Bloggið um veginn

Noh! Bara búið að sprengja Ajatollah Mohammad Baqir! Fólk virðist vera að fá smekk fyrir þeim sem það sprengir.

Hinn vammlausi hópur reyndist ekki eins vammlaus og ég hefði viljað. Sundrung ríkir að nýju.

Fékk Krítarmyndirnar aftur úr framköllun í gær og varð fyrir svolitlum vonbrigðum. Tvær heilar filmur voru ónýtar, þ.m.t. myndirnar frá Heraklion, Knossos og Agia Roumeli. Þar að auki voru flestar myndirnar sem ég tók í Samaria ónýtar. Þetta er í síðasta skiptið sem ég reiði mig á einnota myndavélar. Áður en ég fer til Prag í Nóvember (ekki alveg ákveðið en mjög líklegt) ætla ég að vera búinn að fá mér almennilega myndavél með aðdráttarlinsu og öllu tilheyrandi. Ég vil ekki þurfa að lenda í einhverju svona aftur.

„War is God’s way of teaching Americans geography.“ Snilldar komment frá snillingi.

Í bananagreininni félagsfræði vorum við spurð „siðferðislegrar spurningar“. Spurningin snerist um það hvort það væri allt í lagi fyrir félagsfræðinga að njósna um fólk til að fá sem bestar upplýsingar. Er þá verið að meina hegðunaratferlisrannsókn á fólki, þ.e. hvernig fólk hegðar sér og hvort það fylgi einhverju mynstri. Svarið við spurningunni er einfalt. Nei, það er ekki allt í lagi að njósna um fólk til að fá „viðunandi niðurstöður“ sem munu enda ævidaga sína á baksíðu moggans. Sú réttlæting var færð til vegar að væri fólk spurt leyfis um hvort mætti rannsaka það myndi fólk bregða frá sínu „náttúrulega sjálfi“ og byrja að hegða sér í ósamræmi við venjulegar aðstæður. Yrðu þá niðurstöðurnar rangar og ómarktækar. Hverjum er ekki drullusama? Hvaða þörf er á því að rannsaka mannlegt eðli með földum myndavélum? Til að geta troðið þessu inn í tölfræði- eða líkindareikning? Til að birta einhverjar innihaldslausar prósentutölur í mogganum? Það er staðreynd að þessar svokölluðu „sannreyndu athuganir“ sem birtast gjarnan í mogganum eru ekki byggðar á afgerandi niðurstöðum tilrauna og þær eru nánast aldrei rökstuddar nægilega, hvað þá sannaðar. Þetta er það sem félagsfræði snýst um.

„Get ready for a new, and perhaps uncomfortable, level of visibility. You could languish in the public eye for some time now, so prepare to hold on to your secrets closely. A soulmate is featured, although the public persona of this individual would be shocking at first.“

Ætli hér sé á ferðinni umræddur stalker?

Ekki nóg með það að ég hafi eignast Stalker heldur hef ég líka orðið mér út um óvildarmann. Ekki veit ég hvers vegna en viðkomandi hefur hreytt einhverjum bannsettum móral framan í mig í allan dag. En gaman. Ég er farinn að efast um getu mína til að eignast vini í þessu musteri tjokkóanna.

Eftir þennan yndislega skóladag gerði ég mér leið niður í miðbæ Reykjavíkur (ekki Kringluna Bibbi) af tveimur ástæðum. Annars vegar þurfti ég að fara með filmurnar frá Krítarferðinni í framköllun, sem og ég gerði, og hins vegar þurfti ég að skipta tveimur enskubókum (þar sem ég fékk enskuna metna) í staðinn fyrir eðlisfræðibók. Ekki tókst mér þó það ætlunarverk sökum kvittunarmissis.

Að þessu loknu fór ég niður á Lækjartorg. Þar kom að mér róni, hafandi á hendi ásakanir þess efnis að ég væri fullur. Eftir nokkurn tíma tókst mér að losna við hann, án þess að komast að því hvað hann þóttist hafa fyrir sér.

Hefur Doddi nýverið ásakað mig um „nafnasnobb“. Ekki veit ég hvers vegna hann telur að álit sitt sé hið eina rétta, eða hvers vegna hann telur sig dómbæran um gjörðir manns sem hann þekkir varla.

Í dag sótti ég bókasafn MS heim. Kannski engin Íþaka en þar get ég þó átt mér afdrep þegar ekkert annað býðst. Ég hef hreinsað köngurlóavefina af borði einu sem ég hef gert tilkall til. Merkilegt borð reyndar, en það prýðir snotur vísa sem hljóðar svo:
„Feitur maður ríður fast,
veldur miklum særingum.
Pabbi, pabbi ekki fast,
ég var að byrja á blæðingum.“
Það er klárt mál að mikil skáld hafa forðum setið við borð þetta og á það sér langa sögu ef marka má rúnaristurnar: „Versló, vesti skólinn“, „Ég er pervert. Viltu snerta mig?“, „Mamma þín er með lim“ og svarið við þeirri staðhæfingu: „Ertu eikkað geðveikur? Hann er ekki með lim.“

Spekingar hafa þeir ugglaust verið. Einnig hefi ég tekið eftir frábærleik bekkjarlandans, en viskusamleg ummæli eru þeirra siður, að ógleymdri tilhneygingunni sem fólkið hefur til að tala eingöngu í bundnu máli.

Annars hitti ég hann Jón Pétur, Ármann beljunnar (þið þurfið helst að vera í MS til að skilja þetta), í strætó á leiðinni heim. Var hann að vanda hress og hafði góðar sögur að segja. Alveg um að gera að vera hress.

Nú að lokum vil ég koma orðum að vandamáli sem hrjáir mig, þó aðeins lítið, en það mun vera allt aukanámsefnið sem ég þarf að gjöra svo vel að læra. Hef ég áhyggjur af því að mér muni síður en svo vaxa fiskur um hrygg þegar kemur að jólaprófunum.
Úff! Sem betur fer verð ég laus við þetta á vorönninni. Svo fremi sem ég næ því um jólin. Stundum fæ ég það á tilfinninguna að MS sé að reyna að vera MR hvað kröfur varðar. Einn daginn mun verða ofauðgun í vistkerfinu (MS) sem verður þess valdandi að kröfur munu snarlækka. Eða svo segir Örnólfur hinn fróði Thorlacius.

Alveg ótrúlegt þykir mér að fólk geti lagst eins lágt og faðir minn gerði um helgina. Hann sótti okkur bræðurna í gærkvöldi, þar eð lítill tími var til að gera nokkuð fyrir svefninn, og lét mig svo vinna í húsinu sínu í allan dag. Hey, best að notfæra sér pabbahelgina til að verða sér úti um ókeypis vinnuafl!

Bastarður.

Ef marka má fyrsta skóladaginn (mamma vill meina það) mun þessi vetur verða einhver sá versti vetur sem ég upplifi. Mér líst hvorki á skólann né bekkinn minn. Að ekki sé minnst á námsefnið og kennarana.

Það er útlit fyrir það að ég muni verða frekar mikið út af fyrir mig í skólanum.

Ég man eftir þessum lögreglubangsa. Hann hefur verið eins konar lukkudýr lögreglunnar síðan áður en ég fæddist. Man eftir því þegar pabbi gaf mér svona.

Faðir minn mun oss sækja eftir sýningu sem hann syngur í á eftir. Spurningin sem vaknar er þá kannski þessi: Er ég ekki orðinn full gamall fyrir pabbahelgar?

Gleðitíðindi eru þó nokkur. Siggi og Silja hafa tekið upp þráðinn þaðan sem þau skildu við hann og hittist hinn vammlausi hópur, sem samanstendur af mér Alla, Sigga og Silju, aftur eftir um sex vikna aðskilnað. Ofan á þetta bætist svo það að ég hef lokið störfum mínum við Borgarspítalann, sem staðið hafa yfir síðastliðin sex sumur, fyrir fullt og allt.
Þar að auki er hér nýtæki er varð til vegna skemmtilegs misskilnings:
„Að safna einakrónum“: Að eiga mök við sem flesta, á aðallega við um karlmenn, þó svo að konur geti einnig „safnað einakrónum“.

Þar sem ég er svo glaður um þessar mundir hef ég ákveðið að reyna að halda Radiohead quoti dagsins í áðurhöldnum heiðri. Hér kemur eitt svolítið silly quote:
Radiohead quote dagsins
„Anyone can play guitar“ -Úr laginu Anyone can play guitar á plötunni Pablo Honey.

Móðir mín fjárfesti í glænýjum bíl meðan ég var erlendis. Sem afleiðing hef ég verið nokkuð spenntur að fá að prufukeyra hann. Þrisvar sinnum hefi ég nú spurt móður mína leyfis og öll skiptin í dag. Fyrst bað ég um hann til að ég gæti hitt Silju. Fékk ég neitun. Svo bað ég um hann til að fara út í búð. Aðspurður hvort ég gæti ekki bara rölt þetta bar ég við leti. Fékk ég neitun. Hið þriðja sinn hringdi bróðir minn í mig og bað mig að sækja sig í vinnuna, eins og hann svo oft gerir. Þykir honum ég vera betri félagsskapur en móðir. Bar ég þetta upp á góma við hana og spurði fallega hvort ég gæti fengið bílinn til verksins. Fékk ég neitun. Í skilningsleysi mínu spurði ég móður mína hvers vegna í ósköpunum hún vildi ekki lána mér bílinn. Fullyrti hún þá að „bíllinn væri of nýr“. Móðgaðist ég við þessi ummæli og hefi ég nú ákveðið að ég ætla aldrei að keyra bílinn. Þetta gæti mörgum lesanda reynst torskilið en útskýring fylgir. Það hendir mjög oft að móðir mín virkilega þarfnast þess að ég keyri bílinn. Ástæðurnar geta verið fjölmargar og eru flestar svo leiðinlegar að ekki skulu þær upp taldar. Svo ekki sé meira sagt lætur hún mig oftast gera einhver viðvik á bílnum þegar hún er of upptekin eða hreinlega nennir því ekki.

Ég get ekki beðið eftir því að sjá svipinn á henni þegar hún heyrir: „Nei. Ég ætla ekki að keyra þennan helvítis bíl. Er hann ekki líka of nýr?“ Látum oss sjá hvað hún gerir þegar enginn nennir að keyra krakkaskrípið hann litla bróður minn á fótboltaæfingu.

Nei, í alvöru talað.

Bloggari gekk úr 10-11 fyrir skömmu þar eð hópur af (væntanlega kvenkyns) gelgjum rúntaði framhjá á hlaupahjólum sínum. Yfirheyrðist bloggara smá bútur af samtali þeirra:
Gelgja1: „Þúst, ég var að koma úr afmæli. Skítt með kringluferðina! (í mjög kaldhæðnislegum rómi)
Gelgjur 2 & 3 flissa.
Gelgja2: „As if!“
Meira fliss fylgdi í kjölfarið. Þykir þessum kykvendum í alvörunni ekkert vera merkilegra en verslunarferð í klasanum? Hvers á heimurinn að gjalda?

Þessi vinnudagur var ekki lengi að líða. Á morgun mun vinna mín svo endanlega hafa runnið sitt skeið, en þá hætti ég. Daginn eftir það verður svo haldið inn í Mordor og mun ég þar setjast að námi við Menntaskóla Saurons. Munu örlög mín þar endanlega greypt verða á hring einn, sem færður verður sjálfum myrkrahöfðingjanum, til að ráða örlögum manna og álfa að eilífu.