Bloggið um veginn

Jahérna.

Ég trúi varla að ég sé að eyða tíma í þetta.

Það kom nokkuð flatt upp á mig í dag að vera spurður út í gamla gróusögu síðan í MR sem ég var búinn að gleyma. Stelpan sem kom sögunni af stað þoldi mig ekki og samkvæmt minni bestu vitneskju hefur það ekkert breyst. Það vildi svo vel til fyrir hana kvöld eitt að aðstæður gerðu það að gustukaverki að fabúlera trúverðugan þvætting með tonn af óbeinum vitnum til að staðfesta after the fact, án þess að nokkuð hefði gerst.

Þessi stelpa er fyrrverandi kærasta besta vinar míns, og henni hefur greinilega ekki þótt nein vanþörf á að hefna fyrir heimskulegan hlut sem ég sagði meðan þau voru ennþá saman. En kvitturinn sem hún kom af stað er hér um bil sá aumingjalegasti sem ég hef vitað, svo djöfull mikil lágkúra að það hálfa væri nóg, og að sama skapi svo tilgangslaus, að ég á enn ekki til orð til að lýsa áliti mínu á henni eftir þetta. Hún fór ekki yfir mörkin, hún fór undir þau, og ég hef enn ekki séð neina manneskju leggjast svo lágt síðan.

Það ætti því að kæta hana, einu manneskjuna sem raunverulega sá hvað gerðist, að heyra að sagan lifir enn góðu lífi. Hún á það skilið að vera hrósað fyrir vel unnin verk þó rætin séu svo verði henni bara að góðu. Það er ekki eins og ég sé sá fyrsti eða síðasti sem hún tekur svona fyrir, og ef hún er heppin fær hún það kannski aldrei í bakið að hafa gert sér svo myndarlegan feril úr mannorðsmorðum. Ætli ég hafi ekki bara sloppið billega frá henni.

Nei nei, það var auðvitað ekki eins einfalt og það leit út fyrir að vera að borga upp bílinn. Það verða 30 króna núðlur í matinn næsta árið.

Ef einhver er ekki fastheldinn á eintak sitt af Málsvörn og minningum Matthíasar Johannesen myndi ég glaður þiggja það til eignar. Ég verð fulllengi með það til að þiggja það að láni.

Tímabilið frá hérumbil sama tíma í fyrra til dagsins í dag einkenndist af miklum fjárhagserfiðleikum hjá mér. Ég keypti bíl, glutraði lánamálunum og dröslaðist svo til Ítalíu á kreditkortinu. Núna kemur í ljós að ég eyddi hérumbil þeirri upphæð sem ég hafði leyft mér í þennan munað en ekki þeirri upphæð sem ég hef hingað til verið rukkaður um.

Það sem gerist í einni svipan þegar sannleikurinn dúkkar upp er einfalt: Ég eignast bílinn algjörlega á morgun ef ég tími því, og þar fyrir utan skulda ég engum nema lánasjóðinum. Fólkið hjá Sjóvá verður sjálfsagt eins og kúkur í framan þegar ég segi þeim að ég ætli ekki að borga glæpsamlegar 120 þúsund krónur í iðgjöld. Af því eins kaldhæðnislegt og það hljómar á samdráttarskeiði þá skyndilega borgar sig að taka lán fyrir mismuninum.

Segið svo að sýstemið sé aldrei skemmtilegt.

Mér finnst eins og fólki hætti í auknum mæli til að rugla saman tilgerð og ranghugmyndum um eigið ágæti. Niðurstaðan er sú að það verður einhvern veginn afskaplega tilgerðarlegt og tilgangslaust að ásaka aðra um tilgerð.

Mér finnst ég alltaf heyra í fórnarlömbum Milgrams þegar ég kem inn í Odda. En nú veit ég ekki betur en sálfræðiskor sé flutt upp í Læknagarð.

Núna er hérna náungi sem hvorutveggja hljómar og lítur út fyrir að vera leikinn af Jóni Gnarr. Hann segir setningar af handahófi, eins og „það eru til pokarólur fyrir ketti, er það ekki?“ og „jaaaá er verið að tala um laun já“.

Ég fæ á tilfinninguna að hann sé að tala við okkur bæði hérna inni, en við teljum okkur vita að þessi náungi sé líklegur til að taka hönd fyrir litlaputta. Einræður hans verða eftir því örvæntingarfyllri sem lengur stendur á svari, og andrúmsloftið eftir því þrúgandi.

Enn sem fyrr verður mér hugsað til raflosta.

Ég heilsa aldrei gömlum skólafélögum sem ég hitti á förnum vegi, að minnsta kosti ekki að fyrra bragði. Ef þau finna ekki hjá sjálfum sér að heilsa mér lít ég svo á að öll tækifæri til að kynnast þeim séu að öðru óreyndu þegar glötuð, fyrst viðleitnin til þess arna var ekki meiri en svo fyrstu tíu ár skólagöngunnar.

Þetta er ekki ákvörðun sem ég tek af drýldni, heldur af biturri reynslu. Það er bögg að heilsa manneskju aðeins til að sjá glitta í svip sem maður sá síðast á diskóteki í áttunda bekk, rétt áður en hún vippar sér fyrir hornið án þess að gefa frá sér svo mikið sem eitt einasta múkk.

Þau verða bara að finna það hjá sjálfum sér. Ég fæ ekki séð að ég skuldi neinum þá viðleitni.

Reykingar þurfa enga óvini þegar þær eiga hálfvita eins og Kim Larsen að vini.

Að forníslenskunni undanskilinni sé ég ekki fyrir mér að ég muni eiga í miklum vandræðum með námið það sem eftir er. Að öðru leyti finnst mér ég aftur kominn í menntaskóla. Bekkjarsystir mín ein deilir ekki þeirri tilfinningu. Ég veit ekki hvort ég ætti heldur að öfunda hana af að fá að læra þetta allt saman í fyrsta sinn eða hætta þessum umkvörtunum yfir annars prýðilegu lúxusvandamáli, sama hve mikið mér kann að leiðast í tímum.

Eini áfanginn sem ég var spenntur fyrir reyndist nógu aðsóknarlítill til að vera aflýst. Þess í stað bauðst okkur að sitja sambærilegan áfanga á meistarastigi, en ég er ekkert of viss um að það yrði metið til BA prófs. Og ég er ekkert alltof viss um það heldur að ég hafi áhuga á að eiga inni bónus fyrir gráðu sem er óvíst að ég taki. Þannig að ég held ég hlaði bara ofan á mig skyldunni og plægi í gegn í von um að útskrifast sem fyrst.

Næsti maður sem segir mér að allt sé texti á ekki von á góðu frá mér.

Þá er ég búinn að ganga frá skuldum mínum við guð og menn í bili. Það var afar ánægjulegt að gera upp við Mastercard að venju, eina fjármálafyrirtækið fyrir utan Byr sem veitir viðskiptavinum sínum svigrúm til að hafa rétt fyrir sér endrum og sinnum. Það getur sparað bæði peninga og streituraskanir að stunda viðskipti við heiðarlegt fólk sem leggur sig í líma við að veita viðskiptavinum sínum eins góða þjónustu og þeim framast er unnt.

Fólk er farið að röfla í mér að opna síðuna aftur. Engu að síður hef ég ekkert að segja frekar en fyrri daginn. Þori ekki að geta mér þess til hvaða ánægju er að hafa af sífrinu hérna.

Skólinn byrjaði á mánudaginn og ég hef enn ekki gerst svo frægur að mæta á einn einasta fyrirlestur. Ég enda skipulegg námið utan um vinnuna, ekki öfugt.

Á þessari önn er ég þó skráður í einn áfanga sem ég hef áhuga á. Sem er ágætlega sloppið. Einu sinni langaði mig að verða fræðimaður. Ég hef kynnst dáldið af fræðimönnum síðan og finnst það ekki eftirsóknarvert - að þeim ólöstuðum.

Mér finnst bara best að hafa hlutina einfalda. Og mig langar ekki að verða neitt þegar ég „verð stór“. Af þeim sökum finn ég mig sífellt á byrjunarreit.

Það er kannski ástæðulaust að loka blogginu, en það er samt ástæða fyrir því eins og öllu öðru.

Ég hef nóg annað að hugsa um eins og er, og það er alltaf nóg að gera þótt ég hafi ekkert um það að segja.

Þannig að ég ætla bara að vera einfaldur bókavörður í bili. Ég hef ekki áhuga á öðru.

Og það er gott að taka réttar ákvarðanir. Í erli daganna er hætt við að maður geri margar skyssur. Stundum má vera feginn yfir að vera ekki algjör hálfviti öllum stundum.

Í millitíðinni, lifið heil.

Kieslowski er nokkuð magnaður.

Ég endaði á að gera ekkert í gær. Ég reyndar sá ljóðarisann, sem sjá má á síðu Baunar, en eftir það var ég helst til niðurrigndur og kaldur til að halda áfram. Afboðaði komu mína á eigin upplestur í Friðarhúsi - hvar Baun virðist einnig hafa verið - og sleppti ljóðahátíð Nýhils. Eins og ég er nú óheimakær þá kom yfir mig þessi öskubuskutilfinning, ef ég færi ekki heim þá og þegar myndi bíllinn breytast í grasker og ég yrði fastur. Og það er engin ástæða til að festast í bænum þegar þar er engin prinsessa til að máta á mig Eccoskóinn.

Á ekki svo ósvipuðum nótum kom kona á safnið um daginn að spyrja eftir bókum um stöðu barna á nítjándu öld, vegna rannsóknar á vondum stjúpum í ævintýrum. Ég hef átt nokkrar en það verður að segjast að engin þeirra var neitt sérstaklega vond. Þá má svosem taka það fram líka að lífið hefur nú sjaldnast verið eins og ævintýri að neinu öðru leyti þannig að kannski er það bara vel sloppið.

En í gær gegnum rigningarsuddann á leið á bókasafnið fannst mér ég þegar vera á heimleiðinni. Blautt fólk í anddyrinu að drekka kaffi undir ljóðalestri Bandaríkjamanns, allt skemmtilega samstarfsfólkið sem ég hitti og venjulega gaufið í geisla- og mynddiskasafni stofnunarinnar. Það er skrýtið að þykja svo vænt um vinnustaðinn að þegar ég kom heim fannst mér ég aðeins hálfur heima hjá mér.

Eins og það er nú alltaf huggulegt að hjúfra sig uppi í rúmi með sjónvarp og trogfylli af mat. Í gærkvöldi var það Kieslowski Blár. Ég geymdi Hvítan og Rauðan fyrir kvöldið í kvöld.

Dagskráin mín í dag er eftirfarandi:

1. Sjá ljóðarisa í Hverfisgötu
2. Sinna eigin atriði í Friðarhúsi
3. Klára kvöldið í ljóðapartíi Nýhils

Plan eitt er samt að leggja einhversstaðar þar sem ég festist ekki inni.

Já, það er víst nóg af vinstrisinnuðu listapakki í hundraðogeinum sem mígur hvert utan í annað og mótmælir virkjunum í frístundum sínum, heyrirðu það Kristín Svava! Segðu svo ekki að skoðanabræður Egils séu ómálefnalegir.

En svona á öðrum nótum þá hlakka ég til að endurbættur Listaháskóli rísi við Laugaveginn, því rétt eins og Egill vil ég færa djammið í úthverfin en hlandið í miðbæinn - svona til að auðga menningarlífið. Það skyldi þó enginn þeirra réttsýnu skoðanabræðra hans kvarta undan því þótt menn gengju örna sinna hver yfir annan á Laugaveginum, sjálfri hlandnýlendu vinstrisinnaðra náttúrujarmara Íslands?

Ég meina hey, allt fyrir menninguna ekki satt? Því allt er betra en „hjallastefnan“, meira að segja þessi hvimleiða úrkynjun sem hvað ofan í annað ryðst óboðin inn í hversdagslíf Egils, eða svo gæti maður haldið. Með eða á móti, hland eða hjallar; góðir Íslendingar, verið óhræddir meðan menningarvitinn lýsir upp leið vora gegnum húmið í örugga höfn rúnklausra formbyltinga! Kæru Íslendingar, ég … ég á ekki til orð.

Áðan var ég staddur á McDonald’s við Smáratorg. Þar sá ég konu hella sér yfir starfsmann vegna þess að hún fékk hamborgarann sinn í venjulega brauðinu á myndinni, en ekki í kornóttu brauði eins og mynd af einhverjum öðrum hamborgara sýndi. Fyrir sumum er ekkert vandamál of lítið.

Á leiðinni heim tók ég eftir því í fyrsta sinn að Kópavogur er líklega skuggalegasti bær á Íslandi. Allar þessar dimmu brýr með húsum ofan á og brúm gegnum húsin með húsum ofan á; eins og litla Tókýó, bara án menningar. Kópavogi hefur gjarnan verið stillt upp sem valkosti við Reykjavík. Ég sé ekki alveg hvernig það getur passað.

Til þess að stilla upp valkostum þurfa hlutirnir að vera sambærilegir. Ef mig langar í hamborgara þá er KFC ekki valkostur, en ef mig langaði í kjúklingaborgara væri McDonald’s valkostur við KFC. Ef ekkert skiptir máli nema nálægð við Faxaflóa þá er Kópavogur vissulega valkostur við Reykjavík, annars ekki. Báðir staðir eru bæir í sama skilningi og appelsínur og bananar eru hvort tveggja ávextir.

En kannski vilja sumir bara búa undir brú eins og hver önnur tröll.

Eftir að hafa hlustað á best of hef ég komist að því að hann er alveg óhemjuleiðinlegur lagahöfundur og útsetjari, hvað sem hæfileikum hans líður. Lagið (I) Get Lost er fullkomið dæmi. Bara bætið við eurotrashtakti í huganum.

Hér gerast merkilegir hlutir á hverjum degi, a.m.k. hlutir sem teljast merkilegir innan þess afmarkaða veruleika sem bókasafnið og -bíllinn er. Fastagestirnir hérna eru betri en nokkurt sjónvarpsefni. Ef mér þætti ekki vænt um óstaðlaðan veruleika væri hér komin prýðileg hugmynd að þáttum handa Skjá einum.

Ég fæ stundum á tilfinninguna að fólk trúi ekki á að hið sérstæða sé til innan þess almenna lengur. En hérna í Vogahverfinu er allt svo sérstakt að ástæða er til að tala þess heldur um hið almenna meðal þess sérstæða. En það er nú heldur lítið sem teljast mættu almenn einkenni fólksins hér, nema helst það að allt er það fólk, og að ég kann afskaplega vel við það langflest.

Ég kemst sjaldan í tæri við þetta annarsstaðar en í vinnunni, en ég efast ekki um að þetta er alstaðar þar sem menn leita að því. Einn stærsti kosturinn við bókasöfn er einmitt sá að þar kemur fólk saman og myndar einskonar samfélag sem annars væri ósýnilegt. Þess vegna myndi ég heldur vilja búa hér en í Laugarneshverfi til dæmis, þar sem fátt er eftir lengur sem sameinar fólkið, nema 10-11 geti í einhverjum skilningi talist vera samkomustaður.

Ég hef alltaf borið mikla virðingu fyrir Nat King Cole. En hvernig maðurinn gat sungið Haustlauf án nokkurrar tilfinningar, glottandi eins og hann sé í tannkremsauglýsingu, fer gjörsamlega framhjá mér.

Þar tekur Eva Cassidy hann í rassgatið að heita má.