Bloggið um veginn

Það er blóðugt að horfa upp á Steingrím J. hakka í sig aðstoðarmann forsætisráðherra aðeins degi eftir að Ólafur Teitur brytjaði Sigurjón M. Egils í spað í Íslandinu. Munurinn er að hjá Steingrími J. var málflutningurinn pjúra röksemdarfærsla, byggð á staðreyndum. Hjá Ólafi Teiti var það öðru fremur yfirvegun og tækni, meðan fréttastjórinn barmaði sér eins og gylta að berjast í hakkavélinni. Menn sem geta rökrætt þannig þurfa ekki sannleikann. Hann kemur málinu ekkert við.

Af því enginn gat svarað því hver orti ljóð gærdagsins birti ég annað ljóð eftir sama skáld. Takið eftir því hvað hann hittir naglann á höfuðið:

Dagblöðin

Úr blöðunum hjómast ei hugsun til neins,
mig hryllir við þvílíku sargi,
því málið og stíllinn og efnið er eins:
svo andlega meinþýfður kargi.

Nú ætti hringurinn að fara að þrengjast um skáldið. Ef enginn getur þetta birti ég þriðja og síðasta ljóðið á morgun. Það ættu allir að þekkja.

Þorgrímur Þráinsson bullar í Blaðinu (sem er nota bene ömurlegt blað) í dag. Þar segir hann að grísku goðin hafi falið leyndardóm lífsins í hjartanu, eftir að hafa skeggrætt um að fela hann uppi á hæsta fjallinu eða í dýpsta djúpálnum. Þetta hef ég aldrei heyrt áður. Þó er ég þónokkuð kunnugur hvers konar goðafræði, eftir að hafa stúderað þau jafnt í framhaldsskóla öll mín ár þar (fimm) sem og utan hans. Gæti verið að hann eigi við einhverja grein búddisma, þar sem allur pistill hans virðist taka mið af honum? Ekki er sagan grísk, svo mikið er víst.

Fyrir tilviljun rakst ég á gamla bloggfærslu hjá dr. Gunna. Þessi mynd fylgir færslunni:

„Húrra!
Stefán Einar, 19 ára, er framtíðarhetja „frjálslyndra“ Sjálfsstæðismanna. Hann er með ilmandi hressa heimasíðu og aðdáendamynd af Bjössa Bjarna og allt. Á mínu kommúníska æskuheimili voru svona gaurar kallaðir „smjörkúkar“ og mikið gaman hent að slíkum. Í þá daga fylgdu hornspangargleraugu lúkkinu. Það er frábært að þessi dýrategund er ekki útdauð, því ég hélt að eina eftirlifandi skepnan af tegundunni væri Birgir Ármannsson (held ég að hann heitir), annar slaufu-smjörkúkur sem er í einhverjum banka eða eitthvað. Lögfræðingur kannski. Kannski geta hann og Stefán fjölgað sér svo Smjörkúkarnir deyi ekki út?“
-2002.

Þetta er hvorttveggja fyndið og satt. Hvers vegna skyldi Mörður ekki hafa fært hugtakið „smjörkúkur“ inn í eddu sína? Kannski ég hringi og spyrji hann.

Nú kjósa frakkar um stjórnarskrá ‘Sambandsins (takið eftir hvað þessi ritháttur samræmist betur virðingu hinna yngri og vandlátari kjósenda). Það sem helst vekur athygli við fréttina, fyrir utan það að Chirac kemur fram við kjósendur eins og börn, að því er virðist, er það sem stendur undir myndinni: „Þrjár kjörvélar sem prófaðar verða í atkvæðagreiðslunni í dag. Atkvæði sem greidd verða í vélunum verða þó ekki talin“.

Þá er gjörsamlega fáránlegt að nota þær. Ætli yfirlýstum andstæðingum ESB verði ekki vísað á vélarnar meðan hinir krota á seðla.

Ég var að lesa dagbók þína á Netinu. Ég kannast ekki við að hafa verið ókurteis við neinn í IKEA. Ég er auðvitað stundum að flýta mér, eins og allir eru, en ég hef engan áhuga á því að vera dónalegur við einn eða neinn. Ef ég hef verið það, þá hefur það verið óviljandi.
HHG

Nei, það er rétt hjá þér. Þú varst ekkert ókurteisari en meðalmaðurinn og átti ég þá við að Sigurður Kári hefði verið sérstaklega kurteis.
En ég biðst velvirðingar á óvæginni athugasemd sem ekki átti rétt á sér og sé til þess að hún verður leiðrétt. Bestu þakkir fyrir athugasemdina.

með kærri kveðju,
Arngrímur Vídalín

Umrædd athugasemd finnst ekki lengur á þessari síðu þótt hún sjáist kannski ennþá í leitarvélum.

Nú hef ég séð allt.

Ég sofnaði strax eftir að hafa bloggað í gær og var ég þá nýkominn úr vinnunni. Svo dreymdi mig að ég væri í vinnunni. Svo vaknaði ég klukkan sjö. Þá voru fimm tímar í að ég átti að mæta í vinnuna. Það minnir mig á setningu úr myndinni Waking Life:

„Did you ever have a job that you hated and worked real hard at? A long, hard day of work. Finally you get to go home, get in bed, close your eyes and immediately you wake up and realize… that the whole day at work had been a dream. It’s bad enough that you sell your waking life for minimum wage, but now they get your dreams for free“.

Þegar ég var búinn að ganga frá öllu í deildinni eftir lokun fór ég sem vant er og hafði fataskipti. Á leiðinni út kastaði ég kveðju á über-by-the-book öryggisvörðinn okkar og fékk vægast sagt ófyrirsjáanleg viðbrögð. Ég hefði búist við því að hann segði eitthvað á þessa leið: „Samkvæmt reglugerð 3A, kapítula 7, grein 7.38 má ég ekki eiga mannleg samskipti við starfsfólk fyrirtækisins nema ég skili inn útfylltu eyðublaði 553 AFE og tilkynni atvikið deildarstjóra Securitas á fyrirtækjaþjónustusviði innan við sólarhring eftir að téð atvik átti sér stað. Ég borða börn.“

Þetta sagði hann ekki. Hann sagði: „Bless.“

Það má alltaf treysta á hæversku sjálfstæðismanna. Í Kastljósinu er borgarkandídat, sem í fjórgang hefur sagst hafa mikla reynslu, þekkingu og vilja til að starfa í borginni, að tala um 30 ára áætlun Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík. Mætti kalla það „stóra stökkið“? En fyrst er að sjá hvort þeir ná kjöri. Svo er að sjá hvort þeir haldi völdum í 30 ár.

Deila spratt um fyrir skömmu um sagnfræðilegt „vafaatriði“. Stóð deilan milli sagnfræðings og óbreytts. Til eru þeir sem telja hinn óbreytta hafa haft rétt fyrir sér. Þeir skulu lesa þetta. Þetta er nákvæmlega það sem deilan snerist um. Hvers eiga fræðimenn að gjalda?

Eflaust vilja margir Radioheadaðdáendur vita hvaðan nafnið Pablo Honey kemur. Þetta fann ég á netinu:

February ‘92 was also marked the released of Radiohead’s debut album. February 22nd, actually. They called it Pablo Honey. And you know where they got that title? remember “The Jerky Boys” and their crank phone calls? Radiohead was given a Jerky Boys tape by another English group called Chapterhouse. And there’s one bit where a someone makes a call to a guy and pretends to be his mother. The conversation opens with the phrase “Pablo. Honey”. The members of Radiohead, all considering themselves to me “mama’s boys,” decided that this was somehow an appropriate title for their debut album. So that’s what they did.

Þar hafið þið það.

Hvernig hefnist þér fyrir kurteisina?

Svar: Þú ert skráður í viðbótarlífeyrissparnað fyrir framan nefið á þér, án þess að þú hreyfir legg né lið til mótmæla.

Hvernig lærist þér fyrir kurteisina?

Svar: Héðan af segir þú símasölumönnum að hoppa upp í rassgatið á sér.

Ég vinn í IKEA, eins og fáum lesendum síðu órrar dylst. Þar kemur fyrir að ég þarf að setja saman húsgögn, og hefi ég nú sett saman hvorki meira né minna en tvo sófa, eitt eldhúsborð og einn koll, á þeim stutta tíma sem ég hefi staðið vaktina inni í borðstofudeild.

Í dag bað móðir mín mig um að setja saman fyrir sig ekki eitt, heldur TVÖ náttborð, keypt í IKEA. Ég hefi nú böglast til að setja annað þeirra saman, og reyndist verkið torsótt; annars vegar vegna eigin óþolinmæði, hins vegar vegna óverkamannslegra handa minna, sem seint munu venjast því hlutverki, að munda skrúfjárn í lengri tíma.

Hitt náttborðið set ég saman síðar. Þolinmæði mín rennur svo grunnt að ég gæti freistast til að feta hinn myrka veg máttarins.

Talandi um máttinn, ég andmæli því að allegóríur þær, sem menn þykjast geta fundið í Star Wars, séu tilkomnar af nokkru öðru en tilviljun. Örlög Lýðveldisins lágu skýrt fyrir árið 1977, löngu áður en Gorgeirar þessa heims fengu færi á forsetastólnum. Þótt lýðræðið hrynji með stofnun Keisaraveldisins í mynd frá 2005, hlýtur það að segja sig sjálft, að örlög þess hafi þegar verið ráðin fyrir 28 árum. En menn mega svo sem gera sér ýmsar hugmyndir, ef það skemmtir þeim betur þannig.

Ingibjörg Sólrún er orðin formaður Samfylkingarinnar. Frábært. Ef Samfylkingin stækkar eitthvað á næsta ári getum við fullvissað okkur um að við fáum annan R-lista í ríkisstjórn. Sem er einmitt það sem við viljum. Eða þannig.

Mikið er ég feginn að vera ekki í þessum flokki.

Ég fór með Bjössa á Star Wars í gær. Þar voru ýmsir klæddir í búninga, eins og von var að. Gunnar Birgisson sá ég t.d. uppáklæddan sem Jabba the Hut. Myndin var stórgóð, langbest af nýju myndunum. Nú bíð ég þess að geta eignast allan pakkann á DVD. Þá verður sólarhrings sjónvarpsglápsmaraþon.

En nú er það stúdentsveisla hjá honum Þorvaldi vini mínum með stóru eyrun.

Temmilega viðburðarsnauður dagur í vinnunni, fyrir utan einn nettan fýr sem spurði mig hvort hann þyrfti nokkuð að berja verslunarstjórann til að fá vissan skáp. Réttast væri að berja svona eintök, fremur en öfugt.

Í kvöld er það svo Revenge of the Sith (betri titill óskast!) með Birni Frey Björnssyni. Þá verður ákaft mænt á ljósvarp af filmu á hvítu tjaldi sem sýna mun myndir epískar af fræknum hetjum sem margar hildir heyja við sína hryllilegu óvini - þeir allraverstu verandi Svarthöfði og (hugsanlega) sá alræmdi Tjörvi stórmoffi (Wer kann mir etwas sagen, was ein Grand Moff ist? - fyrirsögn úr þýsku blaði).

Að lokum ein gullin setning, í ljósi geigvænlegra aðstæðna (e. dire circumstances):

Men can try to imitate divinity, but they never come closer to anything but a nasty toilet seat, and everyone knows cleanliness is next to godliness. So why bother?

Er ég svekktur yfir því að íslendingar drulluðu á sig í Ojróvisjón ársins? Hreint ekki. Þá þurfum við ekki að hlusta á þjóðernisfasísk komment sjónvarpsviðrinisins Gísla Marteins, þar sem hann tuðar um helvítis hundingstyrkja með absólút nó ríspekt fyrir þeim glæstu væringjum miðalda. Fari hann og veri. Nú verður fyrst gaman að horfa á Ojróvisjón!

Nú fara menn sjálfsagt að velta fyrir sér nýrri taktík, fyrst það virkaði ekki að senda óskabarn þjóðarinnar, sem lengst komst í keppninni. „Hún hefur reynsluna,“ sögðu menn, „sem hún ekki hafði þá. Ergó hún vinnur þetta núna, fyrst hún lenti í öðru sæti þá.“ Hve menn geta reist sér hús á sandi.