Bloggið um veginn

Ég gleymdi því víst alveg þar til það hvarflaði óvænt að mér í dag, að í gær voru tíu ár frá því ég byrjaði að blogga. Það sem verra er: þetta er allt til ennþá, hér á þessari síðu. Hér er hægt að lesa vissa þætti ævi minnar frá því ég var rúmlega 18 ára fábjáni í MR til dagsins í dag. Fátt af því að vísu er sérlega persónulegt; ég hef alltaf gætt þess að bera ekki eymd mína á torg þó af henni væri sannarlega nóg þessi fyrstu ár sem ég bloggaði.

Þessi tíu ár mynda líka vissan ramma. Manneskjunni er eðlislægt að hugsa í tímabilum og Bloggið um veginn er, einsog það er varðveitt og eftir mínum eigin skilningi, ramminn um mikilvægasta tímabil ævi minnar. Tímabilið frá því rétt eftir að ég tók ákvörðun um hvert ég ætlaði mér í lífinu og fram að deginum í gær þegar ég var kominn á þann stað sem ég hafði ætlað mér, sat óþreyjufullur við skrifborðið mitt og barðist við grein sem vildi ekki falla saman á samskeytunum, grein sem ég skilaði loksins í dag. Á blogginu eru einnig skrásett ýmis tímabil efasemda inni á milli; ýmsir draumar sem ég ákvað að elta í stað þess gamla, draumar sem ég að lokum gaf aftur upp á bátinn í stað þess gamla.

Nær ekkert er fjallað um fjölskylduhagi, eða ástarævintýri. Það er semsagt ekkert djúsí. Bloggið er sjálfhverft. Það er sjálfsmynd garðyrkjumanns, menntskælings, IKEAstarfsmanns, ungskálds, háskólanema, bókavarðar, fræðimanns – sem á tilgerðarlegan hátt hefur stundum breytt stafsetningu sinni, og bloggað um það! Eitt sinn breytti ég tímafærslunum í árið eftir fæðingu Þórbergs að gamni mínu, sem olli mér miklum höfuðverk þegar ég svo skipti um vefumsjónarkefi. Síðustu misseri hefur bloggið endrum og sinnum verið farvegur til tjáningar á sjálfsmynd stjúpföður. Afar lítið þó. En það helgast fyrst og fremst af því að síðustu misseri hefur bloggið sigið svolítið undan öðrum skyldum.

Litlu ævintýrin sem maður efnir til eiga það stundum til að leysast upp fyrir augunum á manni. Maður gleðst yfir því sem maður hefur, berst fyrir því sem maður ekki hefur, og sættir sig við allt þar á milli. Allt þetta er varðveitt í 2918 færslum sem birtar eru á tíu árum; sumar þeirra voru teknar aftur úr birtingu og á sumum þeirra var beðist velvirðingar.

Nú þegar tíu ár eru liðin frá því ég byrjaði, og rétti tíminn kominn til að hnýta slaufuna og hætta, finnst mér það ómöguleg tilhugsun og finn mig þess heldur knúinn til að halda áfram. En kannski með eitthvað breyttu sniði. Vandinn við bloggið er að undir eins og maður hefur fundið því eitthvert tiltekið snið þá snýst það við í höndunum á manni og umbreytist jafnharðan. Það er eitt af því sem gerir bloggið að krefjandi miðli, eitt af því sem heldur því fersku, og það er ein af mörgum ástæðum fyrir því að halda því áfram.

Kannski verð ég hérna áfram eftir tíu ár til viðbótar.

Ég held það megi færa rök fyrir því að a.m.k. tvenns konar aukalög hafi bæst ofan á þegar marglaga veruleika mannlegra samskipta með tilkomu Facebook. Þá á ég við samskipti sem hefðu ekki átt sér stað ella.

Það eru annars vegar þeir sem maður þekkir ekkert í raun en maður af einhverjum löngu gleymdum ástæðum hefur vingast við á Facebook. Stundum þekkir maður svo lítið til viðkomandi að maður kynni ekki einu sinni við að skrifa á vegginn þeirra, en samt sem áður þá verður til nýtt vandamál á götum úti: heilsar maður ókunnuga Facebookvininum eða ekki? Við þær aðstæður gilda almennar heilsreglur, þ.e.a.s. maður heilsar ekki nema hinn heilsi fyrst (sem getur skapað áhugavert vandamál). Oftast endar maður samt á að heilsa að fyrra bragði, eftir flókinn leik augnsambandstengsla , -rofs og endurtengsla. Hvernig sem leikurinn annars endar líður manni alltaf einsog hálfvita eftir á. Vandinn við þessi samskipti er að etableruð heilsregla verður sjaldnast til milli fólks sem varla er málkunnugt og því þarf að endurmeta hvort heilsa eigi sama ókunnuga Facebookvininum í hvert einasta sinn sem maður mætir honum. Þarna hafið þið fengið lýsingu á einni minni verstu hvunndagsmartröð.

Hitt lagið er jákvætt og verður til ofan á kunningjasamskipti, og þetta tengist nokkru sem ég ræddi við Nönnu Hlín letibloggara, Bryndísi sem af óskiljanlegum ástæðum bloggar ekki og Höskuld sem ég veit ekki hvort bloggar eða ekki (við vorum semsé að ræða samskiptareglur og sér í lagi vandræðaleg samskipti). Fólk sem maður annars þekkir lítið og yrði annars kannski feiminn við að tala við er oft svo áberandi á Facebook að maður stendur sig að því að kommenta hjá því, til verða lækbandalög og að lokum getur maður talað við það í kjötheimum einsog ekkert sé; úr verður eins konar æðri kunningsskapur, jafnvel vinátta, við fólk sem maður annars myndi í besta falli segja hæ við á Laugaveginum. Svo eru auðvitað hinir sem maður af einhverjum sökum getur átt skemmtileg samskipti við á Facebook en alls ekki í kjötheimum og vandræðalegra getur það eiginlega ekki orðið.

Bæði aukalög má þannig rekja til fólks sem maður þekkir ýmist ekkert eða lítið en hafa afar ólíkar afleiðingar, neikvæðar og jákvæðar. Svo getur fólk raunar færst um flokk í hvora áttina sem er; ókunnuga Facebookvininum getur maður kynnst og svo ef langt líður milli samskipta getur maður í einhverjum skilningi afkynnst kunningjum svo það hættir að vera sjálfkrafa viðeigandi að heilsa þeim. En það er annað og flóknara mál að rekja það í svo stuttu máli.

Ef einhverjir nemenda minna álpast inn á þetta blogg skulu þeir vita að ég gekk í bandvitlausu veðrinu úr austanverðum Hlíðum út á Árnastofnun til að verða mér úti um greinarnar sem verða til umræðu á morgun. Eða hefði gert það ef konan mín hefði ekki bent mér á að við eigum bíl. En ég lenti í ævintýri við að setja á hann bensín þar sem kortaraufin á dælunni var frosin. Heldur betur. Já, það eru engar smá fórnir sem ég færi fyrir nemendur mína.

Háskólatorg var einsog kjötkælir og þeir fáu nemendur sem sáust þar héngu stífir einsog dilkar. Stúlkan í Hámu sat á lopapeysu (eða í henni, ef þið skiljið ekki forsetninguna) og hafði þykka húfu á höfðinu en nötraði samt. Það verður ekki hæðst nógu mikið að þessari svokölluðu byggingu. Verktakinn hefur sjálfsagt gert samning við arkitektinn um að ljúga því að ber steypa væri í tísku, selt fokhelt hús sem fullklárað og þeir skipt afgangnum á milli sín. Svei mér ef ekki.

Alltaf í upphafi haustmisseris er mikið um að vera á Háskólatorgi. Heil reiðinnar býsn af nýnemum, þriðjungur af hverjum sést ekki aftur eftir almennuna, ryðjast um rýmið (hinir fáu hugvísindanemar þekkjast oft á Fjällrävenbakpokanum). Hljómsveit sem einhver hélt að væri vinsæl en var í rauninni vinsæl fyrir fimm árum spilar lög sín í þessu rými sem aldrei var hannað með hljómburð í huga. Þetta á að gefa fögur fyrirheit um komandi fjör á skólaárinu; næst á dagskrá er svo Októberfest í september af því það verður of kalt til að halda það í október, og raunar á Októberfest SHÍ ekkert skylt með þeirri hátíð nema nafnið.

En síðan lognast þetta hratt út og við tekur kaldur, grár raunveruleikinn. Ég er afar hlynntur köldum, gráum raunveruleika. Að minnsta kosti samanborið við haugafulla fyrsta árs nema júbílerandi á háskólalóðinni einsog á útihátíð. En mér þykir raunar nóg um að fá Bubba eða eitthvað þaðan af verra til að taka lagið yfir hausamótunum á manni í hádeginu; það væri sök sér ef Háskólatorg væri ætlað undir slíkan flutning í stað þess rétt fokhelda gímaldins sem það er. Og nú þegar Stúdentakjallarinn hefur tekið við drjúgum hluta úr félagslífinu finnst mér loksins einsog stemningin sé orðin góð, jafnt uppi sem niðri, einsog orðið hafi einhvers konar menningarleg útjöfnun. Allt hið besta mál.

Svo er víst líka kominn mars, fyrir utan að vormisserið er alltaf umtalsvert rólegra en hitt á haustin. Svo breytist Háskólinn að vísu aftur í FB í haust en maður tekur því einsog hverju öðru hundsbiti. Og ef einhverjum þykja þetta gamaldags viðhorf sem ég viðra hérna þá þykir mér hann ennþá heldur hafa misst af einhverju karlinn með Hitlerskeggið sem ég mætti í Bóksölu stúdenta um hálftvöleytið.

Ég veit ekki hvort ég hef bloggað um þetta áður, en það rifjaðist upp fyrir mér við að máta jakka í gær þegar ég fór í Herra Hafnarfjörð, í fyrsta og eina skiptið. Ég rétt leit inn í búðina og rak samstundis augun í köflótt jakkaföt sem mig langaði í, heldur lítið falleg eftir á að hyggja, en ég hafði þau samt með mér af slánni og inn í mátunarklefa á innan við mínútu.

Þegar ég kom fram aftur, íklæddur fötunum, þá voru öll ljós í versluninni deyfð. Einhver rétti mér rauðvínsglas og þá tók ég eftir því að allir í búðinni voru ýmist með vínglös eða opnar flöskur af corona, og Einar Ágúst stóð í miðju rýminu flissandi eitthvað á meðan hann festi kapó á gítarinn. Áður en ég vissi af hafði jarmagutlarinn spurt hvern mann í herberginu hvort hann væri þá farinn, og í fagnaðarópunum sem fylgdu spurði náunginn sem hafði rétt mér vínglasið hvernig ég þekkti Magga. Þá kom auðvitað upp úr kafinu að ég þekkti engan Magga. Búðin var lokuð og einhver starfskrafturinn, vinur Einars Ágústs, átti afmæli.

Ég hefði getað gengið út í fötunum, en samviskan leyfði mér ekki annað en að spyrja hvort ég gæti samt keypt þau þótt búðin væri lokuð. Það mátti ég sannarlega og fékk þennan líka ágæta afmælisafslátt. Og eftir að vinur Magga hafði klippt af mér miðana fór ég í fötunum, fannst einhver stemning í því. Þegar ég var kominn heim mundi ég eftir þessu sem ég ætlaði að spyrja um í versluninni; nefnilega hvernig stæði á því að ég gæti ekki hneppt jakkanum svo vel væri en buxurnar væru samt nægilega víðar til að rúma bæjarstjórabumbu. En þetta hafði gleymst og búið að greiða fötin.

Ég get þannig lagað notað buxurnar ef ég herði beltið upp að sársaukamörkum og fel fellingarnar undir jakkalafinu. Það er bara ekki sérlega smart, og það er auk þess óþægilegt. Jakkinn er líka úr ódýru efni sem hefur krumpast svo varla verði slétt úr, auk þess get ég ekki hneppt honum. Svo eru fötin bara ekkert falleg hef ég komist að. Heldur léleg kaup það.

En það er nú eitthvað annað með þennan jakka sem ég keypti í gær handa sjálfum mér í jólagjöf frá henni ömmu minni. Það er sko jakki sem endast mun valdatíð sólkonungs Íslands herra Ólafs. Og A Christmas Card From a Hooker in Minneapolis kórónaði svo jólastemninguna í hátalarakerfi Kringlunnar. Mikið vona ég að textinn hafi síast inn í hauskúpur hins hamstola, kaupóða skríls sem tróðst þarna um rýmið einsog nautgripir. Ég yfirgaf Kauphöllina með ljúfa jólaglöggsangan fyrir vitunum, sjálfsagt ímyndaða. Blessuð jólin á sínum stað. Og ástin í loftinu.