Bloggið um veginn

Bróðir minn bloggaði á dögunum um rifrildi sitt við tyrkja um misleitan mexíkóskan fána á næringarstofunni Mama’s Tacos. Í gær fékk hann athugasemd frá Margréti Elísu nokkurri, starfsmanni næringarstofunnar, þar sem hún segir að beljakinn sé serbi, en ekki tyrki. Þá er rétt að benda á að það er hefð í íslensku máli fyrir að kalla allt meðaldökkt fólk tyrkja. Þar með fellur röksemdafærslan um að hann sé serbi um fætur málfræðinnar. Hann er tyrki, Q.e.d.

Þá er kannski rétt að minna á urban legendið um að tyrkir hafi verið réttdræpir á Íslandi allt fram til ársins 1995 þegar þeir kepptu hér á HM í handbolta. Ef satt er mun þetta hafa verið tilkomið vegna tyrkjaránsins, sem alsíringar frömdu. Með sömu röksemdafærslu og miðað við málvenjur hafa alsíringar, grikkir, serbar, albanir, sýrlendingar, gyðingar og arabar verið lagalegir vágestir til 1995. Öll rök hníga að því, þ.e. ef sagan er sönn.

Já, ég massaði menningarsöguna, eins og von var að, þrátt fyrir að ég hafi ekki beinlínis haft hugann við efnið, er ég renndi hratt yfir glósurnar á fjórða tímanum í nótt.

Ég er aðeins bjartsýnni á framboðið eftir að ég sá áróðursspjöld mótherjanna. Samt bara aðeins.

Margrét Haraldsdóttir, félagsfræðikennari, hefur skipt um skoðun og BANNAÐ okkur Brynjari að framkvæma megindlega rannsókn sem á sér fá ef einhver fordæmi í sögu félagsvísindanna. Rökin eru víst þau, að hún vill bara eigindlegar rannsóknir. Það finnst mér ekki góður kennari, sem vill mismuna stefnum innan þeirrar vísindagreinar sem hann kennir, og er þar að auki mótfallinn brautryðjendastarfi nemenda sinna, þegar starfið felst fyrst og fremst í að vekja áhuga á greininni. Þetta er eins og ef Brynja Vals krefðist þess af nemendum sínum að þeir væru stóumenn fremur en epíkúristar, sem væri algjör helvítis skandall! En það gerir hún ekki. Enda er Brynja Valsdóttir góður kennari.

Chelsea vann deildarbikarinn. Nú fagnar Bjössi, helvítið á honum! Vér Liverpoolmenn erum hins vegar svekktir.

Ég er gjörsamlega búinn á því, á líkama sem á sál. Ég slæ varnagla á þetta. Þegar ég tala um sál á ég ekki við sál í trúarlegum skilningi. Nú skulu lesendur gera sér grein fyrir því og muna, því eftir mikinn lestur á Þórbergi mun ég áreiðanlega tala um sál í auknum mæli. En svo ég haldi áfram þá er ég gjörsamlega búinn. Hef varla orku til að skrifa þessa færslu. Þetta er ekki gott, af fleiri ástæðum en þeim augljósu. Það er nefnilega menningarsögupróf á morgun, þá heimspeki og trúarbrögð, og heiðurs míns vegna verð ég að fá tíu í prófinu. Eins freistandi og það nú er að leggjast út af og sofna. Já, ég er þróttlaus ræfill.

Ef ég ætti kærustu til að flytja inn á væri ég löngu fluttur. Ég er löngu orðinn þreyttur á ruglinu hérna heima. Sem dæmi um rugl þá er hér einn margra óþolandi vina litla bróður míns, þrátt fyrir reglu um enga krakka fyrir klukkan tólf. Þeir ætla að horfa á Spaugstofuna, húmorslausu gerpin! Rétt í þessu hringdi dyrasíminn. Fleiri krakkaskrýmsli á leiðinni!

Svo er mamma að ryksuga. Það að fólk geri yfirhöfuð eitthvað fyrir klukkan tólf á fríhelgum sínum finnst mér gjörsamlega út í hött. Enn verra er það þó á fríhelgunum mínum. Ég væri brjálaður yfir þessu ef ég væri ekki á leið til vinnu. En ég á víst í engin önnur hús að venda.

Ég fékk hræðilegar fréttir í vinnunni í dag (einu fréttirnar sem ég fæ eru hræðilegar, svo það er kannski óþarfi að taka það fram). Annar tveggja yfirmanna minna hefur verið rekin og kærð fyrir afbrot í starfi. Utanaðkomandi finnst sjálfsagt að þar hafi komið vel á vondan, en það er aldrei svo einfalt þegar maður þekkir viðkomandi. Það er hræðilegt til þess að vita að frábær manneskja hafi eyðilagt svo mikið fyrir sjálfri sér og fjölskyldu sinni. Og auðvitað hefur eitthvað verið að - fólk gerir ekki svona upp á flippið.

En ég er eiginlega orðlaus yfir öllu saman. Ég bara næ ekki utan um þetta.

Það er skemmtilega ömurlegt fyrir föður Hrafns Gunnlaugssonar að sonarómyndin tileinki Myrkrahöfðingjann minningu hans, en fæstir vildu þá Lilju kveðið hafa. Enda ekki furða.

Mér skilst að mótframbjóðendur okkar ætli að bjóða upp á gos. GOS! Þetta er listafélag, ekki nammibar! Hvernig á maður að nenna að taka þátt í svona skrípaleik? Jæa, sem betur fer vega málefnin alltaf þyngra en sælgæti, not! Fokkíng sirkus.

Viðbrögð okkar við þessu síður en svo óvænta útspili eru í gerjun. Án efa munum við finna eitthvað merkilegt til að slá út kræsingar þeirra.

Jahá. Ef blogg um háskólapólitík er leiðinlegt, hvað er þá þetta?

Ný grein eftir mig á Morgunpóstinum. Tek ekki við athugasemdum á þessum vettvangi, frekar en endranær.

Mæti í skólann í dag eftir þriggja daga fjarveru og mikla bloggleti. Nú er allt að fara á fullt í menntaskólapólitíkinni, svo það er eins gott að hrista hendur fram úr ermum þessa síðustu daga, þrátt fyrir að ég hafi enn ekki náð fullum bata. Fékk einmitt skondna hugmynd að auglýsingaskilti fyrir herferðina í gær sem felur í sér máltækið Ars longa, vita sceleris brevis. Híhí, líklegast munu fáir fatta þann húmor. Upplýsi raunar lesendur um að brandarinn tengist frægasta málverkaþjófnaði síðasta árs.

Hef verið að lesa Íslenzkan aðal í veikindum mínum. Lesturinn sækist vel, enda auðlesin, þrátt fyrir að vera mikið meistaraverk. Meðan á lestrinum hefur staðið hef ég drukkið óteljandi tebolla. Það fer vel saman, enda er te algjör snilld.

Þusi lokið.

Áðan fór ég upp á heilsugæslu og hitti heimilislækni. Sá spurði hvað væri að og ég lýsti því sem best ég gat. Svo lamdi hann mig nokkrum sinnum í ennið. Þegar hann hafið lokið því af hlammaði hann sér við skrifborðið sitt og prentaði út lyfseðil, blikkaði mig og sagði að ein tafla af lyfinu kostaði jafn mikið og sama magn af Viagra. Það voru óþarfar upplýsingar.

Ef þið vitið um heimilislækni sem segir þér hvað er að en ekki öfugt þá látið mig vita. Ég vil vera viss um að ekkert fleira sé að mér þegar ég borga fyrir tímann.

Ég auglýsi eftir svörtum alpahúfum og hvítum serkjum. Vantar fjögur af hverju. Þarf að vera komið í vikulok. Allir sem geta lánað mér eitthvað af þessu geta haft samband gegnum tölvupóst eða síma.

Hjálpi mér! Veikindi mín hafa verið að stigmagnast allar götur síðan á laugardaginn og nú er svo komið að ég er með beinverki alstaðar, stíflað nef og ennisholur, ævarandi höfuðverk, hálsbólgu og gríðarlegan verk í hægra lunga (þegar ég hósta) auk þess að ég kúgast reglulega. Ég var af þeim sökum hvorki sérlega hress í skólanum í gær né hressandi ásýndum, eins og ég er nú viðbjóðslegur í dag. Dagamunurinn felst þó einkum í að ég mun ekki sjá mér fært að yfirgefa híbýli mín í dag. Sem er leiðinlegt, þar sem nú er þoka. Ég elska þoku.

Þetta las ég hér, síðan hér og síðan hér, en hann mun hafa svipt sig lífi í gær. Hvílík armæða! Að hugsa sér að hann hafi fyrst bundið enda á líf sitt svo gamall, eftir að hafa haft öll tækifæri til þess áður. Og að hugsa sér að íslenskum fjölmiðlum standi gjörsamlega á sama! Það er greinilegt að merkasti fjölmiðlamaður allra tíma stendur íslenskum fjölmiðlum fjær en typpið á Russel Crowe.

Fyrir þau ykkar sem ekki til þekkja var Hunter S. Thompson blaðamaður sem einna þekktastur var fyrir óhóflega fíkniefnaneyslu og bækur sínar Fear and Loathing in Las Vegas (sem gerð var fræg kvikmynd eftir) og Hell’s Angels, auk greinasafnanna The Gonzo Papers.

Seint verður sagt að mitt helsta áhugamál sé að mæta svefnlaus í skólann klukkan átta til að hlusta á Margréti Haraldsdóttur fara með dylgjum um megindlega aðferðafræði. Mér tókst þó að troða inn góðu besserwissi um John Locke og Tabula rasa.

Í stjórnmálafræði fengum við Stefán Pálsson til kynningar sínum góðu samtökum og varla annað hægt að segja en vel hafi til tekist. Það er altént vonandi að erindið hafi hvatt einhverja til umhugsunar.

Þegar klukkan varð sjö og vekjaraklukkan mín hringdi án þess að mér hefði komið dúr á auga sagði ég við sjálfan mig að ekki væri öll nótt úti enn og ýtti á snústakkann. Fimm mínútum seinna hringdi síminn aftur og ég gafst upp og tók að horfa á Ísland í bítið. Þar var talað um að Ísland ætti tvo fulltrúa í listskautum fyrir næstu „special olympics“. Og hvað haldið þið að þau hafi sagt næst? Jú, að næsti gestur þeirra væri málfarsráðunautur! AAAHH!!!

Það er greinilegt að Sálin þykir orðið svo léleg hljómsveit að Morgunblaðið tilkynnir það sérstaklega þegar ný lög eru væntanleg, svo fólk megi forðast að hafa kveikt á útvarpinu komandi vikur um kring.

Mér finnst ég hafa farið halloka undan mannlegum samskiptum undanfarna daga. Vonandi að ég verði ekki að gjalti fyrir vikið.

Eftir nokkra íhugun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að þeir sem fleygja grjóti og þess konar í ljósaskilti fyrirtækja, aðhafast slíkt einfaldlega til að tryggja fortíðarþrá sinni eldsneyti, svo þeir geti síðar gengið um götur og bent á brotnu skiltin, tuldrandi um að það sé af sem áður var, að heimur versnandi fari og að tímarnir séu hinir hinstu og verstu; að áður hafi þar þrifist verslun með zetu, þar sem nú stendur aðeins eftir brotið ljósaskilti. Þannig er vandamál sem áður var talið að ætti djúpar og flóknar félagslegar rætur í raun voða einfalt og tiltölulega auðvelt úrlausnar; við leggjum blátt bann við notkun á ljósaskiltum. Þar með má tryggja að þau verði eigi framar eyðilögð, auk þess að það gefur skemmdarvörgunum tilefni til fortíðarupphafningartuldurs, allt verandi verra í dag, nú þegar engin ljósaskilti eru eftir til að eyðileggja, og sér þannig fortíðarþrá þeirra farboða án þess að nokkur eyðilegging eigi sér stað.

Þessa merku vísindalegu uppgötvun gerði ég á gangi áðan, þegar ég uppgötvaði að áður höfðu þrifist fimm (ef ekki fleiri) verslanir svokallaðra kaupmanna á horninu í hverfinu mínu, þar sem ekkert er í dag utan í mesta lagi staka skilti með gati. Er það jú ekki frumhlutverk vísindanna eftir allt saman, að veita umhverfinu athygli, og draga ályktanir þar af?

Hvers á ég að gjalda fyrir að eiga móður sem sér mig ekki í friði fyrr en ég hef lesið deleríngar Stefáns Jóns um vanda þess og vegsemd að vera krati, hverjar honum auðnaðist ekki einu sinni að gera læsilegar lesendum sínum sökum fáránlegrar leturstærðar og línubreiddar? Nei, í alvöru, kann maðurinn ekki á tölvu?

Ég ætla mér ekki að fullyrða neitt í þeim efnum, en áhugasamir geta skoðað þessa heimasíðu. Ég mæli með því að þið skoðið alla tenglana.

Ég skemmti mér mjög vel í gær, aldrei þessu vant. Í beinu framhaldi má segja að ég var ekki sérlega upplitsdjarfur er ég vaknaði í morgun.

Þakkir fara til Bibba fyrir að nenna að taka við ölvuðu útgáfunni af mér, spjalla við hana um þjóðþrifamál og keyra hana loks heim. Þakkirnar væru meiri ef ekki væri fyrir þessa afbökun á sannleikanum.