Bloggið um veginn

Er það ekki merkilegt að um fjórðungur þeirra unglinga sem læra um nasisma og viðurkenna að hann sé viðbjóðslegur skuli vera nasistar sjálfir? Ef barnið mitt léti frá sér jafn ógeðslegar fullyrðingar og að nýbúar væru verri en annað fólk myndi ég hiklaust gefa því kjaftshögg. Ef ég ætti uppkomið barn sem léti út úr sér sömu fullyrðingar myndi ég afneita því. Nema það myndi aldrei segja neitt í þá áttina, vegna þess að ég myndi ALA UPP BARNIÐ MITT.

Kynþáttahatarar fari andskotans til. Þeir eru eina fólkið sem er óæðra og á síst allra mannréttindi skilin. Og mér er skítsama á hvaða aldri þeir eru. Snemma beygist krókurinn.

Hér ætla ég að birta helstu atriði rannsóknar okkar Brynjars ef einhver skyldi hafa áhuga.

Tilgáta: Varúðarmerkingar á sælgætisumbúðum, séu þær áþekkar þeim sem finna má á sígarettupökkum, hafa minni áhrif á reykingamenn en þá sem reykja ekki.

Aðferð: Við keyptum fjórar tegundir af sælgæti og tvennt af hverju. Á helminginn límdum við aðvörunarmiða áþekka þeim, sem finna má á sígarettupökkum, en með yfirfærðum boðskap gegn sælgætisáti. Hinn helmingurinn fékk að standa óáreittur. Til að hægt væri að alhæfa útfrá niðurstöðum rannsóknarinnar brugðum við á það ráð að notast við megindlegar rannsóknaraðferðir, í þessu tilviki spurningalista. Spurningalistann hönnuðum við þannig, að hver sælgætistegund kæmi fyrir tvisvar, með og án aðvörunarmiða, og fyrir hvern flokk (þá átta í heildina) var kvarði frá einum og upp í sjö. Viðmælendum var sýnd ein vara í einu, í handahófskenndri röð, og þeir beðnir að segja okkur, miðað við kvarðann, hversu vel þeim leist á sælgætisumbúðirnar, þar sem 1 táknaði mjög lítið, 4 táknaði hvorki né og 7 táknaði mjög mikið. Eftir að hver þátttakandi hafði svarað spurningalistanum spurðum við hann að endingu hvort hann reykti. Allir þátttakendur voru látnir vita um tilgang rannsóknarinnar rakleiðis eftir á.
Þátttakendur voru fullorðnir einstaklingar á aldursbilinu 18 - 80 ára, ekki yngri því miða varð við lágmarksaldur til tóbakskaupa. Reykingamenn skilgreindum við miðað við tilkomutíma fyrrnefndra aðvörunarmerkinga fyrir þremur árum, þ.e. reykingamaður verður að hafa reykt að staðaldri í að minnsta kosti þrjú ár. Engin skilyrði voru sett með reyklausa utan það, að þeir máttu ekki hafa reykt í a.m.k. hálft ár.

Niðurstöður: Ekki fannst marktækur munur á reykingamönnum og reyklausum þegar kom að sælgæti án aðvörunarmiða. Hins vegar fannst marktækur munur á hópunum hvað varðar löngun þeirra í sælgæti með aðvörunarmiðum. Reykingamönnum fannst sælgætið aðlaðandi án tillits til aðvörunarmiða, þar sem meðaleinkunnagjöf fyrir sælgæti án miða var 4,4 og 4,2 með miða, en reyklausir vildu mun síður fá sælgæti með aðvörunarmiða, þar sem meðaleinkunnagjöf þeirra fyrir sælgæti án miða var 3,7 en 2,9 með miða. Þar af leiðandi hafa aðvörunarmerkingar lítil sem engin áhrif á reykingamenn en þónokkur áhrif á þá sem reykja ekki.

Tilgátan er því studd.

Það er rólegt í afgreiðsludeild Ikea. Arngrímur Vídalín og Eva Rún spjalla saman og létt er yfir þeim. Skeggjaði drengurinn gengur inn:

ER: Nei, hæ!
SD: … Hæ.
ER: Hvað ert þú að gera hérna, áttu að vera í vinnunni núna?
SD: Mér var beðið um að mæta.
AV: HA?! Segðu þetta aftur!

Skeggjaði drengurinn horfir undrandi á Arngrím Vídalín. Arngrímur Vídalín horfir skelkaður til baka.

SD: … Mér var beðið um að vinna í dag.

Arngrímur Vídalín tekur andköf og deyr. Tjaldið fellur.

Skýrslan loksins kláruð. Margt kom í ljós við nánari athugun sem betur mátti fara. Þá er stærsta verkefni annarinnar lokið, takk fyrir!

Rannsóknarskýrslan er tilbúin, nema síðasti prófarkalestur leiði eitthvað í ljós. Æ, hvað það er nú gott að vera búinn. Það er sem þungu fargi sé af mér létt.

Verðandi sálinn, hann bróðir minn, skrifar grein um attachment therapy á Vantrú, en það er aðeins ein af mörgum viðbjóðslegum kuklmeðferðum sem framkvæmdar eru í nafni sálfræðinnar. Ég mæli eindregið með því að þið lesið ykkur þetta til fróðleiks.

Lesefnið mitt í dag er þessi bók eftir Ivan Petrovich Pavlov, þá helst kaflar XX og XXI. Skoðið myndskreytingarnar. Svona eiga fræðibækur að vera! Einu sinni tók ég þessa á Íþöku. Ég var ansi fljótur að týna þræðinum. Kannski ég reyni aftur? Það er svo gaman að lesa löngu úrkulnuð fræðirit. Pavlov er öðrum þræði alltaf sígildur, þó tilvísanir í brottnám ýmissa hluta heilabarkarins séu tíðari í verkum hans en gereyðingarbón Cato eldri.

Um leið og tími gefst hyggst ég svo lesa þessa, á frummálinu, með glósum fyrir hvert orð sem ég skil ekki. Þetta er verulega góð hugmynd sem mætti nýta frekar fyrir fleiri bækur. Ekki ætla ég þó að vera frumkvöðull að fleiri þýðingum, úff!

Menn fljúgast á á rússneska þinginu. Það finnst mér fyndið. Svo telja þjóðverjar að Zarqawi hyggi á gereyðingu Evrópu. Það er augljóst að geðsýki og firrtir ofsóknarbrjálæðingar ráða víðar en hér.

Í dag gerði ek mjer ferð upp á Bibliotheca Populi eius Maxima Veritatis, hvar hábornir stúdentar rýna í forn pergamenti, þyljandi upp vísdóm millum fróðleiksþyrstra vara sinna, mælandi eingöngu sín á milli á latínu eður fornháþýzku. Þar hnussa menn yfir verkamannalatínu auvirðulegra menntskælinga, svo ek varð að fara mjer hægt eða fyrirtýna lífinu ella. Slapp ek loks við illan rammleik yfir virkisgrafarbrúna og barðizk leiðar minnar gegnum hliðið. Hafði ek með mjer bókina Conditioned reflexes : an investigation of the pysiological activity of the cerebral cortex, eftir Ivan Pavlov, hver er eiguleg mjök. Hana mun ek brúka mér til halds ok trausts í skýrslugerð minni, unz ek þarf at skila henni aftur.

The journey will be fraught with peril, but what must not one do for the precious knowledge of the high and scholarly? Read the tome, my child, and feel the illumination, that comes with thine wisdom.
_______________________

Tungubrjóturinn í síðustu færslu er sá frægi How much wood would a woodchuck chuck if a woodchuck would chuck wood. Þetta gat enginn, svei mér þá.

Quantum materiae materietur marmota monax si marmota monax materiam possit materiari?

Ætli einhver viti hvað þetta þýðir?

Rannsóknarniðurstöður liggja fyrir og við Brynjar erum ánægðir. Ég er raunar í skýjunum. Þá er eftir skýrslugerð með tilheyrandi Bókhlöðutúr. Það er alltaf gott að koma í Hlöðuna.

Þar til fyrr í kvöld (gærkvöldi, fyrir púristana) hélt ég að allir hefðu heyrt um Sun Tzu, en nafn hans rann úr munni mér í samræðum um herkænsku. Svei mér þá að fólk skuli ekki hafa heyrt um manninn sem skrifaði bókina!

Rannsókninni lýkur á morgun. Það er mikill léttir. Í kjölfarið fylgir gagnaúrvinnsla og skýrslugerð, því fer nú verr og miður, en áætlað er að klára það á þriðjudegi eða miðvikudegi. Þá má meinfýsni úrtölukvendiskennari minn hakka það gjörsamlega í spað mín vegna.

Ljóð dagsins er Varaáætlun, eftir Andra Snæ Magnason:

Ef heimurinn hryndi af einhverjum ástæðum þá ætlaði ég alltaf að flýja norður á Melrakkasléttu og lifa af landinu kringum eyðibýlið eins og forfeður mínir höfðu gert í þúsund ár en þá rann upp fyrir mér að í verkfærakassanum var ekkert nema 7 sexkantar sem fylgdu með IKEA húsgögnum og ef ég kæmist yfirleitt norður þá stæði ég með þessa sexkanta innan um svamlandi selinn og gaggandi mávinn og vaxandi grasið og ég myndi öskra á selinn og mávinn og grasið og læsa tönnunum í rekaviðinn og deyja hægt.

Síðustu færslu átti ekki að skilja á þann veg að ég væri á nokkurn hátt að gera lítið úr þjáningum gyðinga. Vissulega er það rétt hjá Skúla, að maður fær ekki leið á mannlegum þjáningum eins og dægurlagi, en maður getur hins vegar fengið sig fullsaddan á dægurefni tengdum mannlegum þjáningum, svo sem kvikmyndum og bókum. Við þá ofgnótt af slíku efni sem við búum er harla skiljanlegt að fólk dofni fyrir eymd annarra, jafnvel svo, að því standi á sama. Þess vegna finnst mér nóg komið af eymdarskúspilum um þjáningar gyðinga.

Svo nenni ég ekki að standa í frekari sennum vegna þessa máls. Fólk má teygja skilningsspássíu bloggfærslunnar langt út fyrir nasisma og gyðingahatur mín vegna. Fólk hefur líka svo gaman af því að rangtúlka og mótmæla öllu sem ég segi.

Í gær mætti ég Herði Torfa, hver virtist eigi sérlega ánægður að sjá mig, og uppskar ég illt augnaráð fyrir vikið. Það var nánast eins og hann vissi hve duglegur ég hef verið að auglýsa hversu mjög ég þoli ekki tónlist hans.

Í „fríinu“ hef ég horft meira á sjónvarp en eðlilegt getur talist á minn mælikvarða. Í fyrsta sinn sá ég Dead Poets Society á dögunum og fannst hún ágæt. Svo er alltaf fyndið að sjá leikara eins og Ethan Hawke, sem orðið hafa frægir í seinni tíð, á gelgjuskeiðinu í sextán ára gamalli mynd.

Einnig sá ég A Few Good Men og megnið af The Pianist. Það verður ekki annað sagt en að þjáðir gyðingar sé orðið steindautt konsept til að byggja mynd á. Eru ekki allir komnir með leið á þessu? Að öllu öðru slepptu hefðu menn getað hætt við allar framtíðaráætlanir um slíka kvikmyndagerð eftir tilkomu Schindler’s List. Hún verður seint toppuð. Þara auki mun fátt nýtt koma fram um þjáningar gyðinga (sama hversu margar myndir þeir gera) og erfitt mun reynast að lýsa þeim á ógeðfelldari hátt en Spielberg auðnaðist.

Páskadagur í dag og ég er örþreyttur. Ég anda fyrst rólega þegar fríinu er lokið og rannsóknin komin til hinsta dóms. Eins og ættingjar mínir vafalaust tóku eftir í gær er stressið farið að hafa áhrif til nokkurra skapsveiflna. Eða með orðum nútímamannsins: Fokk, mar.

„I like bars. There’s some good bars in Philadelphia, some great bars in New York city. There’s a great bar in Denver, Colorado called The Sportsman; it’s an after hours joint. It doesn’t open until 4 in the morning and it’s open till about dawn. That swings.“

- Tom Waits.

Það er kannski rétt að taka fram að ég hef ekkert á móti því að fólk flaggi í hálfa stöng þegar því sýnist. Þess vegna mætti gera það á hverjum degi. Hins vegar get ég ekki annað en móðgast þegar fánatrúðurinn í blokkinni flaggar fyrir dauða frelsarans en sleppir að flagga á þjóðhátíðardeginum. Það er ekki síður hroki en lítilsvirðing.

Eftir að hafa skrifað síðustu færslu gerði ég mér ferð niður í bæ. Mér til happs fann ég að Umferðarmiðstöðin var opin og keypti ég þar sígarettupakka á 680 krónur. Aldrei áður hef ég hugsað mig tvisvar um við tóbakskaup, en það gerði ég í dag. Helvítin vilja alltaf græða meira.

Í gærkvöldi sá ég mann opna bjórflösku með klaufhamri. Í gærkvöldi sá ég líka skrípaleikinn þegar Fischer lenti. Það má bersýnilega ekki hjálpa fólki gratis. Fyrst þarf að semja um einkarétt á sjónvarpsviðtali og heimildamynd. Ingólfur Bjarni Sigfússon var annars eftirminnilega fíflalegur. Raunar ekkert nýtt á ferðinni þar.

Í dag er föstudagurinn langi og einhver hálfviti er búinn að flagga í hálfa úti í garði. Dagar sem þessi fara samt síst í taugarnar á mér af trúarástæðum. Ég er tóbakslaus og það væri auðveldara fyrir mig að redda mér kókaíni en sígarettum. Í dag fást ekki sígarettur, sama hve miklu þú ert tilbúinn að eyða. Kókaínverð er hins vegar háð framboði og eftirspurn eins og fyrri daginn.

Þetta væri nú raunar ekki vandamál hefði ég átt peninga í gær. Desværre havde jeg inge. Jeg må tage mig til og stjæle nogle, men jeg ved ikke hvor de skal findes. Bah! For helvede!

Að erfiðum degi loknum er gott að halla sér aftur og gleyma geðveikinni.

Ljóð dagsins er Skilaboð til vegfarenda eftir Andra Snæ Magnason:

Ég veit ekki af hverju ég stöðvaði bílinn og tók upp köttinn sem lá í blóðrauðum polli á malbikinu því ég keyrði ekki á hann en þar sem ég stóð með köttinn í fanginu á miðri götunni og hugsaði hvað ég ætti að gera við hann því blóðið myndi klínast í áklæðið þá fann ég hvað hann var enn undarlega mjúkur og volgur en þegar ég sá hörkuna í augum fólksins sem ók framhjá vissi ég hver var sekur og skildi að sá einn er saklaus sem heldur fullri ferð áfram.

Hver er klikkaðri, ofsóknarbrjálaði maðurinn eða þeir sem ofsækja hann?

Í nótt dreymdi ég að ég væri í Sundhöll Reykjavíkur, en hún leit allt öðruvísi út og var mun framtíðarlegri. Þar hitti ég Immu hagfræðikennara og plataði hún mig til að taka þátt í erfiðri köfunarkeppni, en um leið og við komum upp úr kafi, áttum við að skilgreina muninn á þjóðarframleiðslu og landsframleiðslu. Ég vann keppnina með mjóum mun.

Stundum vildi ég að mig dreymdi ögn eðlilegri drauma.