Bloggið um veginn

Bankar og þeirra vinnubrögð eru merkileg fyrirbæri. Ég lenti í honum kröppum í dag þegar ég hugðist sækja nýja debetkortið mitt í bankann, en það átti að endurnýja sig sjálft því hið gamla var útrunnið. Nema hvað? Ég fer í bankann og mér er tilkynnt það að kortið hafi ekki endurnýjast vegna þess að það var „unglingakort“. Aðeins „átján ára og eldrikortin“ endurnýja sig sjálf. Ég sá þar fram á að þurfa að lifa á vatni og ölmusu úti á Krít en þjónustufulltrúinn lumaði á trixi. Það er víst hægt að fá fúnksjónerandi debetkort úr kreditkorti með því að leggja inn á það. Það er einmitt það sem ég ætla mér að gera á morgun.
Ég varpa frá mér allri ábyrgð á dauðsföllum þeim sem orðið hafa á fólki við lestur þessarar „innihaldsríku“ færslu.

Ég fór í klippingu í dag. Ég verð alltaf svo kátur á meðan hárskerðingu stendur að ég glotti eins og vitfirringur, en þá fá rakararnir illan bifur af mér. Þá glotti ég meira. Svo er ég gerði mér greiða leið framhjá hlemmi í átt að bifreið minni reyndi útigangsmaður á mínum aldri að sníkja af mér smápeninga. Ekki varð honum kápan úr því klæðinu. Að hugsa sér! Maður jafn gamall mér…

Það væri mér að minnsta kosti ekki á móti skapi ef stormur væri í uppsiglingu. Það gæfi mér hið fullkomna færi á góðum bíltúr. Fátt er skárra en að sitja í hlýjum bíl hlustandi á góða tónlist í virkilega vondu veðri. Þá verður manni gjarnan litið til hins gangandi vegfaranda þar sem hann berst á móti loftmótstöðunni, óskandi þess að hann væri á bíl. Sólin mætti skína aðeins meir á meðan vinnunni stendur en eftir vinnu gæti mér ekki verið meira sama þótt allt fari til fjandans, þóknist veðurguðunum sem svo. Ég vonast eftir afkastaveðri í Reykjavík um verslunarmannahelgina (en sól handa þeim sem fara eitthvað) svo ég megi hljóta meiri ánægju af því að fara í bíltúra á nýja bílnum hennar móður minnar, en hann verður vonandi keyptur fyrir helgi.

Öllum deginum eyddi ég í að setja upp einangrun í nýja húsinu hans pabba. Að sjálfsögðu vill hann fá menn með reynslu. Enga reynslu ef marka má sjálfan mig, og aldrei má efast um notagildi þess að spara. Sérstaklega með að fá lélegar sonarómyndir sínar fyrir handverksmenn til að reisa sér bústað.
Ég er ansi hræddur um að svona muni þetta ganga það sem eftir er sumars. Verslunarmannahelgin fer í þetta, ekki eins og ég hafi eitthvað betra að gera, og post-Krít mun ég snúa aftur undir rangan enda svipunnar. Hafa margir kvartað við mig undanfarið að ekki sé hægt að ná í mig og er það hverju orði sannara. Við hverju öðru er að búast þegar maður vinnur á stað án gsm-sambands. Ekki eins og það skipti nokkru máli. Það er ekki hægt að heyra í neinum símum fyrir vinnuvélum.
Ég er farinn að hlakka til vetrar. Þá fæ ég a.m.k. tækifæri til að slugsa við námið, en það er ekki hægt að slugsa við neitt þegar ekkert er að gera. Það er ekki hægt að slappa sómasamlega af við slíkar aðstæður.
Senn nálgast Krít. Þar verður drukkið (nema hvað?) og spilað á strengjahljóðfæri, etinn krítverskur matur og brunnið í sólinni. Ekki nema vika í það núna.

Man einhver eftir gömlu góðu bankabókunum? Þegar maður spáir í þeim núna þá voru þær alveg ótrúlega ópraktískar. Rúmlega A5 að stærð og svo þurfti alltaf að renna þeim í gegnum prentara til að fá nýjustu stöðuna á reikningnum. Ætli það sé enn hægt að fá svona? Ég er ennþá með opna bankabók hjá sparisjóði vélstjóra sem ég opnaði þegar ég var átta ára. Staðan á reikningnum var eitthvað í kringum þúsundkallinn. Reyndar, miðað við lága vexti, efa ég að þessi upphæð hafi hækkað mikið.

Ha ha ha! Ég var að fá tölvupóst frá konu sem kallar sig ekkju hins heitna Sani Abacha og vill færa pening inn á reikninginn minn. Fyrir utan augljósleik þess að þetta er svindl þá fékk ég bréf frá Abacha fyrir mánuði en hún vill meina að hann hafi látist árið 1998. Ekki nóg með það heldur eru bréfin frá sama sendanda.

Ég fór á þessa mynd af einskærum spenningi því allir höfðu sagt mér að hún væri góð, og það var rétt, aldrei þessu vant. Eitt helsta lýsingarorð sem ég get fundið yfir myndina er: Saaaaaaaaaææææææææææææææææææææælaaaa! Myndin var vel gerð, vel leikin (ef miðað er við Terminator-kvarða) og handritið vel skrifað. Myndin heldur (að sjálfsögðu) áfram þaðan sem síðustu mynd lauk, einhverjum tíu árum eftir lyktir hennar. John Connor er kominn á þrítugsaldur og neitar að horfast í augu við framtíð sína, en í henni felst áratuga löng styrjöld við vélar og ýmislegt álíka skemmtilegt. Líf hans er skyndilega truflað (í annað sinn) af tveimur tortímendum, einum góðum en öðrum vondum. Svo fylgir spennandi atburðarás sem ég skal ekki greina hér frá. Myndin er tær snilld (á Terminator-kvarða) og fær hún hér fjórar stjörnur af fjórum, rétt eins og fyrri myndirnar tvær. Allir sem fíla Terminator eru hvattir til að sjá þessa mynd sem allra fyrst. Ekki bíða eftir að þessi komi á spólu!

Ég held það sé alveg á hreinu að sumarið sé búið. Einhverra hluta vegna fann ég fyrir þáttaskilum í lífi mínu í gærkvöldi (fimmtudag, ekki föstudag). Ég virðist vera mjög næmur á það hvenær líf mitt tekur breytingum. Það sem er ennþá skrýtnara er það að næmni mín hefir aldrei brugðist.

Alveg gleymdi ég því. Á leiðinni heim úr bænum var leigubílstjórinn að hlusta á einhvurja kerlingu væla yfir því að börnin sín hefðu verið tekin frá sér og hún lögð inn á geðdeild. Það var augljóst, jafnvel í gegnum útvarp, að konan er snarruglaður drykkjusjúklingur svo ég varð ekki beinlínis hlessa.

Vissulega orð að sönnu. Ég og Bibbi kíktum á tónleika með hljómsveit sem það nafn bar í kvöld. Við hittumst snemma og tókum að drekka. Hámark drykkju okkar náðist á óskilgreindum tíma en við náðum að mæta á tónleikana rétt svo of seint og misstum því af c.a. fjórum-fimm lögum. Tónleikarnir voru prýðilegir og fyrir tónlistarelskendur fylgir hér sú vitneskja að aðrir tónleikar verða haldnir á morgun á Little Central (eins og í kvöld) sem staðsett er í kjallara Skólabrúar. Möguleiki er á að það sé kr.500 aðgangseyrir en ekki lentum við Bibbi þó í því. Enn fremur skal hér tekið fram að fólk sem ekki fílar Tom Waits mun líklegast ekki fíla tónlistina. Eftir tónleikaför okkar kumpána fórum við í partí hjá Davíð Steini, er áður hefir verið talað um á þessu bloggi. Þar hittum vér Alla og Sigga. Stemningin var alveg niðri enda er gestgjafinn eins konar partí-nasisti. Sem dæmi má taka það að ef hann er ekki faðmaður eða viðurkenndur af fólki hlýtur viðkomandi fólk ekki inngöngu. Eftir að við Bibbi forðuðum okkur úr teitinu til að skreppa á Nonna hitti ég Anton, fyrrverandi vinnufélaga úr ÁTVR. Var það gaman mjög en þó mætti hann draga úr lyftingunum. Fólk verður bara hrætt við að sjá dverga sem eru tvöfalt breiðari en þeir eru háir. Allt í allt var þetta kvöld allt í lagi. Hápunkturinn var eiginlega upphafið: Drykkjan hjá Bibba og tónleikarnir. Spurning er þó hver hápunktur hans upplifunar var.

Tveir góðvinir mínir tóku hlé á sambandi sínu í gær. Þess skal ekki getið hver þau eru en ég er ekki sáttur. Ég er kannski hlutlaus aðili í málinu en ég er samt ekki sáttur. Besta grúppa sem ég hef verið í er splundruð og mun líklegast ekki taka saman aftur ef ég þekki málsaðila rétt. Ég get þó varla kvartað miðað við hvernig þeim líður.

Það er eitthvað að þessu fólki. Þetta er ekkert grín. Þeir hafa verið að fylgjast með ferðum jólasveinsins hver einustu jól síðan 1958 og þeir þykjast hafa séð hann á radar! Skoðið síðan hvurslags tækjabúnað þeir nota til starfsins. Þetta kostar morð fjár. Djöfull fer svona í taugarnar á mér. Tilgangslaus peningasóun til handa krökkum og fólki sem getur ekki vaxið upp úr „hinum sanna jólaanda“.

Titill forsíðugreinar Fréttablaðsins er svohljóðandi: „Leiðtogar fagna falli böðlanna“. Það geri ég líka en er þetta ekki full gróft hjá blaði sem skilgreinir sig hlutlaust? Svo er lítill greinarstubbur á bls.4 sem segir að fátt sé eftir af eftirlýstum írökum. Væntanlega þar sem Uday, Quisay og Saddam voru einu virkilega eftirsóttu írakarnir á meðan hinir voru allir peð. Önnur grein heitir: „Nautin á Sogni í Kjós: Kleinur og flatkökur“. Ég ákvað að lesa hana ekki. Svo segir blaðið að staðfest sé að samningum við Shell hafi verið breytt á meðan Morgunblaðið segir að engar sannanir liggi fyrir og að allir málsaðilar þverneiti öllum sakargiftum. Eru blöðin ekki að tala við sama fólkið? Eyjamenn vilja fá jarðgöng og hjón urðu fyrir eldingu. Ekkert skal sagt um gangnaplan þeirra í Vestmannaeyjum en hitt skal þó sagt að fólk sem leitar skjóls undir trjám í þrumuveðri á skilið að deyja. Jón Þór Ólason (samkvæmt blaðinu en ég held að það eigi að vera Ólafsson) sendi bréf til ríkislögreglustjóra sem varðaði hvað ætti að hafa í huga við gæslu á útihátíðum. Ég hefði nú haldið að ef einhver vissi það myndi það vera lögreglan. Svo er það annað mál að dauðsföll þjónustukvenna í Singapúr virðast hafa náð nýjum klímax. Talið er að það sé vegna lélegrar þjálfunar. Hvað meina þeir? Vaska þær vitlaust upp og reita þar með húsbændur sína til reiði með fyrrnefndum afleiðingum? Yfirmaður öryggismála Ólympíuleikanna 2002 var rændur af vasaþjófum og Ögmundur Jónasson dregur að sér fjallaloftið. Tony Blair er yngsti forsætisráðherra Bretlands Í 170 ár (hefði ekki átt að tilkynna það þegar hann tók við völdum?), París og London eru borgirnar hans Birgis Ármanssonar, sagt er frá myrkfælni Einars Ben, Haley Joel Osment vinsælasta barnastjarnan, Angelina Jolie hefur ekki átt mök í heilt ár (jæja já?) og Páll Steingrímsson er nýkominn úr kassanum. Ég ætla ekki einu sinni að minnast hér á bakþanka dagsins.

Ég gleymdi að greina frá svolítið merkilegu atviki sem henti vinnufélaga minn hann Odd í gær. Er ég og Oddur stóðum starfandi í eigin heimi eins og algerir vinnuþjarkar (ahem) hringdi síminn hans skyndilega. Í símanum var maður sem kvaðst vinna hjá Norðurljósum og að Oddur hefði fundist sekur um að gefa upp símanúmerið sitt á spjallrás Popptíví mánuði áður (sem er með öllu bannað) og ætti yfir höfði sér 200.000 króna sekt. Oddur gapti við þessi tíðindi og tók að afsaka sig með útskýringum þess efnis að hann hefði verið mjög ölvaður þegar atvikið átti sér stað og þvíumlíkt. Ráðlagði maðurinn svo Oddi að snúa sér til lögfræðings og kvaðst telja ágætar líkur á því að lögfræðingurinn gæti fengið sektina lækkaða um því sem nam 3/4 sektarinnar. Þar létti nokkru fargi af grey Oddi. Þegar maðurinn kvaddi benti hann Oddi á að hlusta meira á FM957 á morgnana og hváði Oddur: „Ha?“ Kom þar í ljós að um símaat var að ræða. Það merkilega þótti okkur hinum þó vera það að maðurinn í símanum hafði undir höndum kennitölu Odds, símann og heimilisfangið, en Oddur vildi meina að vinir hans hefðu gefið upp þær upplýsingar jafnframt því að þeir skipulögðu hrekkinn og fengu FM til að hringja. Þetta er einhver sá rosalegasti hrekkur sem ég hef heyrt um og glöggir hlustendur „topp-tónlistarstöðvarinnar“ hafa sjálfsagt heyrt þetta í morgun og hlegið dátt. Merkilegt hvað fólk getur verið grimmt.

Ég mæli fastlega með því að allir áhugamenn um einhverja þá fegurstu tónlist sem til er kanni Recuerdos de la Alhambra með Andre Segovia.

Nú hef ég setið við tölvuna í allan dag við að sækja um hin ýmsu störf. Það er ekki heiglum hent að há baráttu við atvinnuleysið og hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ég mun líklegast þurfa að lifa veturinn út bláfátækur. Kemur það sér alveg einstaklega illa fyrir mann eins og mig.