Bloggið um veginn

Til eru menn sem hætta að blogga í hreinni tilraun til ósvífni og gera lítið úr fíkn annarra í „efnið“. Þetta kalla ég „Sick boy einkenni“ og vitna þá í Trainspotting.

Jæa, nóg komið af þessu rugli. Senn held ég út í rigninguna að hitta uppáhaldsþjónustufulltrúann minn í bankanum og gjaldkerann, sem ég þekki þó ekki eins vel, enda hraðbankar nær algjörlega búnir að leysa þá af hólmi. Ef hraðbankar byðu upp á erlendan gjaldmiðil auk hins hérlenska þyrfti ég aldrei að tala við gjaldkera aftur.

Og meðan ég man! Ég á enn eftir að pakka.

Ónefndur vinnufélagi er bloggari og beini ég til hans þeirri forláta bón að hann lagfæri athugasemdakerfi sitt (takið eftir íslenskuvæðingunni? Ekkert kommentakjaftæði lengur!), enda er hann engu bættari án athugasemda minna, sem þykja með eindæmum skemmtilegar, hnitmiðaðar og gagnlegar. Trúið mér ekki? Spyrjið mig!

Þetta mun vera sami maður og rætt er um hér.

Á meðan raunverulegir glæpamenn bíða dóms og laga, eru erlend stjórnvöld iðin við að hrella saklausa menn sem helst þarfnast geðhjálpar fremur en fangelsisvistar.

Þeir sem eiga eftir að skrifa undir plagg þetta skulu gera það.

Íslendingurinn er hættur í Tý meðan heimurinn stendur á öndinni; aldrei áður hefur einn maður sést glutra frama sínum niður á svo skömmum tíma. Ekki má þó áfellast Ottó, enda langtum meira starfsöryggi að finna í Mývatnssveitinni. Ekki greinir Mogginn frá því hvernig Ottó hyggst framfleyta konu sinni og soltnum börnum, en áreiðanlega finnur hann leið, meðan við - hinir dauðlegu - fylgjumst spennt með heima úr stofu …

Endilega skoðið þetta. Þetta er eitt það fyndnasta sem ég hef á ævi minni séð, þægilega fyrir komið á minni eigin síðu, ykkur til hæginda.

Fleira hef ég ekki að segja að sinni. Kannski fylgja fleiri færslur áður en ég fer, en það læt ég liggja á milli hluta hvort úr verði.

Ég vil afsaka skrifleysi mitt (svo ekki sé minnst á innihaldsleysi) að undanförnu með því að bjóða öllum lesendum Bloggsins um veginn upp á ímyndaðan mjöð. Lesendur mínir segi ég ekki, enda á ég ekkert í lesendum þessa bloggs og aukinheldur lesa þeir mig ekki, þeir lesa bloggið. Ef einhver vill aftur á móti lesa mig má láta mig vita með tölvupósti, svo ég geti þegar hafist handa við að skrifa mig.

Bloggara hefur borist áskorun um að semja kvæði í dróttkvæðastíl. Tekur bloggari áskorun þeirri fagnandi og mun kvæðið birtast hér að mér heimkomnum. Verður mér eigi erfitt um vik, að leita skáldskaparmjaðar á Ítalíu, en þar mun hann flæða um öngstræti og torg öll líkt og Bölverkr færi þar fljúgandi um, sullandi miði úr maga sér. Einnig mun þar finnast vín, líkt og Heiðrún væri þar sjálf mætt á svæðið. Í raun og veru hvílir hún makindalega á gullinþöktu þaki Valhallar, en ekki í Verona. Nammi.

Pant verða vopndauður! Þangað vill ek at lífi loknu fara.

Á morgun verður heimasíðan www.freebobby.org formlega opnuð, en þar verður að finna undirskriftalista sem afhentur verður yfirvöldum í Japan, í þeirri von um að þeir sleppi Bobby lausum svo hann megi fá pólitískt hæli á Íslandi. Vitaskuld mæli ég með því að þið skrifið undir því, með orðum Hrafns Jökulssonar, það er náttúrlega fáránlegt að eiga að læsa mann inni í fangelsi í tíu ár fyrir að hafa teflt í landi sem er ekki lengur til.

Eitt að lokum. Heita allar bandarískar IP-tölur borg.state.gov. eða er verið að fylgjast með mér?

Börn eiga að mínu viti rétt á almennilegri bókmenntakennslu í skólum. Þá ætti að kenna þeim bækur á borð við Söguna af bláa hnettinum, Óðflugu, Snúð og Snældu, Einar Áskel og Rasmus Klump - ekki að ég líti á Söguna af bláa hnettinum eða Einar Áskel sem einhverjar spes barnabókmenntir, enda hvort tveggja ádeilur.

Sjálfur las ég Dagbók Berts á sjöunda ári og þoldi ekki skólabækurnar uppfrá því. Þær bækur sem lesnar voru í skólanum voru aðallega sorprit Enid Blyton og hinar súrrealískari bækur Astrid Lindgren, sem þó voru öllu skárri. Enid Blyton þoldi ég aldrei vegna þeirrar fáránlegu hugmyndar hennar að fjórir/fimm krakkar (auk páfagauksins/hundsins/kattarins o.s.frv.) gætu ekki fyrir sitt litla líf forðast, og að lokum upprætt, stærstu glæpahringi Bretlandseyja - sama hvert þau fóru í frí.

Af sömu sökum hef ég aldrei getað horft á Scooby Doo.

Og fyrst ég er á annað borð farinn að tjá mig um teiknimyndir, er ekki kominn tími á að klassíska liðið - sem talsett hefur teiknimyndir frá því áður en ég fæddist - hætti? Eru ekki allir búnir að fá nóg af Ladda, Júníusi Brjánssyni (hvurslags fokkíng nafn er Júníus, eníveis?!), Eddu Heiðrúnu Backman og Felix Bergssyni? Ekki veit ég hverjum datt upphaflega í hug að þetta fólk gæti leikið, hvað þá talsett. Þetta er náttúrlega allt spurning um elítur og auðvitað verður leikarastéttin að hafa sína.

Skákgoðið mitt, Bobby Fischer, er enn á ný orðinn fréttamatur, í þetta sinn vegna handtöku hans í Japan. Það ætla ég fullgróft að eiga að framselja Fischer til Bandaríkjanna, eingöngu vegna þess að hann tefldi í Júgóslavíu á tímum bannáranna.
Nú, ummæli hans um árásina á Bandaríkin bera þess skýr merki að hann sé geðveikur - hafi menn ekki verið vissir áður. Vitaskuld á aldrei að fagna dauða fólks, en það gerir hann ekki frekar sakhæfan en ella. Maðurinn er veill á geði og ósakhæfur. Að mínu mati ætti að láta grey manninn eiga sig. Hann er meinlaus.

Netmogginn
Hví missti ég af þessu? HVÍÍÍÍ?!

Daglega lífið (ekki það ódaglega):
Tvítugsafmæli Reynis á föstudagskvöldinu var hið best heppnaða, a.m.k. meðan ég var á svæðinu. Frír bjór gerði mörgum góðum drengnum hina mestu skráveifu, en var ölvun einn fylgifiska. Ásgeir var (eða þóttist vera) mjög fullur og sumir gerðu athugasemdir um hversu skornir þeir væru eftir allar magaæfingarnar. Ekki veit ég hvers vegna fólk telur mig áhugamann um slíka hluti.
Maður einn var í afmælinu, harðhentur mjög og líklegur til slagsmála. Í hvert sinn sem hann lagði frá sér veigar sínar glumdi í salnum, svo harkalega sló hann niður glasinu. Hafði ég illan bifur af honum.

Vinnan kallar. Ég ætla rétt að vona að enginn komi í búðina í dag.

Ítalía - Verona, Venezia, Piacenza:
Fjórir dagar. Djöfulsins snilld!

-úr Hlöðversmálum Hægfara.

Það er stuð að fara niður í bæ, með engar áætlanir um hvað skal gera þegar þangað er komið, og hitta þar vini og kunningja fyrir hreina tilviljun. Þannig hitti ég fyrir Gunna og fór með honum á Brennsluna, þar sem ég hitti svo Silju og Hjördísi. Þessu er svo lýst í Hlöðversmálum Hægfara:

Maðr,
er fjöld hefr of farit,
til bæjar heldr.
Illt þat ok þykr,
engi mann finna,
ok skammarligt.
Er ferð þá til einskis farin
svo jafnvel horskir, heimskir ok verða.

En maðr,
er fjöld hefr of farit,
sem til bæjar heldr,
ok fyrirfinnr
drengi góða,
skal að eilífu
með snotrum sitja
í höll Hárs,
ok með einherjum
öl kneyfa.

Þeir sem vilja fræðast um Hlöðversmál eða fá eintak af þeim skulu láta mig vita með vikufyrirvara, svo ég megi fá tíma til að semja restina af þeim.

Fjöldamargir bloggarar hafa gefist upp að undanförnu. Þeir helstu: Fífa, Bjössi og Siggi. Ekki þykir mér vænlegt til vinnings, þegar staðan er svona. Segja mætti að þetta sumar marki fall bloggversku menningarinnar, svo ég gerist jafn djarfur í orðavali og Össur Skarphéðinsson, eða að hér sé um Waterloo bloggara að ræða.

Sjö dagar í að ég komist til hins heimalandsins. Lengri tími þar til ég læri hitt móðurmálið á ný, andsk!