Bloggið um veginn

Nicole Kidman á erfitt með að finna sér mann. Hún hefur greinilega ekki gengið á símaskrána, en það mun heita óbrigðult ráð við makaleysi stórstirna.

Þetta er óneitanlega fyndið. Karlarnir eru svo uppteknir af boltanum að þeir gleyma að berja konurnar sínar.

Síðan hvenær hafa kanar þurft sönnunargögn til að taka fólk af lífi, eins og hugur minn segir mér að þeir muni gera?

Hvers vegna tala íþróttafréttamenn alltaf um það sem gerðist ekki í leiknum? Já, þessi leikur var hvorki hægur né leiðinlegur og menn voru ekki eigingjarnir á boltann.

Það var ágætur vinnustaðahrekkur í dag. Einn félaginn var grafinn alveg ofan í sandkassa með fötu yfir höfðinu. Svo var annar sendur til að ná í fötuna. Niðurstaðan var verulega fyndin, þó ég segi ekki meira.

Þá er ég búinn með Eyrbyggja sögu. Því miður reyndist hún að mestu leyti vera um ævi og starf Snorra goða Þorgrímssonar, þess dusilmennis. Uppáhaldspersónur mínar úr Eyrbyggju eru tvær: Arngrímur Víga-styr Þorgrímsson, og er honum lýst svona:

„Hann var mikill maður og sterkur, nefmikill, stórbeinóttur í andliti, rauðbleikur á hár og vikóttur snemma, skolbrúnn, eygður mjög og vel. Hann var ofstopamaður mikill og fullur ójafnaðar og fyrir því var hann Styr kallaður“.

og Þórólfur bægifótur, en hann verður helst athyglisverður þegar líða tekur á söguna: „Hann tók nú að eldast fast og gerðist illur og æfur við ellina og mjög ójafnaðarfullur“.

En er Þórir sá að þeir Óspakur gengu til hvalsins hét hann á menn að þeir skyldu eigi láta rænast. Hljópu þeir þá til öðrum megin. Gengu þeir þá frá hinum óskorna hvalnum og varð Þórir skjótastur. Sneri þegar Óspakur honum í móti og laust hann með öxarhamri. Kom höggið við eyrað og féll hann þegar í óvit. En þeir er honum voru næstir tóku til hans og kipptu honum að sér og styrmdu yfir honum meðan hann lá í óvitinu. En þá varð hvalurinn eigi varður.

Þá kom að Álfur hinn litli og bað þá eigi taka hvalinn.

Óspakur mælti: „Far þú eigi til Álfur,“ segir hann, „þú hefir haus þunnan en eg hefi öxi þunga. Mun ferð þín verri en Þóris ef þú gengur feti framar.“

Þetta heilræði hafði Álfur sem honum var kennt.

Tekið úr Eyrbyggja sögu.

Merkilegt hve gömul kynni fyrnast seint, en í hvert sinn er ég hitti gömlu sjoppuhangara hverfisins (ný kynslóð er tekin við) er ég spurður út í æskuvini mína: Hvað er þessi að gera, af hverju er hann svona mikil steik, djöfulsins fífl er þessi o.s.frv., eins og það eigi að halda mér til ámælis fyrir val mitt á vinum til fjórtán ára. Það er klárlega ekki allt í lagi með sumt fólk.

Eftir vinnu í dag gekk ég út í biðskýli nokkurt við Bústaðaveginn. Er strætisvagninn loks lét sjá sig sté ég um borð. Reyndist bílstjóri vera gýgur mikil af áður óþekktri stærðargráðu, og varð ég smeykur mjög við upplitið. Óttaðist ég, að áður strætóferð þeirri lyktaði, myndi ég neyðast til að ganga milli bols og höfuðs hennar, en það reyndist þó óþarfi. Var hún, þegar allt kom til alls, góðmennskan uppmáluð.

Og talandi um gýgur, nokkrir vinnufélagar mínir hafa tekið að efast um stærð jarls míns. Stundum held ég að þeir viti ekki við hvern þeir eiga, eða með ódauðlegum orðum mælingamannsins frá heimsmetabók Guinness: „Það þarf meira en innantóm loforð til að fjötra þann úlfinn.“

Ég er alltaf að sjá það betur hve Robert Smith syngur alltaf af þvílíkri innlifun að maður á erfitt með að taka hann ekki alvarlega. Ætli það sé til einhver heimildarmynd um Cure? Ég hefði a.m.k. gaman af að sjá hana ef því er að skipta.

Hvað önnur mál snertir hef ég hitt tvo bekkjarfélaga mína í dag, hann Bjössa og Elísabetu, sem rak þá merku síðu Rassarnir.tk þar til fyrir skemmstu. Það er merkilegt vegna þess að við félagarnir, Bjössi, Skúli, Binni og Þorke(ti)ll héngum jafnan á Pítunni, sællar minningar, og vegna þess að ég komst að því að Elísabet vinnur á Pítunni.

Ég sé það núna að í raun er þetta ekkert merkilegt.

Mynd náðist af drukknum nágranna mínum sem ég minntist á hér. Mæli ég ekki með því við neinn að þeir skoði myndina.

Annars var ágætt diss á Hannes Hólmstein í DV í dag. Þar var minnst á nokkra menn sem mælt var með að segðu upp störfum og færu í nám, eins og Pétur Hafstein hyggst gera. Þar var Hannes á lista og hljómaði dissið svo: Hannes Hólmsteinn Gissurarson, stjórnmálafræðingur: Mætti endilega drífa sig í stjórnmálafræðina.

Í öðrum fréttum er Rafn Jónsson trommuleikari látinn. Eflaust munu margir sakna hans.

Þau (fáu) ykkur sem sakna þess að geta náð í mig í farsíma getið að öllum líkindum hætt því á morgun, en skuldauppgjör við OgVodafone er í uppsiglingu.

Ég er ekki frá því að orð Guðrúnar Ósvífursdóttur: „Þeim var ég verst er ég unni mest,“ sé lélegasti one-liner Íslendingasagnanna.

Setningin „Guð hjálpar aðeins þeim sem hjálpa sér sjálfir“ minnir mig skemmtilega á setninguna „Rakarinn í Raufarhöfn rakar alla sem raka sig ekki sjálfir“. Því miður gengur fyrri setningin upp, en þar er farið ágætisskot á trúmenn.

Ég þoli ekki þegar fólk segir: Já, en ímyndaðu þér ef allir gerðu þetta. Það er óraunhæfulegur möguleiki að allir geri alltaf það sama, en þá sér í lagi óraunhæft að allir gerðu það sama og ég.

Ekki komu úrslit kosninganna mér á óvart, en ég er ánægður með niðurstöðurnar. Sérstaklega þótti mér fyndið að Ástþór hlaut talsvert minna fylgi núna en 1996.
Úrslit fótboltaleikjana beggja, þ.e. í dag og í gær, komu mér hins vegar á óvart, jafnvel þó þau hefðu ekkert endilega átt að gera það, en ég á til að láta eins og spjaldaður ítali þegar óvænt fótboltaúrslit ber að garði.

Í gærkvöldi fékk ég heimsókn frá ölvuðum nágranna mínum, fertugum að aldri. Varð mér hugsað til Hávamála:

Elds er þörf
þeim er inn er kominn
og á kné kalinn.
Matar og voða
er manni þörf,
þeim er hefir um fjall farið

Sté hann fyrir þröskuld inn og lét illa. Af þeim ástæðum vísaði ég honum út. Út fór hann, sofnaði í stigaganginum og varð að gjalti. Varð mér þá aftur hugsað til Hávamála:

Byrði betri
ber-at maður brautu að
en sé mannvit mikið.
Vegnest verra
vegur-a hann velli að
en sé ofdrykkja öls.

Ekki get ég sagt að ég beri mikla virðingu fyrir honum eftir atvik gærkvöldsins. Var fólk almennt ekki skelkað við hann, þrátt fyrir digurbarkaleg mannalæti. Skulum við aldrei minnast á þetta aftur.

Annars mæli ég með laginu Coney Island Baby með Lou Reed. Þetta er eitthvað fyrir alla áhugamenn um flott, en mínímalískt, gítarspil.

Kassastarfsmaðurinn í 10-11, sem ég svo eftirminnilega fríkaði út, er ekkert fríkaður lengur. Þar hvarf gullið tækifæri til að stríða honum meira og áætlaður annar fasi, að mæta í búðina með varalit og konfekt, er algjörlega farinn fyrir bý. Það er erfitt að vera hrekkjóttur þegar fólk lætur ekki hrekkja sig.
Sjálfur varð ég fyrir hrekk fyrr í dag er ég fór að greiða gamla símreikninga hjá OgVodafone, en í sömu svipan og ég settist niður fyrir framan þjónustufulltrúa, hrópaði hann upp yfir sig: „Er þetta ekki þrífarinn?“

Gekk ég til kjördeildar minnar og merkti við minn frambjóðanda á kosningaseðlinum (mun auðveldara hefði verið að segja: Ég kaus áðan). Að svo búnu fór ég í Bónus að kaupa í matinn, en aldrei hefði mig órað fyrir því hve flókið það getur verið. Mig vantaði Iceberg (jöklasalat), en þeir áttu aðeins heila kálhausa. Teljandi mig ekkert hafa við svo mikið kál að gera, yfirgaf ég Bónus með fjóra hamborgara og einn rauðlauk, sem samanlagt kostuðu mig rétt rúmar þrjúhundruð krónur. Þá fór ég í það mikla hverfisforretning 10-11 og keypti niðurskorið jöklasalat, í poka, á (þorið þið að giska?) rúmar þjúhundruð krónur! Ég lýsi sjálfan mig hálfvita vikunnar fyrir þessi kaup, ekki aðeins vegna þess að fjórir hamborgarar þykja mér meira virði, heldur einnig vegna þess að kálhausinn í Bónus kostaði tvöhundruð kr. Ég er hættur að kaupa grænmeti.

Forsetakosningar á eftir. Ég veit hvað ég kýs.

Þá eru risarnir fjórir loksins fallnir, þ.e. Róm, Englaland, Germanía og Gallía. Tími til kominn að sjá áhugaverða keppni. Hvað varðar Helleníu - Gallíu áðan og meintan leikaraskap af hálfu fyrrnefndra hef ég aðeins eitt að segja: Allt er leyfilegt í leik á móti göllum. Þeir eru svo óþolandi að ég get ekki ímyndað mér að nokkur eigi eftir að sakna þeirra.

Klukkan rétt tæplega tvö í nótt vaknaði gervallur Laugarnestangi, er ótíndur glæpahundur hlaut makleg málagjöld, eftir að hafa (að því er virtist) brotist inn í næsta hús. Mændu sakleysingjar skelfingu lostnir á aðfarirnar og gervöll mannkind gat heyrt skítseyðið brúka munn við löggjafarvaldið (ath. að hér er ekki átt við Alþingi). Ýmis fúkyrði viðraði glæpamaðurinn, en ekkert dugði til að draga kjarkinn úr löggæslumanninum, og brutust út fagnaðarlæti mikil, er maðurinn var fjarlægður.
Náði ég örfáum myndum af atburðinum og skal ein birt hér. Þetta mun vera önnur handtakan sem ég upplifi hér í götunni á þremur árum.

Vatt sér upp að mér fífl nokkrt ok spurði mig ósnoturra spurninga. Brást ég við reiðan ok hjó til hans. Vék sér frá fíflið ok lagði til mín spjóti. Nam það við hilt ok hratt ek þeirri árás. Sveiflaði ek mér gjörvumannliga í hring ok lagði hjör mínum að hálsi fífls. Fór höfuð af við bol. Svívirti ek hræ hans að því loknu ok festi taug millum fótar þess ok reiðskjóta míns. Reið ek til Þingvalla og gjalt mannbætr fyrir fíflið. Voru þær með lægsta móti, enda var öllum sama um örlög fíflsins, og hefi ek kallask Arngrímr fíflsbani síðan.

Ok ekki er það nú verra að ek var að koma af þeim himneska Quiznos, hvar langloku ek snæddi, ok gersemin hún Silja vínkona hefir aptr hafið rithönd sína á loft.

Tvennt af þessu er satt, en eitt er lygi.