Bloggið um veginn

Fyrst menn gerðust svo háfleygir á að minnast á og jafnvel mæra Reykjavíkurlistann er kannski rétt að mín afstaða til þess skrípis komi hér fram (er hún ekki þegar komin fram?). Ég hef lent í því að andstæðingum R-listans þyki það sjálfsagt að gagnrýna mig og jafnvel vinstrimenn almennt vegna þess að hann stendur sig ekki í stykkinu. Hvernig fá menn þetta út? Er hægt að tala um vinstrimenn í borgarstjórn, þegar þar ráða kratar? Á ég að verja eitthvað sem ekki aðeins kemur niður á minni eigin sannfæringu, heldur einnig flokknum eins og hann leggur sig? Nei, ekki ætla ég mér að verja fíflaskapinn í Stefáni Jóni og kratabandalaginu. Þá gæti ég allt eins tekið upp hanskann fyrir Samfylkinguna á daglegum basis. Sem ég geri ekki.

Lítið er hægt að segja um sjálfan harmleikinn sem nær að lýsa honum nægilega vel. Sérstaklega reynist það okkur erfitt sem sitjum heima í þægindum og allsnægtum. Það verður samt að segja eitthvað.

Óneitanlega verður manni hugsað til mestu náttúruhamfara sem vitað er um - þegar eldfjallaeyjan Krakatá sprakk í loft upp einhvern tíma milli Kristsburðar og landnáms Íslands. Gjóskufallið varð svo mikið að himininn myrkvaðist í þrjú ár og til eru skráðar heimildir um það frá öllum heimsálfum. Enginn vissi hvað hafði gerst. Norrænir menn trúðu því að Fenrisúlfur hefði gleypt sólina. Mikil flóðbylgja skall á Indlandi og lagði mikinn hluta austurstrandarinnar í rúst. Hækkandi sjávar varð vart á fleiri stöðum. Þúsundir létust í eftirmála sprengingarinnar, aðallega vegna búspella, þar eð dýrin féllu í hrönnum vegna eitraðs andrúmsloftsins. Hvernig vitum við um upptökin? Öskulög hafa fundist í árhringjum kanadískra trjáa og í Grænlandsjökli sem samsvara þeim við Indónesíu að öllu leyti, þ.m.t. kolefnisgreiningu.

Í þeim hamförum fórust margfalt fleiri en nú. Það varpar samt ekki rýrð á hve hræðilegt þetta er alltsaman. Lengi hefur verið vitað að Indónesía er á eina mesta hættusvæði í heimi. Krakatá hefur sprungið oftar en einu sinni. Til er „dóttureyja“ hennar: Litla Krakatá. Hún gæti sprungið hvenær sem er og valdið móðuharðindum á heimsmælikvarða. Það er til fólk sem ýmissa ástæða vegna verður að búa þarna. 55000 þeirra eru látnir, þar af rúmlega 27000 í Indónesíu og 8500 á Indlandi. Það er vert umhugsunarefni fyrir okkur sem höfum það svo gott.

* Eddukvæðin, öll í einni bók,
* Konungasögur - þrjár bækur,
* Svört jakkaföt, skyrta og bindi,
* Glænýir og glæsilegir skór,
* Tenderfoot - hljómplata,
* Englar og djöflar eftir Dan Brown,
* Svartur stuttermabolur,
* Ríddu mér eftir Hugleik Dagsson.

Þá er að sjá hvort aðrir bloggarar fylgi fordæmi mínu og birti sína jólagjafalista. Annars hafa þessi jól aðallega farið í að borða og horfa á sjónvarp. Um daginn horfði ég á Amélie og Crouching Tiger, Hidden Dragon, en horfa má endalaust á þær báðar án þess að fá leið á þeim. Ég horfði þó ekki á endann á þeirri síðarnefndu. Það er nóg að þurfa að horfa upp á ömurlegt hlutskipti Li Mu Bai einu sinni.
Í gær horfði ég á Moulin Rouge. Hún er einnig sígild og óþarfi að hafa um hana fleiri orð. Áðan horfðum við bræður svo á Neverending Story. Það er mynd sem ánægjulegt var að rifja upp kynnin við. Æðisleg mynd, þó ekki nema væri fyrir titillag hennar, sem er algjör snilld. Svona myndir eru ekki gerðar lengur, skömm sé frá að segja. Raunar er svo mikill skortur á almennilegu barnaefni að menn eru farnir að endurframleiða klassabarnaefni frá níunda áratugnum eins og He-Man, Transformers og Turtles. Er ekki alveg ljóst að við sem ólumst upp á þeim tíma hafi upplifað allt það besta sem iðnaðurinn hefur gefið af sér? Ég held það.

Að vinnudegi loknum var ég leystur út með miklum gjöfum, körfu með hangikjötslæri, hátíðarsíld, reyktum laxi, graflaxi, graflaxsósu, Carr’s kexi, fínum ostum, sultukrukkum, After Eight, rauðkáli, Ora grænum baunum og jólaviskustykki. Semsagt allt í kvöldmatinn. Það var höfðingleg gjöf.

Einnig fékk ég einstaka afmælis- og jólagjöf frá Alla og ann honum þakkir mínar fyrir.

En í dag er Aðfangadagur. Sem endranær kom það mér algjörlega í opna skjöldu, mér finnst ekki eins og það sé Aðfangadagur í dag og ég er þ.a.l. ekki í neinu jólaskapi. Hins vegar er ég í góðu skapi og læt það nægja. Enn er nóg að gera fram að kvöldmat og kemur graflaxinn sér að góðum notum fram að kvöldmat Og þá er ekkert eftir en að óska öllum lesendum þessarar auðmjúku bloggsíðu, kenndum sem ókenndum, gleðilegra jóla! Mér finnst hins vegar mikilvægt að hugsa til þeirra sem ekki fá notið lífsins á þessum tíma hinna mestu lystisemda og finnst því rétt að minna á ástandið í Afríku og Asíu, þá sérstaklega Eþíópíu, Fílabeinsströndina, Írak og Súdan. Eigið þið gleðileg jól, en hafið það hugfast, hversu gott þið hafið það.

Ég var í kaffi hjá ömmu minni áðan, þ.e. þeirri góðu. Það var ágætt.

Nú skunda ég í Dressmann að skoða skyrtur. Aldrei að vita nema Ásgeir leynist þar milli fatarekka, íklæddur úniformi síns allranáðugasta herra og yfirboðara, Reynis S. Ólafssonar.

Ég get hins vegar vel tekið undir að þetta er skuggalega há falltíðni í félagsfræði fyrir þriðja bekk félagsfræðibrautar. Eða er goðsögnin um að ekki sé hægt að falla á félagsfræðibraut hrunin í praksís?

Annars skil ég ekki hvernig fólk getur borðað kjúkling. Hann er bragðlaus, ógeðslegur og þar að auki ávísun á kamfýlóbakter og salmonellu. Aukinheldur virðist ég ekki einu sinni geta skorið í kjúkling án þess að honum fossblæði.

Mér finnst líka merkilegt að öryggisvörður hafi hugsanlega kveikt í lyftara, tilkynnt eldinn og slökkt hann sjálfur. Mælist ég til þess að Ásgeir taki sig til og kveiki í einhverjum bílnum fyrir utan Dressmann og starti tískubylgju meðal öryggisvarða.

Annars vilja allir hluta af þröngum tíma mínum þessa dagana, þ.m.t. Blóðbankinn. Þetta útheimtir mikla skipulagningu.

Þó læðist sá grunur að mér að í fyrsta lagi sé enginn sammála mér og að í öðru lagi verði ég ásakaður um snobb eða tilgerð. Annars skil ég ekki hvað ætti að vera svo tilgerðarlegt við að kjósa sér annað nafn á hlutina. Var það tilgerðarlegt á sínum tíma að tala um bíla meðan allir keyrðu sjálfrennireiðar eða sambærileg ökutæki? Var það jafnvel kansellísnobb? Það finnst mér ekki.

Afbrotafræði
Spá: 9; einkunn: 7
Þýska
Spá: 8,5; einkunn: 9
Íslenska
Spá: 9; einkunn: 9
Enska
Spá: 9,5; einkunn: 8 (lækkaður um 1,5 fyrir að vinna ekki í tímum!)
Saga
Spá: 9; einkunn: 9
Hagfræði
Spá: 6; einkunn: 7,5 (jöss!!)

Þar að auki fékk ég 9,5 í latínu (samt stendur 9 á einkunnaspjaldinu mínu, hmm …), 6 í fagi dauðans, íþróttum, og 4 í skólasóknareinkunn. Aðaleinkunn eins og áður sagði 8,1. Meðaltal af prófeinkunnum hefði þó áreiðanlega verið hærra. Svo er mér sagt að haldi ég mínu striki þurfi ég ekki að þreyta vorpróf. Þá fyrst er markmiði þessa vetrar náð! En nú ætla ég að halla mér aftur og njóta þess að hafa smókað jólaprófin. Ójá, ég er sérdeilis kátur.