Bloggið um veginn

Eitt sinn villtumst við bróðir minn á hóruhús í Verona fyrir algjöra tilviljun. Við komumst svo að því, þegar við fórum að segja fólki söguna, að enginn trúði því að við hefðum villst þangað.

Ég hef verið með Internationalinn á heilanum alveg síðan Skúli raulaði hann fyrr í dag. Þá varð mér skyndilega hugsað til kröfuspjalds sem ég sá eitt sinn á fyrsta maí. Á því stóð: Færri kröfuspjöld.

Þessa helgi eyddi ég um sautján klukkustundum í heimalærdóm. Það sem ég afrekaði þessa helgi verður ekki endurtekið. Svo fékk ég niðurstöður úr prófi úr fyrstu fimm köflum Lord of the Flies um daginn: 7,5. Ég las aðeins helminginn af námsefninu og telst þetta því vera 150% skilvirkni. Það er ekki amalegur árangur.

Ég hefi ákveðið að stofna Hálfvitaorðuna, dótturverðlaun Peningaorðu Stefáns Einars „púnkturkomm“ Stefánssonar, sem ég veiti þeim aðilum sem ég tel vel að henni komna hverju sinni og verður hún heiðursmerki þessarar síðu. Hún skiptist í þrjú stig:

Æskan er að fara í vaskinn. Þúsundir uppdópaðra amfetamínbarna stara á skjáinn í leit að lífsfyllingu meðan foreldrarnir vinna fyrir nýrri álmu á húsið. Gegnum skerminn kemst æskan að þeirri niðurstöðu að Sálin hans Jóns míns sé góð hljómsveit og að vert sé að eyða fjármunum í þá manneskju sem best getur hermt eftir henni. Til að skera úr um það fljóta tugir þúsunda smáskeyta eftir öldum örbylgjanna gegnum nýbeislaða tækni heilaskaddandi farsíma. Fannst ykkur það slæmt á stríðsárunum? Það var ekkert í samanburði við hið nýja ástand.

Nú sit ég fyrir framan tölvuna og vinn að verkefni um goðafræði, maulandi sælgæti. Ég er tilfreds, eins og daninn kallar það.

Ekki hyggst ég gera eins og einhver gerði á glænýja blogginu hans Össurar Skarphéðinssonar, að kalla hann fífl á sínu eigin athugasemdakerfi. Nei, það gæti ég gert á minni eigin síðu, hefði ég hug á því. Hinsvegar þykir mér aðdáunarvert af honum að þora að hafa athugasemdakerfi, einmitt af þessari ástæðu.
Annars tók ég eftir því um daginn að litlu djöflarnir í Sus hafa fylgst með blogginu mínu. Það gerðist í kjölfar þess að ég tengdi á þá í bloggfærslu (sem ég hyggst ekki gera aftur). Ætli ég sé kominn á svarta listann?

Hvernig í ósköpunum er hægt að deila við mann sem spáir 0-0 úrslitum í handboltaleik Íslands og Rússlands vegna ófyrirséðra veðurskilyrða?

Í dag hét ég þess að hætta að rífast um sálfræði við fólk. Ykkur er því óhætt að lofsyngja gildi sálgreiningar og huglægra túlkana á rannsóknarniðurstöðum í viðurvist minni.

Þessi helgi verður annars hrúguð verkefnum dauðans svo ég verð lítið á ferli. Ég gægist kannski örlítið út um turngluggann minn til að fylgjast með hvað er að gerast.

Hversu mikið áfall væri það fyrir Framsóknarflokkinn ef allir kjósendur þeirra viðurkenndu að þetta hefði verið brandari sem gekk of langt?

Skyndilega er ég orðinn gagntekinn einhvers konar ferðamaníu. Ég hef því ákveðið, hvort sem bróður mínum líkar betur eða verr, að fara með honum til Þýskalands í tvær-þrjár vikur sumarið 2006 og ná jafnvel nokkrum leikjum á HM.

Annars vil ég taka það fram að ég þoli ekki hljómsveitina Red Hot Chili Peppers og mér finnst Anthony Kiedis vera ljótur og leiðinlegur uppskafningur. Svo er hann kókaínfíkill, skömmin.

Á teikniborðinu fyrir þetta ár: Tékkland (hæpið þó), Spánn og Marokkó. Fyrir næsta ár: Rússland, með viðkomu í Svíþjóð og Finnlandi. Mér sem finnst ég aldrei ferðast neitt. Mér varð nefnilega ljóst í dag að rússneskunemendur næsta vetrar fá að sækja landið heim. Gangi allt eftir mun Evrópukortið mitt líta svona út. Sem stendur lítur það svona út. Og já, ég veit það er hneykslanlegt að ég hafi aldrei komið til Danmerkur. Nokkuð sem stendur til að bæta úr.

Ekkifrétt núsins, vissulega, en eitt nóteraði ég þó hjá mér við lestur á stefnumismun Össurar og Ingibjargar: Ingibjörg sér nefnilega ekkert því til fyrirstöðu að grunnskólakerfið verði einkavætt. Um leið og grunnskólakerfið er einkavætt og rukkað verður um skólagjöld erum við að viðurkenna að grunnnám sé ekki á færi allra, því ekki munu allir koma til með að geta borgað skólagjöld.

Þótt Ingibjörg hafi að öllu öðru leyti komið betur út úr samanburðinum get ég ekki annað en haldið með Össuri. Annars er þetta mál álíka óspennandi og Heimdallarkosningar eða háskólapólitík (sorrí, Auður, Elli og Freyr!).

Ég er þannig gerður að ég vil ekki troða mínu upp á aðra, en ég vil heldur ekki láta aðra troða sínu upp á mig. Þess vegna er ég ekki hlynntur reykingabanni á kaffihúsum eða veitingastöðum. Mér finnst ekkert sérstaklega mikið mál að útbúa reykherbergi ellegar skipta staðnum í tvær misstórar einingar (minni fyrir reykingamenn) - og þá á ég við algjöran aðskilnað - með vegg, dyrum og hurð til að loka dyrunum. Eða hvað finnst ykkur?

Ef einhver var að velta því fyrir sér þá tengist síðasta færsla eldri færslu þar sem ég fann þjóðverjum til ámælis að afsaka aðgerðir Hitlers og skósveina hans. Þýskaland kom sumsé ekki inn í færsluna eins og skrattinn úr sauðaleggnum, eins og sumir félagar mínir þóttust halda fyrr í dag.

Hvað varðar athugasemdirnar þá langar mig til að geta ráðið því hvenær þær eru opnar. Sumar færslur eru einfaldlega ekki ætlaðar lesendum til diskútéringar. Er ekki eina lausnin að fá sér Movable Type?

Það er oft eins og fólk geri sér ekki grein fyrir því að sjaldan birtist færsla á þessari bloggsíðu nema hugsun liggi þar að baki. Þegar fólk treður upp á mig háðsglósum, úthrópandi skrif mín sem fáránlegt og tilhæfulaust röfl hlýt ég að taka það nærri mér. Andskotinn að það skipti máli. Andskotinn já, það skiptir máli.
Á tímum þar sem mestu púðrinu ætti réttilega að vera eytt í að berjast gegn pólitískri rétthugsun staldrar fólk oftast við röngu hlutina. Það skiptir engu máli hvaða nafn við kjósum á hlutina eða hvort hin eða þessi nafngift á hinum eða þessum þjóðflokkum sé pólitískt rétt eða röng.

Þjóðverjar eru kúgaðir innan alþjóðasamfélagsins og vopnin sem notuð eru gegn þeim eru draugar þeirra eigin fortíðar. Á tímum þar sem ekkert má segja eða gera nema það sé rangtúlkað í nafni pólitískrar rétthugsunar er tiltölulega auðvelt að beita kúgun til að ná sínu fram; verkfæri sem t.a.m. ísraelska ríkisstjórnin hefur öðlast mikla leikni í að beita í sína þágu.
Við skulum ekki gleyma því að nasismi Þýskalands beindist ekki eingöngu gegn gyðingum sem þjóð. Raunar finnst mér rangt að líta á það þannig. Nasistar myrtu nefnilega milljónir sinna eigin þegna, flestir af hverjum voru gyðingar, aðrir geðveilir eða fatlaðir. Það er því ekki á nokkurn hátt réttlætanlegt að halda því sífellt að vitum þjóðverja að þeir hafi ollið öllum öðrum en sjálfum sér svo miklum skaða, að sextíu árum síðar þurfi þeir ennþá að standa í að afsaka sig. Hvað um þeirra eigið fólk, sem nú liggur í valnum? Er ekki rétt að álykta að þeir hafi ekki síður skömm á sjálfum sér og sinni sögu fyrir það? Hvers vegna þurfa þeir að afsaka sig fyrir nokkrum öðrum en sjálfum sér? Málið er einfalt: Þeir þurfa það ekki. Og þó.

Þegar pólitísk rétthugsun beinist að heilli þjóð sem kúgunartæki hlýtur maður að staldra við og hugsa: Hvernig er þetta réttlætanlegt? Það er það ekki. Nasismi Þýskalands er orðinn að vopni sem beint er gegn heiminum til að tryggja pólitíska valdastöðu Ísraels í alþjóðasamfélaginu. Ítrekað er þessu vopni beitt til að styðja vafasamar aðgerðir þeirra á Vesturbakkanum og á Gazaströnd, því sá sem er á móti athöfnum gyðinga hlýtur að vera á móti gyðingum og hlýtur þess vegna að vera nasisti. Þjóðverjar eiga á hættu að missa mikilvæg diplómatísk tengsl við Ísraelsríki og eru því nauðbeygðir til að hlýða. Þetta á ekki aðeins við um þetta eina mál heldur allt sem fram fer á alþjóðavettvangi, þar sem allir þurfa að klóra öllum á bakinu til að fá smábita af kökunni sjálfur. Við íslendingar erum t.d. hluti af alþjóðahvalveiðiráðinu, þar sem hrækt er framan í okkur fyrir allan okkar málflutning og hagsmunaárekstra og við stöndum aftur fyrir byrnum með bros á vör og undirlægjuglampa í augunum.

Í heimi þar sem enginn má hafa skoðun veri hún pólitískt röng eða að einhverju leyti ekki samboðum stórkörlum þessa heims fer öll réttvísi fyrir ofan garð og neðan. Það er ekkert réttlæti fólgið í því að núa þjóðverjum sífellt um nasir að þeir hafi stundað þjóðarmorð á gyðingum. Það er tími til kominn að halda áfram á nýrri braut, minnugir þeirra hörmunga sem á undan fylgdu. Vitur maður er minnugur, en ekki langrækinn. Sú speki á augljóslega engan veginn við samtímann. Ég vona bara að nafnlausir lesendur þessarar bloggsíðu geti fyrirgefið mér fyrir að vera þessarar skoðunar, en ég býst við að það sé borin von.

Hann er mjög skemmtilegur þessi maður sem telur sig knúinn til að gera athugasemdir um hvað birtist hér á þessu bloggi, en þorir samt ómögulega að skrifa undir nafni. Oftast kemst hann svo að orði að ég eigi að „hætta þessu væli“. Eins og það sé mjög mikilvægt það sem hér birtist og eins og þetta sé ekki bara enn ein bloggsíðan.

Jæa. Nú þegar ég hef vælt duglega yfir þessu vil ég benda viðkomandi á að hætta að skrifa sínar hrútleiðinlegu athugasemdir á þessa síðu. Aukinheldur skal tekið fram að ég veit með nokkurri vissu hver viðkomandi er og að ítrekuð misnotkun á athugasemdakerfinu leiðir til þess að það verður fjarlægt.

Í dag hafa mér borist spurnir af mörgum atvikum sem öll munu draga þónokkurn dilk á eftir sér. Í lok skóladagsins veit ég ekki hvernig mér á með réttu að líða, svo ég er nokkuð jafn, en það eftir dag mikilla skapsveiflna. Mér hefur alla jafna verið afar þungt í skapi í dag en aukinheldur afar létt á köflum. Ég veit ekki hvort ég hef enn jafnað mig eftir daginn. Ég veit ekki hvort ég eigi að vera búinn að jafna mig á honum eða hvort ég eigi að íhuga atburði hans í einhvern tíma áður ég kemst að niðurstöðu.

Hvers vegna í ósköpunum þurfa þýskir embættismenn sífellt að standa í að afsaka aðgerðir nasista? Er þetta ekki komið gott? Hlutirnir verða aðeins afsakaðir einu sinni. Allt meira en það er diplómatísk slettirekustefna.

Ég vona að slabbinu og klakanum verði tortímt í miklu monsúni næstu vikurnar. Jafnvel þótt Reykjavík liti út eins og Amsterdam eftir á.

Allir góðir menn gleðjast við þau tíðindi að kanaagentinn og Dóms- og kirkjumálaráðuneytiserfinginn, Stefán Einar, hefur drepið lýðvefssíðu sína úr dróma síns langa dvala. Vöntun var á þrugli svo heimurinn gengi upp.

Ég hef verið veikur undanfarið. Það er ekki gaman. Ég geri nógu mikið af engu eins og er.

Í gær bauð faðir minn mér í kvikmyndahús að sjá National Treasure. Mig langar til að geta mælt með myndinni án þess að hljóma eins og maður með slæman kvikmyndasmekk, en skortir getu. Henni má líkja við Da Vinci lykil Dan’s Brown og fjallar meðal annars um Musterisriddararegluna, Frímúrara o.fl. Í myndinni leikur eðaltöffarinn Sean Bean. Ég mæli engan veginn með því að fólk fari að sjá hana í kvikmyndahúsi.

Í tengslum við Musterisriddara og alt den slags er mitt helsta áhugamál þessa dagana að bæta við minn lexicon fornra trúarbragða. Á móti kemur að ég hef ekki getað gefið mér neinn tíma til þess. Eins og ég er nú annars fróður um norræna-, gríska- og rómverska goðafræði þyrfti ég að upprifja kynnin, auk þess að mig langþreyir að lesa mér meira til um goðafræði súmera og babylóníumanna, þá helst Gilgameskviðu. Í ofanálag vil ég kynna mér betur búddisma, hindú og islam. Enn ein þráhyggjan? Ójá, og nokk merkileg þráhyggja raunar, komandi frá guðleysingja.