Bloggið um veginn

Ég verð að segja að mér finnst það ekkert erfitt! Það á að dæma dýraperra á grundvelli kynferðisafbrotalaga; það er nú ekki flóknara en það. Hversu erfitt getur það verið?

Þetta er fyndið: Skammaður af breska þinginu fyrir að taka í höndina á Robert Mugabe, forseta Múgabíu (áður Zimbabwe). Eftir atvikið skrifaði Mugabe eftirfarandi orð á bloggið sitt: „Is it because I is black?“ Efast engin um að sú spurning verði að einni hörðustu deilu 21. aldarinnar.

Ég vissa það, þetta er að verða tíska! Mér sýnist einnig að blaðamenn Fréttablaðsins lesi bloggið mitt, því þetta er fyrsta skiptið sem þeir skrifa „öxi“.

Mér virðist sem „axarmaðurinn“ sé íslendingur af gamla skólanum. Þessi leikur svo sama leikinn, sjálfsagt haldandi að hann sé frumlegur. Sem hann er ekki.

Leiðinlegt hvernig blaðamenn Fréttablaðsins skrifa alltaf „exi“. Það þarf ekki að vera rétt þó það standi í orðabókinni. Það sama gildir um kvk. no. „völ“. Það er algjör óþarfi að hafa tvö sams konar orð yfir sama hlutinn í sínu hvoru kyni. Völ eða val? Ég segi val, og á sá kvölina sem á valið.

Nú, fóru viðgerðir á Alþingishúsinu fram úr kostnaðaráætlun? Aldrei hef ég áður heyrt að framkvæmdakostnaður ríkisins hafi farið fram úr áætlun (not!). Í raun og veru ætti ekki að birta svona fréttir. Þá kannski frekar ef framkvæmdir fara ekki fram úr áætlun. Það er eitthvað sem gerist aldrei.

Hversu margir ætli hafi lent í því að keyra út í búð og ganga heim, algjörlega búnir að gleyma bílnum? Ekki veit ég það svo gjörla, en þetta gerði ég áðan.

Ekki veit ég hvurslags fólk heldur vöku fyrir nágrönnum sínum með svívirðislega hárri tónlist klukkan fjögur á næturna, og þó. Það er týpan sem býr í stigaganginum mínum. Svona framkoma er hreint óþolandi og nóg til að láta eðlilegasta fólk snappa. Ég verandi eðlilegur (eða þannig).

Í Brennu-Njáls sögu er ein flottasta frásögn sem ég hef lesið (úr köflum 78 til 79):

Þeir Skarphéðinn og Högni voru úti eitt kveld og voru fyrir sunnan haug Gunnars. Tunglskin var bjart en stundum dró fyrir. Þeim sýndist haugurinn opinn og hafði Gunnar snúist í hauginum og sá í móti tunglinu. Þeir þóttust sjá fjögur ljós í hauginum brenna og bar hvergi skugga á. Þeir sáu að Gunnar var kátlegur og með gleðibragði miklu. Hann kvað vísu og svo hátt að þó mátti heyra gjörla þó það þeir væru firr:

Mælti döggla deilir,
dáðum rakkr, sá er háði
bjartr með bestu hjarta
benrögn, faðir Högna:
Heldr kvaðst hjálmi faldinn
hjörþilju sjá vilja
vættidraugr en vægja,
val-Freyju stafr, deyja -
og val-Freyju stafr deyja.

Síðan laukst aftur haugurinn.

„Mundir þú trúa,“ segir Skarphéðinn, „ef aðrir segðu þér?“

„Trúa mundi eg,“ segir Högni, „ef Njáll segði því að það er sagt að hann ljúgi aldrei.“

„Mikið er um fyrirburði slíka,“ segir Skarphéðinn, „er hann sjálfur vitraði okkur að hann vildi heldur deyja en vægja fyrir óvinum sínum og kenndi okkur þau ráð.“

„Engu mun eg til leiðar koma,“ segir Högni, „nema þú viljir mér að veita.“

„Nú skal eg það muna,“ segir Skarphéðinn, „hversu Gunnari fór eftir víg Sigmundar frænda yðvars. Skal eg nú veita þér slíkt er eg má. Hét faðir minn því Gunnari þar er þú ættir hlut að eða móðir hans.“

Gengu þeir síðan heim til Hlíðarenda.

79. kafli

Skarphéðinn mælti: „Nú skulum við fara þegar í nótt því að ef þeir spyrja að eg er hér þá munu þeir vera varari um sig.“

„Þínum ráðum vil eg fram fara,“ segir Högni.

Eftir það tóku þeir vopn sín þá er allir menn voru í rekkjum. Högni tekur ofan atgeirinn og söng í honum hátt.

Rannveig spratt upp af æði mikilli og mælti: „Hver tekur atgeirinn þar er eg bannaði öllum með að fara?“

„Eg ætla,“ segir Högni, „að færa föður mínum og hafi hann til Valhallar og beri þar fram á vopnaþingi.“

„Fyrri munt þú nú bera hann,“ segir hún, „og hefna föður þíns því að atgeirinn segir manns bana, eins eða fleiri.“

Síðan gekk Högni út og sagði Skarphéðni orðræðu þeirra ömmu hans.

Síðan fara þeir til Odda. Hrafnar tveir flugu með þeim alla leið. Þeir komu um nóttina í Odda. Þeir ráku fénað heim á húsin. Þá hljóp út Hróaldur og Tjörvi og ráku féið upp í geilarnar og höfðu með sér vopn sín.

Skarphéðinn spratt upp og mælti: „Eigi þarft þú að hyggja að, jafnt er sem þér sýnist, menn eru hér.“

Síðan höggur Skarphéðinn Tjörva banahögg. Hróaldur hafði spjót í hendi. Högni hleypur að honum. Hróaldur leggur til Högna. Högni hjó í sundur spjótskaftið með atgeirinum en rekur atgeirinn í gegnum hann. Síðan gengu þeir frá þeim dauðum og snúa þaðan upp undir Þríhyrning. Skarphéðinn hleypur á hús upp og reytir gras og ætluðu þeir er inni voru að fénaður væri. Tóku þeir feðgar, Starkaður og Þorgeir, vopn sín og klæði og fóru út og hljópu upp um garðinn. En er Starkaður sér Skarphéðinn hræðist hann og vildi aftur snúa. Skarphéðinn höggur hann við garðinum. Þá kemur Högni í mót Þorgeiri og vegur hann með atgeirinum.

Þaðan fara þeir til Hofs og var Mörður á velli úti og bað sér griða og bauð alsætti.

Skarphéðinn sagði Merði víg þeirra fjögurra. „Og slíka för,“ segir Skarphéðinn, „skalt þú fara eða selja Högna sjálfdæmi ef hann vill taka.“

Högni kvaðst hitt hafa ætlað að sættast ekki við föðurbana sína en þó tók hann sjálfdæmi um síðir.
Mörg teikn eru á lofti í frásögn þessari. Uppbyggingin finnst mér stórkostleg og ég er ekki frá því, að þetta sé eitt flottasta atriði íslendingasagnanna. Hvernig þeir fara tveir, hefna Gunnars og krefjast af Merði að hann veiti þeim sjálfum rétt til að dæma í málinu. Algjör snilld!

Hér sé fárviðri! Á svona dögum þykir mér best að sitja heima undir hlýrri sæng, með góða bók, tebolla og köttinn malandi ofan á mér. Þess í stað sit ég á Bibliotheca Schola Babtisteria, bíðandi eftir að latínan hefjist.

Mörður Valgarðsson er eitthvað það mesta fúlmenni sem sögur fara af. 30, jafnvel fleiri, mannslíf. Það þykir honum lítill fórnarkostnaður fyrir að klekkja á Gunnari. Hvers vegna, kynni einhver að spyrja. Að ástæðulausu! Hann er bara gegnheilt illmenni - eins og Svarthöfði, sem bældi niður heilu vetrarbrautirnar undir járnhnefa sínum, að því er virtist af engri sjáanlegri ástæðu annarri, en að svala eigin sadistaþörfum (nei, hér er ekki átt við Svarthöfða Dufgusson).

Ég vona að einhver kljúfi hann í herðar niður - og hann lifi! Allavega nógu lengi til að einhver nái að hrinda honum fram af kletti, svo líkami hans splundrist á rifi og tægjurnar fljóti í blóðugu flæðarmálinu. Sjúkt? Kannski, en makleg málagjöld engu að síður.

Ef það vantaði skilgreiningu á að kasta steini úr glerhúsi, þá væri þetta hún. Hvenær ætli Zimbabwe hlotnist annars heiðurstitillinn Múgabía?

Þetta er ekki ný frétt. Það er heldur ekkert nýtt að skoðanakannanir Fréttablaðsins stangist á við raunveruleikann.

Morgunblaðið sýnir sinn rétta lit í dag; ekki mega kjósendur Sjálfstæðisflokksins tefjast í umferðinni meðan fólk deyr úti á þjóðvegunum. Miklu brýnna er að bæta almennar samgöngur um landið áður en Reykjavík verður ein stór mislæg gatnamót.

Af hverju eru forsetakosningar Bandaríkjanna alltaf svona mikill skrípaleikur? Hverjum er ekki skítsama hvað Kerry og Bush staðhæfa hvor um annan ef það tengist ekki málefnunum? Þessi frétt hefði allt eins getað heitið „Kerry segir Bush hafa lítið typpi“ og könunum þætti það vel ígrunduð athugun byggð á málefnalegum grundvelli. Ekki skil ég hvernig fólk sættir sig við svona kjaftæði frá mönnum sem vilja ráða yfir landinu þeirra. Og ég veit nákvæmlega hvernig Bush mun svara þessum ásökunum: Kerry segir mig lifa í draumaheimi. En það er Kerry sem bætir sér upp fyrir vanhæfni sína með draumórum um hetjuskap í Víetnam. Um það snúast kosningarnar: Hvor þeirra kandídata var meiri soldát fyrir tæpum fjörutíu árum.

Málsháttur dagsins: Eigi þarf satt vera, þó tveir mæli fyrir.

Hér sést gjörla munurinn á fréttaflutningi Fréttablaðsins og Moggans. Dæmi hver fyrir sjálfan sig.

Í dag kom eitthvað dáleiðslufífl í skólann. Ég missti af því, en ég hefði viljað vera þar og láta drauminn rætast: Að fara upp á svið sem sjálfboðaliði og látast ekki dáleiðast, til að sanna mál mitt, að svona karlar eru svikarar sem græða á trúgirni almúgans. Ég hef áður lýst skoðun minni á dávaldinum Derren Brown svo afstaða mín til þessa ætti ekki að koma neinum á óvart.

Einhver kom inn á Bloggið um veginn gegnum leitarvél, leitandi að greinum um „tilfinningagreind“. Skamm, hver sem þú ert! Það á ekki að trúa á svona þvælu.

Horfði á Jurassic Park, þegar ég hefði átt að vera að gera eitthvað vitrænt. Skemmst frá því að segja að hún eldist illa, uppáhaldsmyndin mín árið 1993.

Lag dagsins: The Sound of Silence - Simon & Garfunkel

Ég er viss um að engum þótti síðasta færsla fyndin.

Ef þú spyrð sex ára strák að því hvað hann vilji verða þegar hann verður stór, benda allar líkur til þess að hann vilji verða lögga. Sumir vilja m.a.s. gerast „leynilöggur“. Ef börn vissu hvað etýmólógískar rannsóknir á latínu, grísku og germönskum málum eru miklu meira spennandi en að vera lögga væri heimurinn sjálfsagt betri staður. Væri það ekki gott ef í stað þess að hlaupa úti í „Löggu & bófa“ í kennaraverkföllum, sæti barnið þitt heima að dútla sér við að rekja skyldleika latínu og frumgermanskra mála með hjálp germönsku hljóðfærslunnar? Væri ekki gaman ef barnið þitt tilkynnti þér að orðið höfuð væri í raun og veru lexíkalíseruð latína? Sjáið nefnilega til, málfræðin er til margs brúkleg, þ.m.t. að halda barninu þínu frá öfgum ofbeldisins og glundroðanum sem ríkir á götum úti (hafið þið litið út um gluggann? ÞETTA ER FRUMSKÓGUR!!!).

Það er miklu meira töff að kunna málfræði en að vera lögga. Hvað getur lögga gert ef hún er beðin um að fallbeygja „skessan étur gimbrina“ í þskt. þm. ft.? Ekki rassgat! Hún á ekki fokkíng séns.

Úr dagbók lögreglunnar:

Koðrán Styrkársson Andersen, sakborningur í Núpalindarmálinu, játaði í dag sekt sína og leiddi lögreglu að felustað líks Ástvalds G. Eiríkssonar, hafnarverkamanns, í Hafnarfjarðarhrauninu á ellefta tímanum í morgun. Kom lögreglu það í opna skjöldu, að umrætt lík var eigi téður Ástvaldur G., heldur Geirfinnur Einarsson, hver lengi hefur oss týndur verið. Neitar Koðrán allri vitneskju um örlög Geirfinns. Vegna útsynnings, hundslappardrífu og lítillar þolinmæði lögreglu, var eigi leitað áfram, að líki hins eiginlega fórnarlambs.

Hefur ákæruvaldið brugðið á það ráð, að vegna dræmra leitarskilyrða, skorts á sönnunum og hræi Ástvalds G. Eiríkssonar, skuli hr. Koðrán Styrkársson Andersen ekki ákærður fyrir morðið á fyrrnefndum Ástvaldi G., ástkærum eiginmanni Gunnhildar af Brekkulæk. Skal hann þess í stað sæta fangelsisvist fyrir morðið á Geirfinni Einarssyni, hver hefir svo lengi oss týndur verið. Var Koðrán ekki til andmæla, enda fyllstu varúðarráðstafana gætt, í að hann fengi ekki að njóta réttar síns.

Aðspurður segist Geir Jón Þórisson, vor háborni lagavörður í Níkeulíki, ekkert vita um afdrif líks Ástvalds G. Einarssonar, en að það megi síðar brúka í öðru ákærumáli, sama af hvaða toga það svo yrði - morðmál eður ei. Segir Geir Jón, að í lagi sé að brúka lík með slíkum hætti, enda komi steinninn á sama stað niður. „Glæpamenn eru glæpamenn.“

-Steindór Pedersen.

Nei, ríkið á ekki að skerast í deilumál einstakra starfsstétta við launagreiðendur sína. Þá verður kröfum kennara ekki mætt, þó þeir kannski skrifi undir. Það er ávísun á annað verkfall innan örfárra ára; það er það sem alltaf hefur gerst í launabaráttu kennara og það er ekki ríkisins að skarast í leikinn og ákveða hvenær nóg sé nóg.

Þetta snýst um launaréttindi, ekki barnapössun.

Það er fyndið að birta frétt um ákærumál fyrirtækis á helstu vefsíðu þess (dæmi um hlutlægan fréttaflutning?). Það er álíka kjánalegt eins og þegar Netmogginn auglýsti nýja heimasíðu Netmoggans.

Þetta er einnig fyndið. Sjáið þið ekki fyrir ykkur angist íbúanna þegar Saddam flytur í hverfið? Það verður erfitt fyrir hann að vera Saddam granni, gamli karlinn í næsta húsi sem alltaf er svo góður við börnin. Sjáið þið ekki bréfberann spásséra að hvítu viðargirðingunni er umlykur gula húsið hans Saddams, þetta með rauða þakinu, heilsandi honum: „Góðan daginn Saddam, hvernig líður konunni?“ „Jú, ágætlega,“ segir Saddam „hún er öll að braggast.“ Bréfberinn vinkar til hans og biður hann að eiga góðan dag. Saddam gerir slíkt hið sama og fær sér annan sopa af kókinu sínu.

Og Davíð skyndilega orðinn vinsælli. Ætli útskýring þess sé vandfundin?