Bloggið um veginn

Þessa stundina sit ég á Bibliotheca Schola Babtisteria, eða bókasafni Menntaskólans við Sund. Ástæða þess mun vera sú að ég gerði ekki ráð fyrir því að íþróttatíminn ætti sér stað utandyra í þessu fárviðri andskotans. Slíkar pyntingar þykja mér með öllu ótækar og afréð ég af þeim sökum að brokka eigi á inniskónum (þ.e. íþróttaskóm er ætlaðir eru til innandyranotkunar), líkt og sannri hetju sæmdi. Ég er antí-Kjartan/Gunnar whatever.

Njála, alla vega enn sem komið er, er stök snilld. Húskarlavígin voru alveg frábær, þó sérstaklega eftirfarandi atriði:

Njáll ríður til þings um sumarið og synir hans. Gunnar var á þingi. Njáll tók upp fésjóð er hann hafði heiman. Skarphéðinn spyr: „Hvað fé er það faðir?“
„Hér er fé það,” segir Njáll, „er Gunnar greiddi mér fyrir heimamann vorn fyrra sumar.“
„Koma mun það til nokkurs,“ sagði Skarphéðinn og glotti við.

Virðast feðgar deila skarpskyggni sinni, enda fyrirætlan Bergþóru harla augljós.

Sáttur við veðrið. Þetta er veður til að sitja inni með lak ofan á sér og malandi kisu; góða bók, mat og drykk. Desværre þarf ég að sækja bróður minn í vinnuna og þar með yfirgefa sæluna.

Það þarf engan Clint Eastwood til að sleppa af Hrauninu. Öðru máli mun gegna um Alcatraz.

Ég er ekki frá því að skammdegið sé þegar farið að hafa áhrif á skaplyndi mitt. Annars náði ég mér í forritið Radio@Netscape. Lofa þeir ókeypis aðgangi að 175 útvarpsstöðvum sem að forritinu standa. Þá varð ég fyrir vonbrigðum að finna ekki útvarp allra landsmanna meðal þeirra stöðva. Þar kennir þó margra grasa, t.a.m. Led Zeppelin-stöð, Doors-stöð og Acoustic Blús-stöð.

Amma mín fer jafnan mikinn í háðsglósum sínum og fordæmingum á öðru fólki, svo lokar hún fyrir eigin rökskilning þegar við hana er átt. Það er einfaldlega ekki hægt að rökræða við svona fólk. Þegar þannig er í pottinn búið, fer fólk að segja hluti sem það sér eftir. Ekki sé ég eftir neinu en ég vona hennar vegna, að hún geri það.

Það hendir mig oft að fólk hringir í mig þegar ég les (ég les mikið). Þegar ég er spurður hvað ég sé að gera, segist ég „bara vera að lesa,“ og sá sem hringir svarar: „Já, ókei“ og heldur áfram að tala! Það er semsagt ekkert merkilegt að ég sé að lesa og það er þá allt í lagi að trufla mig, bara vegna þess að ég er að lesa. Þegar ég segist vera að lesa, ætlast ég til að fólk taki því eins og ég sé í bíó. Ekki veit ég hvort því er eins farið með aðra, en þegar ég hringi óafvitandi í bíógesti afsaka ég mig sem mest ég má - á eins skömmum tíma og auðið er - áður en ég legg á. Sjálfur fer ég sjaldan ef einhvern tíma í bíó en stunda bækurnar af meiri krafti. Þegar ég les, þá les ég. Bókin nýtur óskiptrar athygli minnar meðan ég les, sama hvaða gylliboð ég fæ (nema fríkeypis máltíð á Ítalíu eða boðsmiði með fyrsta flugi til lands af sama nafni). Mér finnst fólk mega taka tillit til þessa. Ég veit þó reyndar að það er borin von. Það þykir víst annars flokks afþreying að lesa nútildags.

Andskotinn! Rétt í þessu hringdi yfirmaður minn í Ikea. Ég horfði á símann og ákvað að ég myndi ekkert vinna þessa viku. Hvað gerðist? Jú, áður ég vissi af var ég skráður til að vinna alla vikuna! Hví er mér um megn að segja nei við tilboðum Satans?

Skemmtilegasti skóladagurinn til þessa. Hagfræðikennarinn hélt mér eftir tíma og bað mig vinsamlegast um að stilla sér ekki upp við vegg með skotum á ríkisstjórnina, en skömmu áður hafði ég gert athugasemd við áætlun stjórnvalda að draga úr þenslu og lækka skatta á sama tíma. Þó hún væri mér sammála, að þær aðgerðir eigi ekki við rök að styðjast, er henni víst fyrirmunað að tjá sig um stjórnmál við nemendur.

Talandi um „stjórnmál“ virðist ekkert lát ætla að vera á Heimdallartíðendum. Gaman þykir mér að hvernig stúlka er kynnt til sögunnar: Helga Björgvinsdóttir Bjargardóttir. Er Björgvin þessi, faðir hennar, þá kynskiptingur eða hvernig stendur á því að hann er dóttir þessarar Bjargar?

Fyndið þykir mér, að nær enginn þekkti Forest Whitaker, fyrr en hann kom til landsins. Undanfarin ár hef ég oft minnst á hve mikil synd það er, að Whitaker leiki svo sjaldan í kvikmyndum. Hafa svörin oftast verið á þá leiðina, að viðmælendur mínir vita ekki hvern ég á við. Nú hefur þó orðið kúvending. Vissulega er það gott að fólk þekki orðið manninn (enda snillingur!), en þetta segir hins vegar mikið um almenna þekkingu fólks. Auk hinna frægustu þekkir fólk aðeins „Íslandsvini“.

Og þetta er fyndið.

Ég afgreiddi sjálfan Hannes Hólmstein í Ikea í dag. Því miður keypti hann sér ekki Hannes-skrifborð, en ég held í vonina að hann geri það næst.

Í nótt dreymdi mig einkar sérkennilegan (og ógeðfelldan) draum sem ónefndur vinur minn kom við sögu í. Mun ég ekki lýsa innihaldi hans hér nema með leyfi viðkomandi.

Enn einu sinni hafa hjaðningaél Heimdellinga ratað inn á síður Morgunblaðsins, þrátt fyrir að öllum sé raunverulega sama um þeirra innan„flokks“mál, nema frá séu dregnir Heimdellingarnir sjálfir. Ekki fæ ég séð að það varði hinn almenna lesanda Moggans neinu hvað gjörst hefur á síðasta stjórnarfundi Heimdallar, eða að hinn almenni lesandi bíði með öndina í hálsinum eftir nýjustu fregnum af blaktandi gunnfána Bolla Thoroddsen gegn félögum sínum, og orðaskaki því, sem þeirra fer í millum.

Mér finnst merkilegt hvað fólk virðist hafa rosalegan áhuga á Supersize Me, myndinni um gaurinn sem borðar eingöngu McDonald’s í heilan mánuð. Gerir fólk sér grein fyrir því að það er að fara að horfa á gaur borða í 90 mínútur? Svo vita allir hvernig hún endar: Gaurinn verður feitur og drepst nærri því úr næringarskorti (eins og það kemur á óvart!). Ekki skil ég þann mann sem þætti þetta peninganna virði, og án þess að ég telji mig sérstaklega þurfa að taka það fram, ætla ég ekki að sjá þessa mynd. Ég las allt um málið fyrir löngu og mér þótti það heldur ekkert sérlega merkilegt þá.

Mér miðar vel áfram í þeirri viðleitni minni að gerast uppáhaldsnemandi allra kennara minna (að íþróttakennaranum undanskildum). Fröken Þormar, hagfræðikennari, var frá sér numin af ánægju er við Skúli spurðum hvort við fengjum að læra um þá Adam Smith og Milton Friedman. Spurði hún mig meðal annars hvers vegna ég væri ekki á hagfræðikjörsviði. Ég vona að frökenin geri sér ekki of miklar væntingar til vitneskju minnar um hagfræði, en að því undanskildu að ég veit hverjir Adam Smith, Milton Friedman og John Keynes eru, er hún engin.
Nú, sögukennarinn stoppaði mig eftir tíma til að halda áfram spjalli voru um þjóðtungu Býzansríkisins og sjálfsagt hef ég fengið prik í íslensku fyrir spjátrungslegar athugasemdir mínar um Gísla sögu, fyrsta málfræðinginn, kýrillíska stafrófið (rúnaletrið frekar!) og Hrein Benediktsson.

Njála lofar góðu. Ekki jafn lengi að byrja og svo margir hafa haldið fram við mig. Í raun og veru byrjar hún strax í upphafi (ég bara varð að segja þetta).

Ég er að leka niður af þreytu eftir að hafa verið á þönum um allt í tæplega tólf klst. Í kvöld verð ég heima, sama hvað dynur á. Mér hlýtur að takast að vera heima a.m.k. eitt kvöld. Mér er jafnvel farið að finnast ég ekki eiga neitt heimili, nema þá kannski til að sofa, en það er ekki meira en ég get sagt um rónakommúnurnar niðri í bæ.

Ekkert merkilegt gerðist í skólanum, ekkert merkilegt gerðist í vinnunni, símanum mínum hefur verið lokað og ég nenni ekki að borga reikninginn. Ef ég get fengið það af mér mun ég kannski borga hann en biðja um að síminn verði eftir sem áður lokaður. Ef ég get fengið það af mér …

Ekki veit ég hvað málið er með Moggann í dag; hann hefði allt eins getað verið mánaðarrit íslenska Clintonvinafélagsins (nei, það er ekki til). Fokk! Ég ætti kannski að reyna að skrifa eitthvað af viti. Þetta diss á Moggann er komið úr öllu góðu hófi fram.

Annasamur dagur í dag. Skólinn var settur með pompi og prakt á slaginu níu í morgun. Ekki nenni ég að fara ofan í saumana á því máli, en ég er alltént ánægður með að vera kominn aftur í skólann.

Keypti Frank’s Wild Years með Tom Waits í Hagkaupum á kr. 990 íslenskar. Það kalla ég kjarakaup!

Keypti mér töff hatt í Hattabúð Reykjavíkur og fór svo í Blóðbankann, hvar ég lét tappa af mér.

Það sem eftir er af degi mun ég taka því rólega og lesa Njálu. Hið fyrra mun fyrirskipað af starfsfólki Blóðbankans, en hið seinna mun fyrirskipað af kennara mínum. Ekki að það þurfi mikið að þvinga mig til lestursins, onei.

Við Bibbi virðumst deila ástríðu á að ala upp órangútanapa á vissan hátt.

Í nótt dreymdi mig að ég hefði farið til Grænlands. Það var mjög gaman. Mæli með því að þið kíkið þangað.

Í gær fór ég ásamt Einari á Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð í Borgarleikhúsinu. Sýningin fór fram úr mínum björtustu vonum, enda svo sem ekki von á öðru en góðri sýningu ef miðað er við hverjir stóðu að henni.

Áðan skrapp ég á Hamborgarabúlluna með föður mínum og seinna í dag hittist leshópurinn og geipar af andakt um andans málefni.

Netmogginn telur það fréttnæmt að þúsundir barna hefji skólagöngu í dag. Það finnst mér aftur á móti ekki.

Að lokum verð ég að viðurkenna að þetta finnst mér fyndið. Þegar málum er svo farið að fólk gerir grín að andláti þínu í síauknum mæli, hlýtur þér að fara að finnast hringurinn þrengjast um þig. Ég yrði ekki hissa þótt svíakonungur væri orðinn paranoid.