að ég væri dálaglega búinn að snúa mig úr snöru krossismans. Það hefði kannski verið svo, ef ekki hefði verið fyrir Hannes foringja, sem hafði verið nemandi föður míns í Árbæjarskólanum á níunda áratugnum, og hafði sérstaklega mikinn áhuga á trúarlífi okkar feðga. Mér varð öllum lokið þegar hann spurði mig hvort faðir minn væri jafnvel prestur í einhverri sókninni! Foringjarnir umlykja mig lymskulega til að hlýða á svar mitt. Mitt svar: Ég held að þið séuð eitthvað að misskilja. Þvílíkan andleysisaumingjasvip hef ég aldrei síðan séð framan á nokkrum manni. Eftir þetta var mér aldrei heilsað, nema aðstæður kröfðust þess.

Löngu síðar lærði ég hvað Krossinn var, og er. Hitt hef ég þó aldrei skilið, hvers vegna þeim kunni betur við mig sem „krossara“ en kirkjumann. Kannski þótti þeim fyndið að til eru börn sem nema af vörum brjálæðinga. En það fæ ég líklegast aldrei að vita.

… er tileinkaður Bjössa og hann má finna hér.

Hressi brjálæðislegra-augnatillitagaurinn í IKEA vakti Merkilegasta og mikilvægasta bloggara Íslands með símhringingu klukkan ellefu og bað hann um að mæta í vinnuna. Þeir komust að þeirri niðurstöðu að MMBÍ ætlar ekki að mæta í vinnuna í dag. Honum tókst ekki að sofna aftur. Þá er plan dagsins farið í hundana.

Lýsing Haraldar á Ítölum er talsvert ólík minni eigin reynslu af sömu þjóð. Það hlýtur að vera óheppilegt að alhæfa útfrá íbúum leiðinlegustu borgar m.t.t. túrisma í allri suður-Evrópu, því sjálfur þekki ég Ítala eingöngu af kurteisi, skyldurækni og góðmennsku. Meira að segja leigubílstjórarnir eru frábærir. Og sá ítalski matur sem ég þekki er æðislegur.

Um umferðina er hins vegar ekki annað hægt en að vera sammála. En aðrar þjóðir sama heimshluta eru síður en svo undanskildir sama hátterni, þá sérstaklega ekki helvítis Frakkarnir.

En eftir liggur að Róm er Róm og ekki Ítalía. Róm er Ítalía in extremus; þar safnast skíturinn saman, sbr. allir vegir liggja til Rómaborgar-frasinn. Samanburðurinn er álíka góður og milli Mexíkóborgar og landsins alls, eða milli Andorra og Costa del Sol. Þá er allt eins hægt að tala um Grænland og Japan.

Málfræðingur 1: Geturðu fallbeygt no. þrír?
Málfræðingur 2: Hvernig spyrðu?! Nú, þrír um þrjá frá þremur til þriggja.
Málfræðingur 1: Nei, í eintölu.
Málfræðingur 2: Í HVAÐA HEIMI LIFIR ÞÚ EIGINLEGA?! HVURSKONAR EIGINLEGA MÁLFRÆÐINGUR HELDURÐU AÐ ÞÚ SÉRT?
Málfræðingur 1: Nú, heimspekilegur málfræðingur.

Í dag sagði vinnufélagi minn að kvak anda bergmálaði ekki. Honum varð fátt um svör þegar ég sagði honum að það væri bara urban legend. Eftirfarandi stendur á vísindavefnum:

„Hljóð er bylgjur sem við heyrum þegar þær skella á hljóðhimnunni. Bergmál eru hljóðbylgjur sem við heyrum eftir að þær skella á einhverju sem endurkastar þeim til okkar. Hljóðbylgjur andakvaks gegnir sömu lögmálum og aðrar hljóðbylgjur og þess vegna getur það bergmálað eins og önnur hljóð.

Í svarinu er hins vegar bent á það að ástæðan fyrir þeirri trú að andakvak bergmáli ekki sé ef til vill sú að sjaldan séu réttar aðstæður til þess:

Til þess að við heyrum bergmál úti í náttúrunni þarf ákveðin skilyrði eins og til dæmis klettavegg í hæfilegri fjarlægð. Endur eru hins vegar oftast á vatni eða í grennd við það á flatlendi. Þess vegna má vel vera að við heyrum í reynd sjaldan bergmál af andakvaki“.

Svart á hvítu. Inn jor feis. Hættið svo að halda fram þvílíkri vitleysu.

Hvers vegna spyrja viðskiptavinir IKEA mig í sífellu hvort ég vinni þar? Það er ekki eins og mér finnist merkjavaran svona flott.

Næstu fjóra daga mun ég ekkert vinna. Þá taka önnur skyldustörf við.

Hef ég eitthvað fleira að segja? Nei. Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands kveður að sinni.

Klukkan er þrjú. Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands (st. MMBÍ) stendur við upplýsingaborð í IKEA. Hann er hugsi, því hann er ekki enn farinn í kaffi. Það er skrýtið. Skyndilega gellur við: Hey!

MMBÍ (kemur niður úr skýjunum): Já?
Kúnni: Hvað kostar þetta?
MMBÍ: Það stendur á miðanum.
Kúnni: Hvaða miða?
MMBÍ: Þessum gula.
Kúnni: …
MMBÍ: Hann hangir á stólnum.
Kúnni (lítur á miðann, muldrar): Já, já! Tek ég bara þennan?
MMBÍ: Nei, hann er í sjálfsafgreiðslu.
Kúnni: Hvað er það?
MMBÍ: Hún er inni á lager. Þar eru númeraðir gangar og hillur merktar bókstöfum. Það stendur á miðanum …
Kúnni (pirraður, grípur frammí): Og hvar finn ég þá þetta?
MMBÍ: Það stendur á miðanum.
Kúnni (lítur á miðann, les upp tölu og bókstaf): Og hvernig finn ég þetta?
MMBÍ (myrðir hann í huganum): Númerið er gangurinn sem hillan er í og bókstafurinn er hillan sem stóllinn er geymdur á.
Kúnni: Ég skil þetta ekki.

…

Klukkan er tæplega kortér yfir þrjú. Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands stendur við upplýsingaborð í IKEA, með hárið í höndunum. Hann er hugsi, því hann hefir komist að því, að einfaldleikinn er dauðadæmdur í höndum Íslendinga. Og hvar er stelpan, sem átti að leysa hann af? Veit hún ekki að hann er Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands?

Skyndilega gellur við: Ert þú að vinna hérna?

MMBÍ (snýr sér við, í huganum: Nei, og það stendur hvorki IKEA á skyrtunni minni né nafnspjaldinu): Jú *andvarp*, ætli það ekki …

Endir.

Fæturnir eru að detta af mér. Ég er alveg sannfærður um það.

Á mánudaginn ætla ég að taka því rólega, ekki gera neitt og hitta engan, helst sofa allan daginn og alla nóttina á eftir. Ekki veitir mér af því eftir komandi helgi. Það verður allt bókstaflega brjálað vegna útsölunnar.

Nei, ég tek aftur það sem ég sagði. Enginn getur nokkru við hreyft, þegar Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands er annars vegar, jafnvel þótt þeir séu frægastir og bestir. Varast ber að álíta fyrri ummæli mistök, enda gerir Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands engin mistök - til þess er hann of merkilegur. Ummælin voru til þess gerð að leyfa pöpulnum að halda að hann ætti sér nokkra von á að blóðugt valdaskeið Merkilegasta og mikilvægasta bloggara Íslands gæti tekið enda. Þeirri von hefir hann nú tortímt.

Hún er greinilega ekki einleikin, þjónustulundin í vissum starfsmönnum vinnustaðarins. Ég vona að ég komi mér ekki upp á kant við einhvern vegna þess að ég neita að leyfa þeim að vinna ekki vinnuna sína. Þjónustustörf snúast um þjónustu, ekki um skort á henni.

Annars gerði ég nokkuð ljótt eftir vinnu í dag. Ég hlýt þó að geta huggað mig við að hugsanlega afstýrði ég einhverju verra með því að gera það. Það mun þó ekki duga sem afsökun ef ég fæ símhringingu á morgun. Og nei, þið fáið ekki að vita hvað það var sem ég gerði.

Í anda undangenginna stórbloggara, og samkvæmt læknisráði Norðanáttarinnar, titla ég sjálfan mig Merkilegasta og mikilvægasta bloggara Íslands. Það er nóg að segja það til að svo sé, og óumdeilanlegt. Svo segi ég: Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands. Þeir vita það, sem um það deila, að þeir deila ekki við svo merkan mann. Ellegar fá þeir höggið þar sem síst þeir áttu von á (þeir, segi ég, vegna þess að sannindi þessi eru þegar viðurkennd af gjörvallri kvenþjóðinni, og því óþarfi að vænta nokkurra mótmæla úr þeirri áttinni). Já, Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands hefur í fullu tré við sauðsvartan almúga Bloggheima. Það eru aðeins Frægasti og besti bloggari Íslands og forveri hans, sem nokkru fá hreyft við, þegar Merkilegasti og mikilvægasti bloggari Íslands á í hlut. Ójá.

Þegar ég var lítill las ég heil ógrynni af Andrésblöðum. Í einu þeirra var saga þar sem Jóakim gefur Andrési og Hábeini sinn hvorn hundraðþúsundkallinn til að fjárfesta, svo þeir geti nú loksins orðið eitthvað, auðnuleysingjarnir. Þó það komi málinu ekkert við endar sagan á að Andrés klúðrar sínum málum, en Hábeinn verður svo ríkur að Jóakim fer að óttast samkeppnina sem af hlýst.

Í upphafi sögunnar, áður en Jóakim segir þeim hvers vegna þeir voru dregnir á fund við sig, hrópar hann að þeim ókvæðisorðum og húðskammar þá. Hábein ásakar hann um að hafa aldrei stungið hendi í kalt vatn, en skammar Andrés fyrir að hafa aldrei átt tvo þúsundkalla á sama tíma. Andrés svarar því að peningar séu bara pappír uns maður eyði þeim. Það fannst mér mikill vísdómur þá.

Það að Andrés hefði aldrei átt tvo þúsundkalla á sama tíma fannst mér segja mikið um sjálfan mig, en þá, átta ára gamall, hafði ég heldur aldrei verið svo ríkur. Þó fannst mér bót í máli að ég hafði í það minnsta stungið hendi í kalt vatn, sem var meira en Hábeinn gat sagt. Þannig fannst mér það jafnast út og hafði því ekki frekari áhyggjur af að enda sem auðnuleysingi.

Í dag á ég hins vegar ekki svo mikið sem einn þúsundkall. Þó eru hendur mínar kaldar af verunni í vatninu síðastliðinn tíu og hálfan tíma. Ég finn ekki jöfnuðinn lengur.

Kom ekki pósturinn Páll með bækurnar mínar af Amazon, og ég auralaus. Sem betur fer lá veski mömmu þarna einhversstaðar í námunda við hana sjálfa, umvafið útgeislandi örlæti, svo ég gat innt þessar svívirðilegu áttahundruð krónur af hendi, sem pósturinn krefst fyrir pakkaleit (kassinn rétt hékk saman) og heimsendingu (sem ég bað aldrei um, enda reyni ég að spara mér slíkan óþarfa ef ég get sótt mínar eigur sjálfur).

Hvaða bækur ég fékk er leyndarmál. Lífið er svo spennandi ef maður á sér leyndarmál.

Mér finnst fyndið að í bönkunum sé boðið upp á einstaklingsþjónustu. Hvar er skrílsþjónustan, ætla ég að spyrja, næst þegar ég fer í banka.

Ekki skánar nú vinnuvesenið síðan í gær. Þess er krafist að ég mæti til vinnu klukkan átta í fyrramálið. Þá er eins gott að ég nái meiri svefni en í nótt.

Ég vildi að ég kynni eitthvert Asíumál, helst kínversku. Utinam að tungumálagvöðinn slægi mig leiftursnöggt í höfuðið með vendi sínum, og þá kynni ég það. Kommon, bara eitt mál og þá verð ég þægur!

Eitt er það verra við að vinna í verslun en annarsstaðar, og það er að ég hef minni tíma fyrir sjálfan mig, þrátt fyrir að vinnutíminn sé nær sá sami. Þar sem ég vinn innan um fólk reyni ég að vera sem best til reika og fer því að sofa fyrr en ella, eða í kringum miðnætti. Ég svæfi því átta til níu tíma á nóttu ef ég gæti yfirhöfuð sofið, en svefn er hvort eð er ekki breyta í þessu dæmi, heldur sá tími sem ég eyði í rúminu.

Dæmið er svona, miðað við kjörgerð sólarhringsins:

Ikea: Ég fer að sofa á miðnætti, vakna klukkan níu á morgnana og er mættur til vinnu klukkan hálftíu. Ég er búinn klukkan hálfsjö og hef því fimm og hálfan tíma fyrir sjálfan mig.

Önnur vinna: Ég fer að sofa á bilinu tólf til hálfþrjú, vakna klukkan hálfátta á morgnana og er mættur til vinnu klukkan átta. Ég er búinn klukkan fjögur og hef því átta til tíu og hálfan tíma fyrir sjálfan mig.

Niðurstaða: Lágmarkstímamunur er tveir og hálfur tími. Hámarkstímamunur eru fimm tímar. Meðaltal þessara tveggja stærða eru þrír tímar og þrjú kortér.

Þetta þjakar mig þó raunverulega ekkert, þar sem ég vinn eingöngu þrjá daga vikunnar. Þessa viku vinn ég þó alla sjö dagana. Þá reynir fyrst á svefnleysið.

„Hann gengur til mín yfir götuna og heilsar mér vingjarnlega. Við höfðum ekki sézt í nokkur ár. Svo spyr hann:

Viltu koma með mér inn á kaffihús Björns Símonarsonar?

Ég missti alveg málið, bara glápti á hann eins og fábjáni. Hefur hann sloppið út af Kleppi? Ég vissi, að það var geðveiki í móðurætt hans. Eða ætlar hann að narra mig inn í eitthvert skúmaskot til að myrða mig? Faðir hans drap útilegumenn bak við fjöll. Svona hafði aldrei komið fyrir mig áður. Að Þórbergi Þórðarsyni væri boðið á kaffihús!“

- Ofvitinn, eftir Þórberg Þórðarson.

Á leiðinni austur á föstudaginn, rétt fyrir gatnamót Þrengsla og Hellisheiðar, sá ég bílhræ merkt: Tíu látnir á árinu. Laust fyrir ellefu í gærkvöldi, á heimleiðinni, stóð á sömu bílhræum: Tólf látnir á árinu. Í dag lést svo enn einn. Þetta hefur verið annasöm helgi hjá sláttumanni dauðans. Þrír er góð helgi.

Mig minnir, að þegar við krakkarnir úr skólanum fórum í sumarbústað í Fljótsdal yfir eina nótt, að þrír hafi dáið milli þess að við tókum Hellisheiðina og þar til við komum ofan af henni aftur. Post hoc, ergo propter hoc-hugsanagangur gæti komið fólki á þá skoðun að ég ætti helst að forðast það að ferðast.

Ætli nokkrum öðrum en mér finnist það merkilegt að íslendingar hafa sérorð yfir djúpa diska meðan aðrir tala um skálar eða í besta falli súpuskálar.

Talandi um skálar, þá eru brjóstastærðir víst mældar í „skálum“. Ætli það sé til marks um myndlíkingareðli mannsins? Tja, það er spurningin.

Varðandi íhugunarefnið sem ég skildi lesendur eftir og sjálfsagt enginn íhugaði, þá er til önnur sögn yfir að ryksuga, en það er að ryksjúga. Það er meira vit í að sjúga en að suga, þar sem sugur sjúga, en suga ekki. Hins vegar teljast svona málvandanir yfirleitt bera þess merki að vera snobbaðar. Það er athyglisvert (ekki athyglivert). En svona málvandanir eru heldur tilgangslausar. Hverjum er t.d. ekki sama hvort talað er um mexíkana eða -kóa?

Ítarlesefni dagsins: Grein Sverris Jakobssonar um skyrmótmæli, pistill Hreins Hjartahlýs um hátíðarræðu Halldórs Ásgrímssonar og Norðanátt Hermanns Stefánssonar, sem blæs ferskum andvara um lukta líkgröf Bloggheima. Mælt er með því að síðastnefnda sé lesið frá upphafi.